Nationaal-socialisme hier, daar en overal …

Eens te meer maakt de regimepers misbruik van het gebrek aan kennis bij het brede publiek om haar rol als steunpilaar van het systeem ten volle uit te spelen. Objectieve informatie en (pogingen tot) neutrale berichtgeving passen uiteraard niet in die rol. Maar al te vaak tracht men N-SA (verdoken) nationaal-socialistische sympathieën of standpunten toe te wrijven. Ofwel weet men dat men hierin fout is, en heeft men dus propagandistisch-politieke bijbedoelingen (het beschadigen van N-SA, N-SA in verband willen brengen met politieke partijen zoals het Vlaams Belang om deze laatste te beschadigen,…); ofwel heeft men gewoon een gebrek aan kennis van zaken. Laten we dus zelf duidelijk zijn: N-SA is niet nationaal-socialistisch! N-SA bekent zich wel tot de identitaire en nationaal-revolutionaire stroming.

Het nationaal-socialisme is een modernistische ideologie die sinds 1945 grotendeels uitgestorven is. Deze ideologie was deels gebaseerd op een – toenmalig wetenschappelijk onderbouwde – rassenkunde die ondertussen door nieuwe wetenschappelijke bevindingen achterhaald werd. Hetgeen geenszins een ontkenning van het bestaan van mensenrassen mag inhouden. De nationaal-socialistische ideologie kan onmogelijk los gezien worden van haar eigen tijdperk, de jaren ‘20 en ’30 van de 20ste eeuw. Deze ideologie bouwde voort op evoluties uit de 19de eeuw (de Romantiek en Sturm und Drang-periode, de toenmalige antropologie en wetenschappelijke bevindingen, het antisemitisme in het toenmalige Europa) en kan evenmin los gezien worden van de afloop van de Eerste Wereldoorlog en de crisis van de Weimarrepubliek. Dit maakt van de nationaal-socialistische ideologie in de 21ste eeuw een dode ideologie. Reactionaire en nostalgische visies kunnen evenwel geen oplossingen bieden voor de problemen van vandaag.

Nationaal-revolutionair, maar dan wel hedendaags …

Dat N-SA zich grotendeels schaart achter nationaal-revolutionaire inzichten, betekent geenszins een letterlijke voortzetting van wat destijds als één van de hoofdstromingen van de Konservative Revolution werd aangeduid. N-SA heeft geen gesloten ideologie die het denken en handelen van haar sympathisanten inperkt. Het gaat om een brede stroming waarin telkens dezelfde punten terugkomen: identiteit, gemeenschap, antikapitalisme, antiliberalisme, antimarxisme, een jonge rebelsheid tegen de heersende dogma’s aan het begin van de 21ste eeuw en waar zowel links als rechts geen antwoorden meer op kunnen of willen bieden. De nationaal-revolutionaire verzamelterm omvat dan ook diverse groepen, theorieën, inzichten,… waar zaken uit overgenomen kunnen worden: futurisme, historisch nationaal-solidarisme (cfr Verdinaso), nationaal-syndicalisme, nationaal-bolsjevisme, Europees nationalisme, communautarisme, … Stuk voor stuk bevatten ze elementen die potentiële uitdagingen van het heersende systeem en haar dragende ideologie kunnen zijn. Stuk voor stuk verwerpingen van het status-quo, van oude structuren en bourgeois-belangen.

Naast die nationaal-revolutionaire groep en haar subgroepen bestaan nog tal van andere nationaal getinte families, de ene al meer revolutionair of antirevolutionair dan de andere:

Nationaal-katholicisme: groepen die het katholieke geloof (en de conservatieve stroming binnen de Rooms-Katholieke Kerk) combineren met een nationalistische visie. Vooral populair in Frankrijk binnen het Front National en in Franstalig België in de organisatie Belgique et Chrétienté. Men keert zich vooral tegen de oprukkende islam in Europa alsook tegen het progressieve kamp binnen de RKK. Aanhangers bevinden zich bij oa de Lefebvristen, sympatisanten van oud FN-politicus Bernard Antony.

Nationaal-anarchisme: groepen die zich vooral de vernietiging van het bestaande systeem boven alles plaatsen. Vertonen bij wijlen sympathieën voor het militante islamisme als dit gericht is tegen het bestaande systeem en er dus gelijklopende belangen zijn. In vergelijking met het gewone anarchisme wordt hier wel het belang van etnische gemeenschappen benadrukt. Voorbeelden zijn de Engelse Kring van de Zwarte Roos rond Troy Southgate of sommige visies van de in 1990 overleden Franse auteur Pierre Gripari. Nationaal-anarchisten leunen bij wijlen dicht aan bij libertairen, provocateurs en nihillisten.

Nationaal-liberalisme: groepen (meestal partijen) die nationalisme combineren met een uitgesproken rechts-liberale visie op sociaal-economische onderwerpen. Stellen geenszins het bestaande systeem in vraag en keren zich vooral tegen de sociaal-democraten. Trachten ook meestal conservatieve inzichten te verzoenen met economisch liberalisme en zijn vaak pro-Amerikaans. Onder het mom van “orde en vrijheid” wordt verwezen naar auteurs als Louis Pauwels, Edmund Burke, Alexis de Tocqueville, Louis Rougier of naar de Franse Club de l’horloge.

Nationaal-ecologisme: groepen die de eenheid van volksnationalisme en ecologisme vooropstellen, zich fel afzetten tegen de vooruitgangsideologie en sterke sympathieën vertonen voor traditionele gemeenschappen, bedreigde plant- en diersoorten en biologische landbouw. Filosofische voorbeelden zijn Edward Goldsmith, Arne Naess, Antoine Waechter en tot op zekere hoogte zelfs Ernst en Friedrich Georg Jünger.

“Het staat ons niet aan dus het zijn nazi’s!”

Dat de bibliotheek van de solidarist Heinrich Pesch door de nationaal-socialisten werd vernietigd, wordt gemakshalve vergeten door de regimedienaars die zich bedienen van het reductio-ad-Hitlerum. Dat de solidarist Othmar Spann in een concentratiekamp belandde wordt door hen gemakshalve vergeten. Dat de nationaal-bolsjevist Ernst Niekisch door de nationaal-socialisten werd vervolgd en mishandeld wordt door hen gemakshalve vergeten, enz… De visie die wij met N-SA volgen via dwarsverbanden over links en rechts, voorbij dogma’s en oude opvattingen, wekt overigens geregeld de woede op van de waakhonden van het “correcte” denken. Zij willen de ideologische orthodoxie bevriezen om zo nieuwe synthese, die hun intellectueel comfortabele positie bedreigt, lam te leggen.

Ze zijn niet in staat tot zelfvernieuwing, onmachtig ook en gefrustreerd door de mislukking van hun multiculturele heilstaat en het gelijkheidsdenken dat er aan ten gronde ligt. De regimedienaars in de media, pers en politiek, kunst en opinievorming hebben met het ondergaande moderne denken allengs de vorm aangenomen van een ware denkpolitie, die zich tot taak stelt iedereen in de ban te doen die zich van de dogma’s van de heersende ideologie vervreemdt. De oude revolutionaire mei-68’ers hebben zich binnen het systeem genesteld, maar toch nog hun oude voorliefde overgehouden voor zuiveringen en banvloeken. Deze nieuwe vorm van verraad door de intellectuelen van de macht steunt op de dictatuur van een openbare meningsvorming die door de media wordt gekneed tot de hysterie van zuiveringen, tot sentimentele overgevoeligheid of tot selectieve verontwaardiging. In plaats van proberen te begrijpen wat de komende eeuw ons brengt, herkauwt men verouderde probleemstellingen en draait men in een kringetje van argumenten en beweringen die slechts middel zijn tot uitsluiting en verdachtmaking. Dat de politiek wordt teruggebracht tot het zo goed mogelijk managen van een al maar meer problematisch wordende groei ontneemt trouwens de keuze voor een radicale maatschappijverandering of zelfs eenvoudigweg de mogelijkheid om openlijk van gedachten te wisselen over het einddoel van gemeenschappelijk handelen.

Zo is het democratisch debat dus tot niets teruggebracht: men discussieert niet, men geeft mensen alleen nog maar aan; men redeneert niet meer, men beschuldigt meteen; men bewijst niets meer, men legt eenvoudigweg zijn mening op. Elke gedachte, elk initiatief, elke persoon die er ook maar van verdacht wordt ‘de verkeerde kant’ uit te gaan of een ‘deviationist’ te zijn, wordt ervan beticht bewuste of onbewuste sympathieën te koesteren voor een of andere idee uit de griezelkamer van de geschiedenis. Niet in staat zelf een eigen denken te ontwikkelen of om dat van anderen te weerleggen, gaan de censors tegenwoordig ook na wat iemands eventuele bijbedoelingen (’verborgen agenda’) zouden kunnen zijn. N-SA is hier geen uitzondering op.

Deze weergaloze verarming van het kritisch denken wordt in Vlaanderen nog verergerd door het navelstaren, waardoor het kringetje van bij elkaar de deur platlopende lieden wordt beperkt tot enkele salons en de redacties van enkele kranten en de “V”RT. Zo komt men ertoe de regels, waaraan men zich in een normale gedachtenuitwisseling dient te houden, over het hoofd te zien. Men vergeet dat vrije meningsuiting, die men achteloos laat verkwijnen, in beginsel geen enkele uitzondering kent. Men vreest de keuzevrijheid van het volk, minacht zijn verzuchtingen en heeft er uiteindelijk nog liever de domheid van de massa voor in de plaats.