Derde weg!

De derde weg. De weg tussen liberalisme en marxisme. De weg tussen individualisme en collectivisme.

Die weg willen wij bewandelen, naar die weg willen wij zoeken. En dat is niet gemakkelijk. Het is immers veel éénvoudiger zich over te geven aan de luxe, de geneugtens van de consumptiemaatschappij dan konsekwent nationalistisch te denken en te handelen.

Solidarisme. Een nieuwe maatschappij die steunt op drie pijlers: solidariteit, subsidiariteit, tolerantie. Een maatschappij wars van liberaal of marxistisch materialisme. Een moeilijk te verwezenlijken ideaal. Het kommunisme immers steunt op de dictatuur van tanks en Stalin-orgels. Het kapitalisme steunt op de moeilijk te doorbreken traditie van de gevestigde wanorde. Beide materialistische, anorganische systemen.

Het solidarisme, dat is de derde weg. Maar niet alleen een derde weg naast twee systemen. Maar ook een weg naast de twee vertegenwoordigers van die systemen. De derde weg is immers voor alles een Europese weg. Wij vechten immers voor een vrij Europa, van Portugal tot de Oeral, waar “geen vreemden tot heersers” zijn. Geen vodka-cola Europa, maar een Europees Europa! Solidarisme is een Europese strijd. Een strijd voor onze eigenheid, voor onze ‘roots’. Het is dus een nationalistische strijd.

Revoluties. Echte revoluties die de hele samenleving veranderen zijn voor alles culturele revoluties. En zulke revoluties worden geschraagd door minderheden. En elk element van die minderheden heeft in zich een kleine revolutie uitgevochten.

Wens je de wereld te veranderen begin dan bij jezelf.

Uit: “De Vrijbuiter”, 1986.