Revoluties ten dienste van … de VSA

Otpor in Servië, Pora en Znayu! in de Oekraïne, zonder de rozenrevolutie te vergeten in Georgië, al deze bewegingen werden door de westerse pers voorgesteld als spontaan verzet en vooral als heroïsche verdedigers van democratie ten dienste van hun volk. Nochtans, het weekblad ‘l Express heeft reeds in haar editie van 31 januari 2005 onthuld dat ze uitdrukkelijk en structureel zijn “geholpen” en geenszins spontaan waren. Zo is de in Servië actieve organisatie Otpor 26 keer in de Oekraïne geweest tussen de lente van 2003 en de lente van 2004 voor raadgevingen aan Pora, maar vooral om de beweging Znayu! uit de grond te stampen! Het ging hem hierom zowel een negatieve campagne (door Pora) te kunnen voeren als een positieve campagne door Znayu!. En men zou trachten de presidentsverkiezingen om te vormen en in de plaats te komen tot een referendum voor of tegen het regime. Meer nog, de huidige Georgische president Mikheïl Saakashvili zou toen hij nog in de oppositie zat, clandestiene ontmoetingen hebben gehad met Servische politici om uitleg te krijgen over de achtergronden van het van de macht verwijderen van Milosevic.

Maar de belangrijkste informatie in het artikel van ‘l Express is de financiering van de activiteiten van deze bewegingen door een Amerikaanse vereniging, genaamd “Freedom House”, die aanwezig was in Servië in het jaar 2000, het jaar dat Slobodan Milosevic de macht verloor. Deze NGO “is er niet om politieke regimes te veranderen” bevestigt ze zelf. Ze verschaft enkel de nodige middelen opdat de kiezers zouden begrijpen dat hun stem telt en zij hun angst voor de machthebbers aan de kant kunnen schuiven. Juist daarom zouden al meermaals leden van Otpor, maar ook anti-apartheidsmilitanten en vele andere organisaties meetings georganiseerd hebben, zoals bijvoorbeeld op 9 maart 2004 in Washington, om hun ervaringen uit te wisselen.

De Amerikaanse film ‘Bringing Down a Dictator’ van Jack DuVall werd bijvoorbeeld gebruikt in Georgië om de machtsverwijdering van Edouard Chevarnadze voor te bereiden. Ook hier hadden de manifestaties niks spontaans in zich. Zo heeft Zoran Djindjic, de toekomstige Servische eerste minister een aanval gepland tegen het Servisch parlement en de televisie. Of deed de kabinetchef van Victor Joesjtsjenko in de Oekraïne de officieren van de Oekraïense veiligheidsdiensten van kamp veranderen in de coulissen. En vooral, alles was voorzien om het gewenste resultaat op te leggen, zelfs indien de verkiezingsurnes het tegengestelde toonden. Jack DuVall is de voorzitter van het ‘International Center on Nonviolent Conflict (ICNC), een organisatie die zich ondermeer al meermaals propagandafilms heeft geproduceerd die op PBS en op universiteitscampussen in gans de VSA werden vertoond. DuVall werkte eerder samen met James Woolsey, ex-directeur van de CIA, in het stichten van ‘The Arlington Institute’ alsook met de politiek-militante Peter Ackerman die als producer optrad van ‘Bringing down a dictator’. Deze film was bedoeld om de mogelijkheden van niet-gewelddadig verzet te illustreren met z’n verondersteld succes in het verdrijven van Slobodan Milosevic als Joegoslavisch president in oktober 2000. De filmmakers stellen het voor alsof een groep revolutionaire studenten de “slachter van de Balkan” verjoegen met als wapens humor, internet, studentengrappen en vreedzame studentenacties.

De “democratisch” (lees: Amerikaanse vrienden) geworden landen Oekraïne, Servië en Georgië zijn nu eerder obstakels geworden voor de Europese Unie voor een toenaderingspolitiek naar Moskou. Nu er regeringen zijn geïnstalleerd die zich eerder vijandig opstellen t.a.v. Moskou, of op z’n minst uiterst kritisch, houden ze Europa vast in z’n politiek nanisme. Het “jonge Europa” dat zich ten dienste van het westen stelt en –denkend aan Donald Rumsfeld- tegen het “oude Europa”. Een “oud Europa” dat verblind werd door de vreedzaamheid van de activisten. Hoewel het slechts een element was uit de perfect geplande en voorbereide propaganda. Deze nieuwe Atlantistische spil midden in Europa brengt ook meer klaarheid over de verklaringen van Condoleezza Rice die Wit-Rusland bij de zeven tirannieën plaatst die door de VSA moeten bestreden worden. Leden van Otpor zijn er al geweest ondanks een verblijfsverbod. En leden van Pora willen hun actieterrein uitbreiden. “Rusland staat bovenaan de lijst, gevolgd door Wit-Rusland” heeft één van hun verantwoordelijken verkondigd aan AFP.

De jonge leiders van Pora die zich als de “special forces” van de democratie voorstellen, hebben een belangrijke rol gespeeld in de Oekraïense Oranjerevolutie en willen nu hun kennis en ervaringen verspreiden in de rest van de ex-USSR. Een idee dat Moskou zorgen baart.

“U kan ons de spetzsnaz van de democratie noemen”, lacht Vladislav Kaskiv, één van de leiders van Pora (wat betekent: ‘Het is tijd’), gebruik makend van de Russische en Oekraïense term voor elite-eenheden. Het Oekraïense scenario heeft dat van de Rozenrevolutie in Georgië in 2003 herhaald. Het heeft in Moskou, dat zoekt naar het herstellen van z’n invloed in de ex-Sovjet gebieden, de nodige aandacht gewekt. De oud-chef van de Russische Nationale Veiligheidsraad, Vladimir Rouchaïlo, heeft al gewaarschuwd dat herhalingen van dergelijke scenario’s zowel binnen als buiten de lidstaten van de CIS (= ex-USSR zonder de Baltische staten). Kaskiv heeft alvast getracht om met gelijkgezinden en hulp van vrienden uit Servië, Georgië en Slovakije een centrum uit te bouwen die aan dergelijke bewegingen de nodige steun kan verlenen binnen de ex-USSR. “We hebben gepraat met praktisch alle leiders van democratische bewegingen in de regio, en ze staan achter het idee voor 120%”, stelde hij aan AFP. De groep heeft ook beloftes tot financiële steun op zak en hoopt met het centrum in 2005 te kunnen starten. In tegenstelling tot het Centrum voor geweldloos verzet dat gestart werd in Belgrado door de Otpor-jongeren, heeft het centrum in Kiev de ambitie om alle landen te verenigen die “geslaagd zijn in hun democratische transitie: Slovakije, Polen, Tsjechië, Servië, Georgië en de Oekraïne, om de democratische bewegingen in gans de regio te ondersteunen”, zo vervolgt de militante Kaskiv. “Rusland staat bovenaan onze lijst, gevolgd door Wit-Rusland, Moldavië, Azerbeidjan en Kazakstan, zo bevestigd hij. Zijn lijst moet als een nachtmerrie lijken in het Kremlin en enkele leiders van oude Sovjetrepublieken reageerden geïrriteerd. De overheden van Kirgizië en Oezbekistan hebben de mogelijkheid van een Georgisch of Oekraïens scenario in hun landen alvast geen kans op slagen gegeven.

Maar andere politici zijn minder zeker. De gebeurtenissen in de Oekraïne hebben heel wat jonge Russen gepolitiseerd in een zodanige mate die al jaren niet meer was voorgekomen, bevestigde de Russische liberaal Egor Gaïdar aan de Financial Times in december 2004. “Het is de eerste steen gelanceerd tegen het bouwsel van de door Rusland gecontroleerde democratie”, zo stelde Gaïdar. Tijdens de manifestaties in Kiev was het tentendorp dat gedeeltelijk door Pora was opgebouwd, in belangrijke mate gevuld met democratie-militanten uit Azerbeidjan, Armenië en Wit-Rusland. “Oekraïne zal winnen, en wij daarna”, verklaarde een Wit-Russisch militant aan AFP tijdens een manifestatie. “De overwinning van de Oekraïne zal voor ons een bron van inspiratie zijn.” En dat is net wat Kaskiv en z’n kameraden hopen. “Het eerste wat die mensen nodig hebben is een psychologische basis, een voorbeeld die je ondersteunt en door overtuigd wordt dat een verandering mogelijk is”, alsnog de militant, “voor mij had hetgeen gebeurd is in Georgië een grote psychologische impact. Het bevestigde dat alles mogelijk was. En indien Moskou lastig had gedaan, we hadden de steun van de ondernemers, intelligentsia, ambtenaren, wat het proces enkel maar zou versneld en versterkt hebben.”