Solidariteitspact?

 

“Als Solidaristische partij keert de VNP zich tegen het liberalistisch uitbuitingskapitaal evengoed als tegen de marxistische en collectivistische wereldbeschouwing. Het is de plicht van een solidaristische partij de uitwassen van de prestatiemaatschappij te beteugelen. Tegen neerdrukkend en verdrukkend marxisme en collectivisme in, tegen individualisme en egoïstisch liberalisme in, verwerpt de VNP alle klassenstrijd en alle uitbuiting. Gemeenschap en enkeling kunnen enkel baat hebben bij een dienende samenwerking van allen.”

De erfgenamen van de VNP moeten misschien eerst eens goed nadenken voor ze organisaties zoals het VOKA (Vlaams netwerk van ondernemingen) steunen. In de geest van deze bovenstaande tekst kan men toch moeilijk de agenda van VOKA plaatsen die een pact hebben gesloten met de UWE (de vereniging van Waalse ondernemingen) en het BECI-VOB (het verbond van ondernemingen in Brussel). Met andere woorden, het VOKA heeft een verbond gesloten met de andere regio’s en noemen dat dan een solidariteitspact. Maar dat pact is geen interregionaal pact dat meer autonomie geeft aan de regio’s. Het gaat hier veeleer om een pact afgesloten tussen de Belgische economische kaste en heeft alleen tot doel om solidair te zijn in het streven naar de winstmaximalisatie van deze kaste. Die objectieven kunnen maar gerealiseerd worden door de werk- en arbeidsvoorwaarden drastisch aan te passen aan de mondiale supranationale kapitalistische agenda die werkvoorwaarden en lonen wil harmoniseren. Deze harmonisatie kan alleen maar een neerwaartse zijn, gezien de concurrentiepositie van (de elkaar beconcurrerende) bedrijven op wereldvlak. VOKA en de andere Belgische patroons willen bij een komende neerwaartse conjunctuur er voor zorgen dat er voldoende arbeidsaanbod is dat zeer flexibel kan ingezet worden en liefst aan zo voordelig mogelijke voorwaarden.

De Belgische kapitalisten zien een wereldwijde economische recessie aankomen en gaan nu de regionalistische tour op. Zij willen de regio’s tot meer verantwoordelijkheid inzake tewerkstelling en inzake bedrijfbelasting aansporen. Dat is (in tegenstelling tot wat veel nationalisten denken) totaal geen uiting van meer autonomiedrift bij de bedrijven, maar is integendeel ingegeven door het besef dat de regio’s over steeds meer geld beschikken en dus interessante partners zijn geworden om bedrijfswinsten binnen te halen of te stabiliseren.

De Belgische kapitalisten zijn het van oudsher gewoon om, als het minder gaat op de internationale en nationale markt, maar te gaan aankloppen bij de overheid. De Belgische overheid was altijd al gul om de economische kaste gemeenschapsmiddelen toe te stoppen als het even iets minder gaat op de markt. Daarom ondersteunt die kaste ook de Belgische constructie al meer dan 175 jaar.

Maar nu zijn veel van die financiële middelen in handen van de regionale Belgische kaste, met name in de handen van de deelparlementen. De tactiek moet dus aangepast. Men gaat nu proberen om de regio’s uit te melken, men noemt dat dan solidariteit. Voor het bedrijfsleven geldt maar een axioma, je moet daar gaan waar het geld zit. En de Vlaamse deelregering heeft weinig macht maar wel veel geld.

De regio’s moeten instaan voor voldoende zuurstof voor onze bedrijven zegt VOKA. Ze hebben daaraan twee voorwaarden gekoppeld:

 

- Elke regio moet met zijn respectievelijke deelregeringen een concreet toekomstplan uitwerken om het doel te bereiken.

- De regio’s moeten de noodzakelijke hefbomen en bevoegdheden krijgen om die doelstellingen te realiseren.

Onze prioriteiten zijn daarbij bekend zegt VOKA, we vragen homogene bevoegdheden met betrekking tot de arbeidsmarkt en het arbeidsmarktbeleid, en we vragen de gedeeltelijke regionalisering van de vennootschapsbelasting. VOKA en andere belangengroepen gaan ervan uit dat Vlaamse autonomie betekend dat we de Belgische opbodpolitiek en belangenbehartiging van deelgroepen zo maar moeten transplanteren naar een toekomstige onafhankelijke staat Vlaanderen.

Voor de Belgische kaste is het gewoon een kleine situatieverandering die eigenlijk ten gronde niets veranderd aan de bestaande structuren en slechte gewoonten van hun voormalige habitat, de Belgische. Dat men dan die nieuwe Vlaamse habitat een ultraliberale en antisociale agenda opdringt is voor de arrogante Belgische kapitaalkaste zo evident als ware ze nog steeds in het goede oude België. Dat is het hem juist, die Belgische kaste denkt en ageert nog altijd Belgisch. Komt daar nog bij dat men de verkiezingsuitslagen in Vlaanderen als rechts en pro-autonomie percipieert, de kapitaalbezitters leiden daar uit af dat men in Vlaanderen af wil van het sociale bescherming en verzorgingsmodel. Maar de Vlamingen hebben eerder rechts gestemd voor wat betreft vraagstukken van veiligheid, immigratie en, in het algemeen, de meer morele vraagstukken die zich stellen. De Vlamingen hebben echter niet antiverzorgingsstaat gestemd.

Dat is de analyse die de pronationalistische, maar ultraliberale, partijen hebben gemaakt. Ze menen daaruit te kunnen afleiden dat men van Vlaanderen een USA aan de Noordzee kan maken.

Wij, Solidaristen, willen van een (op de USA gebaseerde) maatschappij niet weten. Voor ons is meer Vlaamse autonomie, meer Vlaamse volkswelvaart. Wij zijn voor staatsinterventie zoals de patroons nu zelf vragen (de wereld op zijn kop) maar dat kan maar gegeven worden in ruil voor de verdeling van meer macht en medebezit in de economische ruimte aan brede volksgroepen in onze samenleving. Het opstarten van een Vlaamse tweede en derde pensioenpeiler kan daarvoor een belangrijke hefboom worden. De miljarden Euro’s die in deze fondsen zullen gestopt worden kunnen dienen om het volk mede-eigenaar te laten worden van een deel van onze economie.

Nieuw-Solidarisme moet het werkelijke doel zijn van elke nationalist. Het volk is de staat, en de staat participeert in zijn economische hefbomen. Dat is het enige en echte solidariteitspact dat ooit kan gesloten worden tussen industrie en staat. De rest is alleen maar solidariteit van de arme met de rijke, en daarvan hebben we genoeg gehad!