Eroev of Joods obscurantisme

Wist u dat de er in de stad Antwerpen een symbolische omheining is en dat er zelfs een persoon is die over die omheining waakt? Die persoon is mijnheer Kornfeld en hij is voorzitter van de eroev.

Wat is deze eroev? Het is een allegorische muur die het voor orthodoxe Joden mogelijk moet maken om op de sabbat voorwerpen te dragen buiten de huismuren. Want het dragen van voorwerpen of het tillen van voorwerpen is op de sabbat verboden voor gelovige Joden. Dat wordt zo voorgeschreven in de Sjoelchan Aroech. Dat is een verzameling religieuze regels die stipuleert dat men enkel dingen mag dragen op de sabbat als dat binnen de omheining is van vier muren of als men een al dan niet ingebeelde omheining rond een stad heeft. Die ingebeelde omheining moet dan wel sluitend zijn. De stad heeft al voor een stuk een natuurlijke omheining, die loopt langs de Schelde in het westen over de dokken in het noorden, de spoorweg naar Nederland in het oosten en uiteindelijk de verhoogde spoorwegberm in het zuiden.

Als er echter gaten in de verbeelding zitten, dan moeten die worden gedicht door een echte omheining. In Antwerpen heeft de Joodse gemeenschap dat opgelost door draden te spannen daar waar de verbeelding niet toereikend is. Volgens mijnheer Kornfeld bestaat die muur al sinds 1902 en het is de oudste ter wereld. Om deze illusie van omwalling staande te houden heeft de Joodse gemeenschap op 39 plaatsen rond Antwerpen bedradingen aangebracht om zo de eroev waterdicht te maken. Let wel er is daar op geen enkel ogenblik een vergunning voor gevraagd, maar dat zal wel niet hoeven voor droommuren. Maar het kan nog straffer: telkens als er storm is geweest, aldus mijnheer Kornfeld, dan gaat de politie kijken of er geen mankementen zijn aan de afspanning, want we kunnen op de politie en de brandweer van Antwerpen rekenen zegt de eroev-voorzitter. Zelfs de NMBS en het ministerie van Openbare werken zorgen voor het onderhoud van de droomdraad.

Toen in 1971 de muur niet meer potdicht was vanwege het feit dat er veranderingen waren in het Antwerpse wegennet hebben alle instanties geholpen om de Israëlitische gemeenschap Machsike Hadass aan een nieuwe afsluiting te helpen. De zaak is nu weer potdicht en de Joodse gemeenschap kan nu op sabbat pakjes dragen zoals u en ik. Dat mensen denkbeeldige muren maken, het stoort ons niet. Maar dat overheidsinstanties die obscure praktijk ondersteunen en zelf mensen ter beschikking stellen om die obscure praktijk in stand te houden gaat toch elke verbeelding te boven. Stel je voor dat een Antwerpenaar aan het stadsbestuur zou gaan vragen om zijn droomkasteel dat ergens in de Antwerpse geestelijke ruimte ligt netjes te gaan onderhouden als hij bijvoorbeeld op reis is. Die persoon zou waarschijnlijk in een inrichting voor mentaal gestoorden worden opgeborgen.

Natuurlijk zijn er voordelen verbonden aan die Joodse muren. Het mooiste voorbeeld kan men natuurlijk in Israël waarnemen. De Joodse staat bouwt overal muren. Zo kunnen Joodse soldaten ook op de sabbat met een uzi of een granaatwerper over straat lopen om – als de kans zich voordoet – een Palestijnse vrouw of een Palestijns kind af te knallen. Sabbat in Israël blijft altijd een beetje feesten op die manier. Maar wij moeten ons toch de vraag stellen of er ook geen gevaren schuilgaan achter die muur. Hij mag dan wel een allegorische muur zijn, maar toch kunnen simpele geesten beïnvloed raken door die tovenarij. Neem het geval van VB-kopstuk Dewinter Hij loopt nu al maanden elke stad af om te verhalen over de bizarre gewoonten die de moslims er op na houden. Hij wil geen moskee of andere religieuze symbolen meer zien die niet voldoen aan het rationele Europese verstand en begripsvermogen. Maar hij is wel bevriend met mensen die geloven dat Antwerpen over een spookmuur beschikt die goddelijke krachten uitstraalt. Zou het kunnen dat hij behekst is door de esoterische en allegorische stralen van de onzichtbare eroev? Er zijn mensen van minder zot geworden!

Eddy Hermy
Algemeen N-SA-coördinator