Holocaust of holocash?

De laatste weken en maanden deed het blaadje Joods Actueel (voordien: Belgisch Israëlitisch Weekblad) zijn naam alle eer aan, want het was niet weg te branden uit de actualiteit. Joods Actueel wordt graag gelezen, gaande van extreem-links (Antifascistisch Front) tot extreem-rechts (Vlaams Belang). De storm rond het blaadje is intussen wat geluwd. Toevallig of niet, hebben vorige week onze “volksvertegenwoordigers” in de Commissie Schadeloosstelling van de Joodse Gemeenschap in België 100,6 miljoen euro uitgekeerd aan holocaustslachtoffers en hun nabestaanden. 35,2 miljoen euro daarvan ging naar particulieren en de rest naar de Stichting van het Jodendom van België. Misschien is dat de reden waarom de stemmingmakerij over “antisemitisme” in de media (voorlopig) geluwd is? Verhofstadt heeft daarmee overigens een van zijn laatste politieke beloftes waargemaakt…

Er is de laatste tijd gemor onder de joodse overlevenden van de Tweede Wereldoorlog. “Sorry dat we het overleefd hebben”, stond op plakkaten die betogers in Israël vorige zomer meedroegen. Een derde van de naar schatting 280 000 overlevenden (een betwistbaar aantal, zie verder) leeft daar nu in armoede. Pensioenen, medische basiszorg en voedsel vormen voor hen dus een probleem. Hoe is dat nu mogelijk, zal de nuchtere waarnemer zich afvragen? Waar zijn die herhaalde transfers van het Duitse “dadervolk” – en zijn Europese “medeplichtigen” – aan het Israëlische “slachtoffervolk” naartoe gegaan? Het antwoord op deze en andere vragen is te vinden in de werken van een bekende Joods-Amerikaanse politicoloog: professor Norman Finkelstein. We denken in het bijzonder aan De Holocaust-industrie en De drogreden van het antisemitisme. De auteur maakt een cruciaal onderscheid tussen wat hij de (feitelijke) historische “nazi-holocaust” en de (vertekende) ideologische “Holocaust” noemt. Hij stelt niet alleen het aantal effectieve joodse slachtoffers ter discussie, maar ook de manier waarop geld aan de handen van de officiële joodse organisaties blijft “kleven” en dus helemaal niet bij de overlevenden of nabestaanden terechtkomt. Daarnaast verwijt hij die organisaties – lobby’s of elites – dat ze joodse en niet-joodse mythomanen de hand boven het hoofd houden. Dat hebben we onlangs nog in eigen land kunnen vaststellen.

De Holocaust-industrie chanteert volgens Finkelstein regeringen, plundert economieën, hersenspoelt jongeren en weigert andere genociden op gelijke hoogte met de “judeocide” te plaatsen. De vervolging van het uitverkoren joodse volk zou “uniek” zijn. Om de relevantie van haar optreden te benadrukken moet de Holocaust-industrie ook op tijd en stond natuurlijk bewijzen dat het “antisemitisme” (weer) is toegenomen. “Terwijl de Holocaust-industrie met cijfers speelt om haar schadevergoedingsclaims op te voeren, bespotten antisemieten vol leedvermaak de ‘joodse leugenaars’ die zelfs hun doden ‘versjacheren’. Door dit gegoochel met cijfers zuivert de Holocaust-industrie, hoe onbedoeld ook, het blazoen van het nationaal-socialisme. Raul Hilberg […] stelt het aantal vermoorde joden op 5,1 miljoen. Maar als er nu nog 135 000 voormalige dwangarbeiders in leven zijn, zouden ongeveer 600 000 de oorlog moeten hebben overleefd. Dat is ten minste een half miljoen meer dan meestal wordt aangenomen. Men zou dan dit half miljoen moeten aftrekken van het aantal van 5,1 miljoen vermoorde mensen. Niet alleen wordt het aantal van ‘6 miljoen’ daardoor moeilijk verdedigbaar, maar ook komen cijfers van de Holocaust-industrie dan al gauw in de buurt van die van de Holocaust-ontkenners. Bedenk dat nazi-leider Heinrich Himmler in januari 1945 de totale kampbevolking op 700 000 stelde en dat, volgens Friedlander, in mei 1945 ongeveer een derde van hen was omgekomen. Maar als de joden slechts 20% van de kampbevolking uitmaakten en, zoals de Holocaust-industrie veronderstelt, 600 000 joodse gevangenen het einde van de oorlog hebben gehaald, moeten ten volle 3 miljoen gevangenen hebben overleefd. Volgens de berekeningen van de Holocaust-industrie konden [sic] de situatie in de concentratiekampen helemaal niet zo gruwelijk zijn geweest; in feite moet men zelfs een opmerkelijk hoog vruchtbaarheidscijfer en een opmerkelijk laag sterftecijfer veronderstellen. Doorgaans wordt gesteld dat de Endlösung een ongekend doelgerichte, als een lopende band opgezette, industriële uitroeiing was. Maar als vele honderdduizenden joden deze zouden hebben overleefd, zoals de Holocaust-industrie lijkt te veronderstellen, dan was de Endlösung uiteindelijk niet zo ‘efficiënt’. Het zou dan een soort bijkomende aangelegenheid zijn geweest; precies wat de Holocaust-ontkenners aanvoeren. Les extrêmes se touchent”(1).

De Holocaust-industrie moedigt zoals gezegd mythomanen aan en beschermt hen. Ze ziet hun verzinsels als “leugentjes om bestwil”. Dat was hier onlangs nog het geval met een gekke Joods-Amerikaanse professor, Marcel Kalmann. Die laatste beschuldigde een Brugse kelner van “antisemitisme” en haalde terloops de hele Brugse horeca en politie door het slijk. De professor bleek een leugenaar, maar niettemin waren alle media gretig om het bericht uit Joods Actueel over te nemen. De valselijk beschuldigde kelner kreeg nauwelijks een recht van antwoord. Het onderzoek heet “lopende” te zijn. Lees: de beschamende vertoning wordt een doofpot-operatie naar goede Belgische gewoonte. Een ander geval was dat van de “Joods-Belgische” schrijfster Misha Defonseca, wier boek L’incroyable histoire vraie d’une rescapée de la Shoah vorig jaar werd verfilmd als Survivre avec les loups. In die verzonnen “autobiografie” doet ze het relaas van de zoektocht naar haar ouders in Auschwitz en van haar leven in een roedel wolven. Misha Defonseca heet in werkelijkheid echter Monique De Wael en daarmee is alles gezegd. Ze komt daarmee in het rijtje van andere bekende mythomanen, zoals Binjamin Wilkomirski of Jerzy Kosinski. Ook Elie Wiesel staat erom bekend dat hij een historisch onderwerp als de holocaust graag met de nodige “literaire vrijheid” behandelt. “Let tot slotte eens op het patroon: Wiesel en [Israël] Gutman steunden [Daniël] Goldhagen; Wiesel steunde Kosinski; Gutman en Goldhagen steunden Wilkomirski. Verbind de spelers met elkaar: dit is Holocaust-literatuur. […] Hoe rechtvaardig je in een samenleving die verzadigd is met de Holocaust, nog meer musea, boeken, activiteiten, films en programma’s dan door de smoes van Holocaust-ontkenning te verzinnen?”(2).

“Mijn ouders vroegen zich vaak verwonderd af waarom ik zo verontwaardigd was over de falsificatie en exploitatie van de door de nazi’s gepleegde genocide. Het meest voor de hand liggende antwoord is dat de genocide wordt gebruikt om de criminele politiek van de Israëlische staat en de Amerikaanse ondersteuning daarvan te rechtvaardigen. Ook is er sprake van een persoonlijk motief. Ik geef waarachtig om de herinnering van de vervolging van mijn familie. De huidige campagne van de Holocaust-industrie om Europa geld af te persen in de naam van ‘behoeftige slachtoffers van de Holocaust’ heeft de morele status van hun martelaarschap doen verschrompelen tot die van het casino van Monte Carlo. Los van deze kwesties echter blijf ik ervan overtuigd dat het belangrijk is om de integriteit van het historische verslag te behouden en daarvoor te strijden. […] Te veel openbare en particuliere middelen zijn geïnvesteerd in de herinnering aan de nazi-genocide. Het grootste deel van de productie is waardeloos en niet zozeer een eerbewijs aan het joodse lijden maar eerder aan de joodse overdrijving”(3). Wij kunnen Norman Finkelstein in zijn moedige streven naar objectiviteit alleen bijtreden. Lafheid is immers – helaas! – een handelsmerk van veel academici en politici. Het extreem-rechtse Vlaams Blok heeft in 1995 de u-weet-wel muilkorfwet gestemd en was achteraf verwonderd dat het zélf het slachtoffer werd van een andere muilkorfwet… Eén boek van Finkelstein lijkt ons dan ook nuttiger in de strijd dan twintig of dertig jaar partijpolitiek vegeteren (en collaboreren). De Holocaust-industrie is immers “actueler” dan ooit.

Voetnoten

(1) FINKELSTEIN, N., De Holocaust-industrie. Bespiegelingen over de exploitatie van het joodse lijden. Verso, Londen/New York, 2000, p. 109-110.
(2) Ibid., p. 60.
(3) Ibid., p. 11.