Politieke kaste pleegt staatsgreep
Geplaatst door voorhoede op 17 februari, 2008
Op het einde van vorig jaar en na zeven maanden vechten om het dikste been besloot de politieke machtskaste om een punt te zetten achter de regeringsvorming. De onderhandelaars hadden in zeven maanden tijd voor 87000 Euro uitgegeven aan eten en drinken en je kunt niet blijven schransen. Dat is slecht voor de lijn. Niet de politieke lijn wordt hier bedoeld, maar wel de vetlijn.
Voor de machthebbers achter de schermen (het grootkapitaal, de vakbondsbonzen en de meute politieke geldwolven) was de grap die men in België ook wel regeringsvorming durfde te noemen over haar hoogtepunt heen. Er dreigde onweer aan de economische en financiële horizont en de echte grote jongens in dit landje wilden snel een regering. Daar men er de vorige zeven maanden niet in geslaagd was om die op poten te zetten, kreeg Verhofstadt een briljant idee. Er werd een marionettenkabinet gevormd. Let wel op de nuance: er werd geen regering gevormd, maar een poppentheater met veertien buiksprekers. A rato van ± 11 000 euro per maand en per kop wilden ze deze louche opdracht wel op zich nemen. Deze buiksprekers spreken noch handelen in naam van het volk of een regering. Neen, ze spreken en handelen in naam van hun partijen. Ze zouden drie maanden op een dictatoriale manier de zaken van hun partijen en hun broodheren behartigen en vooral hun eigen belangen natuurlijk.
Na drie maanden zouden ze aan een partnerruil doen: in plaats van het “blauwe konijn” (Verhofstadt) zou het dan de beurt zijn aan een “geile geit” (Leterme) om de boel verder vakkundig te belazeren. De volksvertegenwoordigers van de meerderheid vonden dit een leuke vondst en stemden in met de operettestaatsgreep. Zij van de minderheid vonden het ook een leuke vondst, maar moesten tegenstemmen van hun partijen vanwege de spelregels in de Belgische nepdemocratie. Daarom weigert ook geen enkele minderheidsfractie om in een parlement te gaan zetelen dat geen regering heeft om te controleren. Tegenstemmen: ja, een ministaatsgreep tegenwerken: neen. Een nepparlement met andere woorden. Tot daar de eerste fase in de coup van de regeringsloze ministers. Het zou maar drie maanden duren en de politieke kaste is altijd in voor een grapje (zeker als het op andermans kosten is). Maar de politieke bende begint na twee maanden wel lol te vinden in de nieuwe Belgische formule. (De Gucht is al in alle gekende corrupte staten ons nieuwe model gaan aanprijzen. Ook in Amerika, maar daar kenden ze dat systeem al.)
Om het land niet opnieuw in gevaar brengen met die stomme staatshervorming mag er niet opnieuw onderhandeld worden over regeringsvorming. Daarom is nu een staatsgreep bis gepland. Een die moet duren tot 2009: de volgende verkiezingen. Het scenario is het volgende: Verhofstadt zal op 23 maart het ontslag van zijn ministers aanbieden bij de koning. De vorst die wel van drama en ook poppenkast houdt, kan genieten en zal dan na enkele dagen een nota mededelen (geschreven door het kabinet van Verhofstadt uiteraard) waarin hij het ontslag van de eerste minister weigert. Dan zal men verruimers zoeken. De Vlaamse socialisten kwijlen al maanden naar ministerpostjes en zullen deze keer rap overtuigd zijn van de democratische waarde van het uitzonderingskabinet. Geen van beide socialistische families wil een grote staatshervorming (en de rest van de bende eigenlijk ook niet) en dus zullen ze kleine ingrepen voorstellen. Het kartel CD&V-NVA springt en Leterme kan geen aanspraak meer maken op het eerste-ministerschap, omdat zijn partij niet meer de grootste is op dat ogenblik. Bart Dewever krijgt zijn langverwachte ezelsstamp van de CD&V en kan vertrekken naar de Lijst van gedupeerden onder leiding van Dedecker. Een nieuw samengestelde regering zal zich voorstellen in het parlementaire halfrond om een meerderheid te vragen. Partijvertegenwoordigers van de meerderheid zullen hun die meerderheid geven. Die van de minderheid zullen weer tegenstemmen, maar toch vrede nemen met die parodie op een regering. Zij zullen argumenteren dat ze die regering moeten controleren. Alleen: dit zal geen regering zijn maar een partijenjunta.
Als iemand zich de vraag stelt waarom onze politieke klasse en vooral volksvertegenwoordigers meedoen aan een dergelijke klucht, dan zullen wij van N-SA dat eventjes uitleggen. De zaak zit zo: elke volksvertegenwoordiger strijkt 64 603 euro per jaar op excl. pensioenrechten. Daarbij komt nog eens het vakantiegeld (ja, ja) en een eindejaarspremie van 16% van het brutoloon. En niet te vergeten: het toetje van de onkostenvergoeding 18 000 euro netto per jaar. Dus: 64 603 + 16% = 74 939 (netto dus ± 56 000 euro) + 18 000 maakt al gauw 74 000 per jaar netto. Dat is ongeveer 6000 per maand net. Alle volksvertegenwoordigers van dit politieke paradijs kosten de burger 74 000 x 628 parlementsleden = 46 472 000 euro per jaar. Daar komen nog de kosten van de hofhouding en de knechten bij.
Zolang de volksvertegenwoordigers deze vette kluif in hun bek krijgen, zullen ze alles gedogen van de politieke topklasse. Zeg nu zelf: is de democratie het waard dat je deze vette kluif in gevaar brengt door te protesteren tegen een versluierde staatsgreep? Zolang de putschisten je parlementaire wedde betalen, is toch alles kits!?
Eddy Hermy
Algemeen N-SA-coördinator
