Geen assimilatie, wel terugkeer naar landen van herkomst!

N-SA pleit onverkort voor de terugkeer van het overgrote deel der niet-Europese vreemdelingen naar de landen van herkomst. Dit standpunt is in feite hetzelfde als wat het Vlaams Blok destijds verdedigde. Assimilatie verwerpen wij. Door het anders-zijn naar allemaal-hetzelfde-zijn terug te voeren – met de bedoeling iedereen aan elkaar gelijk te maken (assimilationisme) – is het dus per definitie niet in staat iemands anders-zijn te erkennen en te respecteren voor wat het is. Als identitairen daarentegen, denken wij dat de niet herleidbare verscheidenheid binnen de menselijke soort er juist de rijkdom van vormt. Wij willen weer zin aan het universele geven, niet door ons te weer te stellen tegen de verscheidenheid, maar door deze juist als vertrekpunt te nemen. Nieuw-solidaristische strijd houdt noch ontkenning van het bestaan van rassen in, noch het streven om ze in een allegaartje te laten samenvloeien: wij verwerpen zowel de uitsluiting als de assimilatie.

Eigen volk eerst!

(vrije interpretatie van het gedicht geschreven door Hugo Claus)

Mijn stad is de wereldbazaar
Mijn volk is een allegaartje van stemmen
We moeten de vreemdelingen niet verstaan
We moeten ze omhelzen

Mijn eigen domme volk
Waar komt toch die angst vandaan
Zijn jullie bang om werk te derven
Moet niet de gehele wereld van jullie kunnen erven

Waarom geven jullie niet aan de Marokkaan
Waarom geven jullie geen liefde aan negermensen
Zij zijn beter dan jullie allemaal
Zij zullen ons volk meer rijkdom schenken

Want rijkdom wordt niet alleen door werk vergaard
Maar wordt door culturele vermenging samen gespaard
Terwijl de ene werkt en wroet
Zingen en dansen de anderen verwoed

Zo is het in Vlaanderen altijd gegaan
De Vlaamse boertjes moeten werken
Het vreemde gebroed
Doet zich te goed
Voor een socialist zoals ik
Is dat perfect en goed

Het eerste protest tegen Fitna!

Résistance Nationale

Voorstelling:

“Blog voor informatie en verzet tegen de mondialistische en ultraliberalistische Nieuwe Wereldorde. Tegenover het imperialisme en het ontstaan van een unipolaire wereld, uitsluitend geregeerd door de macht van de markt en het kapitaal, roepen wij op tot de verdediging van de verscheidenheid aan culturen en tot hun aanwending in de strijd tegen de sluipende uniformisering van onze beschavingen”.

Résistance Nationale

“Je bent je werk niet”, maar toch…

Zentropa

“Het voorziene rendement en de risicograad kunnen niet de enige criteria zijn voor een investering. De keuze om liever te investeren in één plaats dan in een andere, in een sector van productie dan in een andere is altijd een morele en culturele keuze”. (De sociale leer van de Kerk, “Sparen en consumptie”)

“Als de martelaar het hoogtepunt vormt van het getuigenis aan de morele deugd – waartoe relatief weinig personen geroepen zijn – dan bestaat er zeker ook een samenhangend getuigenis dat alle christenen dagelijks bereid moeten zijn af te leggen, zelfs tegen de prijs van lijden en harde opofferingen”. (Johannes Paulus II)

Die twee zinnen, die gemakkelijk uit het kader van de religie kunnen komen en als voorschriften voor elke militante ethiek kunnen dienen, tonen goed dat onze economische en dus beroepsmatige activiteit niet “neutraal” is of kan zijn.

De beroepen die wij uitoefenen, stellen op zijn minst in termen van bestede tijd een aanzienlijk deel van onze dagen voor. Hoe zouden wij iets anders kunnen zijn dan nutteloze huichelaars als die banen – door hun aard, hun uitdrukkingen en hun gevolgen – radicaal de engagementen en overtuigingen tegenspreken die wij – parallel – beweren te hebben? Wat anders dan belachelijke gesticulatie kan de antikapitalistische plaktocht of de bijeenkomst over sociale rechtvaardigheid van het weekeinde zijn, als we de rest van de week – meer dan 40 of 50 uur – de opgejaagde knecht zijn van het geldwezen of de reclame?

Er is geen politieke doeltreffendheid zonder persoonlijke samenhang.

“Men moet toch leven!”, roept het koor van de vermeende pragmatici. Zeker. Maar wie zal men doen geloven dat vandaag in Frankrijk het enige mogelijke alternatief is tussen de handelsschool en de zwarte ellende, de master in marketing en de goot, de concentratie in het bedrijfsleven en de woonwagen?

Zelfs als elke gesalarieerde activiteit in aanmerking komt voor een zeker aantal compromissen, bestaan er onweerlegbaar beroepen die – zonder absoluut waardig te zijn – niettemin fatsoenlijk blijven (onderwijs, onderzoek, ambachtschap, landbouw, individuele handel…). Andere, die actief deelnemen aan de verdediging en de versteviging van het systeem, zijn dan weer verwerpelijk door hun aard en kunnen worden gelijkgesteld aan collaboratiedaden (reclame, geldwezen, televisie, groothandel…).

Om duidelijk te zijn: men kan op een schone of op een vuile manier aan landbouw doen, maar men kan alleen maar op een vuile manier aan de “verkoop van mobiele telefonie” doen of aan de plaatsing van “consumptiekredieten”, aangezien het voorwerp zelf van de activiteit verachtelijk is.

En dat men vooral niet komt spreken over “entrisme”. Dat woord is uitgevonden om de zin voor het comfort en het verguldsel van het systeem te rechtvaardigen. Het heeft nooit andere resultaten gehad dan de ontwikkeling van het buikje van zijn pleitbezorgers.

Derde weg!

De derde weg. De weg tussen liberalisme en marxisme. De weg tussen individualisme en collectivisme.

Die weg willen wij bewandelen, naar die weg willen wij zoeken. En dat is niet gemakkelijk. Het is immers veel éénvoudiger zich over te geven aan de luxe, de geneugtens van de consumptiemaatschappij dan konsekwent nationalistisch te denken en te handelen.

Solidarisme. Een nieuwe maatschappij die steunt op drie pijlers: solidariteit, subsidiariteit, tolerantie. Een maatschappij wars van liberaal of marxistisch materialisme. Een moeilijk te verwezenlijken ideaal. Het kommunisme immers steunt op de dictatuur van tanks en Stalin-orgels. Het kapitalisme steunt op de moeilijk te doorbreken traditie van de gevestigde wanorde. Beide materialistische, anorganische systemen.

Het solidarisme, dat is de derde weg. Maar niet alleen een derde weg naast twee systemen. Maar ook een weg naast de twee vertegenwoordigers van die systemen. De derde weg is immers voor alles een Europese weg. Wij vechten immers voor een vrij Europa, van Portugal tot de Oeral, waar “geen vreemden tot heersers” zijn. Geen vodka-cola Europa, maar een Europees Europa! Solidarisme is een Europese strijd. Een strijd voor onze eigenheid, voor onze ‘roots’. Het is dus een nationalistische strijd.

Revoluties. Echte revoluties die de hele samenleving veranderen zijn voor alles culturele revoluties. En zulke revoluties worden geschraagd door minderheden. En elk element van die minderheden heeft in zich een kleine revolutie uitgevochten.

Wens je de wereld te veranderen begin dan bij jezelf.

Uit: “De Vrijbuiter”, 1986.

Perversie: geestelijke armoede!

0 % racisme, 100 % identitair

Oswald Mosley over globalisering

Brigade M – Media Maffia

Vooruit!

“Het socialisme in de Vlaamse gewesten is onbetwistbaar, zo niet feitelijk flamingant. Het is te zeggen: opzettelijk strijdend voor taal- en stambelangen. Het socialisme is volbloed Vlaams. Elke landelijke afdeling van het socialisme is klaarblijkelijk alom van natuur onverbasterd, eigenzelvig, inheems, te midden van de algehele broederschap der volkeren. Alleen het Vlaamse lied weergalmt in onze concerten en optochten. Alleen het Vlaamse woord spreekt in onze dag- en weekbladen tot het lijdende Vlaanderen. De burgerij van dit België, de adel en de staatsinstellingen zijn onvolks, onmaatschappelijk, ONDIETS geworden. Het Vlaams socialisme heeft voor zich de schoone zending aanvaard, bij middel van de Nederlandse taal, de taal onzer voorvaderen, onzer ouders en kinderen, herleving te wekken uit de dodende slaapziekte. Het is een vaststaand feit dat de onverfranste en eentalige massa, die als een eikeltje, het kiempje, de socialistische kern van den onbedorven volksaard omhult en voedt!”

Deze tekst verscheen op 5 april 1886 in het dagblad Vooruit.

In die tijd was de krant nog in handen van Vlaamse arbeiders die fier waren op hun volkse afkomst. Zij kenden het begrip volk en volkseigenheid weldegelijk. 122 jaar later is van deze volkse, Vlaamse invalshoek niks meer terug te vinden bij de erfgenamen van de Vooruit: het dagblad De Morgen. Het dagblad De Morgen is dan ook geen Vlaams of socialistisch dagblad meer. Het is een reclameblad in handen van het Belgische grootkapitaal. Het is de papieren pulpversie van de koopjeszender VTM. De kneusjes van dienst op de redactie hebben nu alleen nog als taak om onbenulligheden op te waarderen tot leesbare niemendalletjes. Neem de column geschreven door Walter Pauli op 26 maart 2008 en die handelt over een speelpleintje in Liedekerke. Het gemeentebestuur van dit plaatsje wil geen anderstalige kinderen meer opvangen op hun speelplein. Vanwege communicatieproblemen, die kunnen leiden tot ongevallen en onveilige toestanden, wil het bestuur alleen nog kinderen toelaten die Vlaams praten en begrijpen.

Maar deze uitleg is voor de Morgen veel te simpel. Volgens de dienstdoende sloganschrijver van de redactie steekt er veel meer achter die weigering om anderstalige kinderen op het speelpleintje toe te laten. Mijnheer Pauli had direct gesnopen wat de achterliggende bedoeling is van de CD&V-burgemeester van Liedekerke: DE APARTHEID installeren in LIEDEKERKE. Mijnheer Pauli gaat dan ook direct door het lint. Hoe zou je zelf zijn na zo een gruwelijke ontdekking? Hij ziet meteen de kans om het eigen volk nog eens af te dreigen met het intrekken van fundamentele grondrechten als dat volk niet direct meertalige diensten aanbiedt aan alle mensen. Want wat schrijft deze echte democraat en volksmens? “Ik heb geen probleem met taalwetten die Vlaanderen emanciperen. Maar wanneer diezelfde regelgeving dient om dit land bekrompen te maken, schaf dan die taalwetten af!”

Voor mensen als Pauli en zijn surrogaat progressisten zijn volk en volkstaal voorbijgestreefd. Dat is voor de onderklasse. Zij zelf zijn multicultureel; zij spreken alle talen. Daarom ook waarschijnlijk dat geen enkele volksmens die gasten nog echt begrijpt. Dan liever die volkssocialisten van de Vooruit anno 1886! Zij werden tenminste nog begrepen door de mensen.

Ska-P – Intifada

Beurscrisis

“Ik ben er zeker van dat speculatieve activiteiten negatieve effecten hebben. Maar daar denk ik niet aan, en daar kan ik geen rekening mee houden. Als ik zou ophouden om een aantal zaken te doen omwille van morele scrupules, zou ik ophouden een speculant te zijn. Ik heb niet het minste berouw om geld verdiend te hebben bij de devaluatie van het Britse pond. Ik heb niet tegen het Pond gespeculeerd om Engeland te helpen of om het te schaden. Ik heb het gedaan om geld te verdienen”.

Dat zei George Soros in The Guardian van 19 december 1992.

Hoeveel demoliberalen hebt u beursspeculatie al een misdaad horen noemen? Geen enkele allicht, want zij zijn de politieke waterdragers van heel deze financiële zwendel. Zij zijn “verdraagzaam” voor allerlei vormen van onrecht – is het uit domheid, lafheid, kwaadwilligheid of een combinatie van dat alles? Politici hebben in theorie nochtans de wettelijke macht om duidelijk te bepalen wat diefstal is en wat niet, wat sociaal profitariaat is en wat niet. Intellectuelen zouden dan weer de verstandelijke macht moeten hebben om hun volk voor te lichten. Zij doen echter geen van beiden iets, tenzij hun volk voorliegen. Ze gaan Soros en co toch geen strobreed in de weg leggen, zeker?

Ondertussen geven de excessen van het financiële casinokapitalisme de werkende en ondernemende volksgenoten, en vooral de jongeren steeds meer de (terechte) indruk dat eerlijke arbeid niet langer loont. De toenemende bestaansonzekerheid en onrechtvaardigheid samen met het wegvallen van morele en culturele referentiekaders – beide door het liberalisme! – kan niet anders dan onze meest kwetsbare volksgenoten op de duur aanzetten tot illegaal gedrag. De sociale tijdbom kan niet blijven tikken. Geen liberale politiestaat of totalitaire democratie zal de golf van ontevredenheid kunnen tegenhouden.

Dat alles zijn in een notendop dus de “zegeningen” van de liberale globalisering – met haar dominantie van de financiële markten op de reële economische sectoren en met haar publieke en private schulden, waarvan de winsten in de zakken van het internationale groot(leen)kapitaal verdwijnen. Bijzondere “dank” zijn we dus verschuldigd aan beurszwendelaar en demoliberaal (fervente pleitbezorger van de Open Society) George Soros voor de illustratie van dit alles!

Citaat

“Er bestaat maar één land in de beschaafde wereld waar de overheid elke staking enthousiast en opgewekt begroet als een gelegenheid om de werkende klasse af te slachten. Dit unieke, gezegende land is België. De modelstaat van het continentale constitutionalisme, het knusse, afgesloten, kleine paradijs van de grondbezitter, de kapitalist en de priester”.

Deze woorden komen uit de brochure The Belgian Massacres geschreven door Karl Marx in 1869.

Zou het mogelijk zijn dat de linkse en progressieve krachten die pleiten voor het behoud van de onderdrukkingsstaat België diep in hun hart een felle haat koesteren tegen de modale werkende Vlamingen?

Die arbeidende Vlamingen – die niet gekoloniseerd willen blijven door een volksvijandige Belgische elite en die de nieuwe koloniale steuntroepen van dit regime, met name de immigranten liefst terug over de grens willen.

Die progressisten – die België zo graag omhelzen en met hun tong de zolen likken van koningen en prinsen. Zijn zij niet de vervangers van de priesters, die in het stukje van Marx worden genoemd als onderdrukkende elite?

De drietand: hier, daar, overal