Finkelstein en de “Holocaustindustrie”

In 2000 joeg de Amerikaans-joodse politicoloog Norman Finkelstein zowat alle Israël-“lovers” in de gordijnen met zijn essay ‘The Holocaust Industry. Reflections on the Exploitation of Jewish Suffering’. Het regime stelde meteen haar kanonnen op om de ‘nestbevuiler’ Finkelstein af te knallen. De gazet ‘New York Times’ werd licht hysterisch en vergeleek Finkelsteins boek zowaar met ‘De protocollen van de wijzen van Zion’! De Nederlandse politiek-correcte schrijver Leon de Winter zag voor Norman Finkelstein slechts één remedie: de therapeut! Ondertussen schreef Finkelstein reeds een vervolg op de ‘Holocaustindustrie’. Het al even controversiële ‘Beyond Chutzpah – On the Misuse of Anti-Semitisme and the Abuse of History’ werd in het Nederlands vertaald als ‘De drogreden van het antisemitisme. Israël, de VS en het misbruik van de geschiedenis’.

Finkelstein richtte zijn pijlen op het politieke misbruik van de Holocaust, op de vulgaire kitsch en oplichterij in de geschiedschrijving, de literatuur en de filmindustrie. Hij haalde zwaar uit naar de Amerikaanse joodse organisaties, die Europese instellingen financieel afpersen in naam van de behoeftige joodse slachtoffers van het nazisme. Doorgaans zien deze slachtoffers geen cent van de schadeclaims die deze machtige joodse belangengroepen indienen! “De holocaust is zonder meer een onmisbaar ideologisch wapen gebleken”, schreef Finkelstein. “Door het in stelling te brengen heeft een van de meest geduchte militaire machten ter wereld (Israël dus), met een verschrikkelijke staat van dienst wat de mensenrechten betreft, zich opgeworpen als een ‘slachtofferstaat’; en evenzo heeft de meest succesvolle etnische groep in de Verenigde Staten (de joodse elite) zich de slachtofferstatus toegeëigend. Aanzienlijke dividenden spruiten voort uit dit misleidende slachtofferschap, in het bijzonder immuniteit voor kritiek, hoezeer die ook gerechtvaardigd is”.

In ‘De drogreden van het antisemitisme’ gaat Norman Finkelstein op dit thema door. Als politiek wetenschapper ergert hij zich blauw aan de manier waarop de staat Israël en zijn vrienden overal ter wereld het begrip ‘antisemitisme’ misbruiken voor eigen doeleinden en het uiteindelijk ontdoen van zijn eigenlijke inhoud. Voor deze rabiaat pro-Israëlische kringen is antisemitisme op de eerste plaats (zo niet uitsluitend) elke kritiek op de politiek van de staat Israël en zijn zionistische politieke en militaire elite: militaire agressie tegen de buurlanden en de Palestijnse bezette gebieden, anti-Arabisch racisme, discriminatie van de Palestijnse minderheid in Israël zelf, bezetting en kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem, grove schendingen van de mensenrechten en het volkenrecht, oorlogsmisdaden, enz..

Doordat de Europeanen (zowel de traditionele systeemlakeien als een aanzienlijk deel van nationalistisch rechts) de ogen voor de Israëlische misdaden menen te moeten sluiten vanwege het leed dat de joden in het verleden is aangedaan, kan Israël rustig zijn verwerpelijke politiek voortzetten. Het eerste deel van Finkelsteins boek is integraal gewijd aan de sinistere rol van deze joodse elite in de Verenigde Staten, die zich in machtige lobbygroepen heeft verenigd en kan steunen op belangrijke bondgenootschappen met de neoconservatieven en de meest reactionaire delen van de twee grote politieke partijen, de republikeinen en de democraten. Een voorbeeld is de organisatie als AIPAC (American Israeli Political Affairs Committee) beschikt over een jaarlijks budget van 34 miljoen dollar, telt om en bij de 100.000 leden, heeft zes vaste lobbyisten in dienst in het Amerikaanse Congres, die elk Congreslid minstens twee maal per jaar met een bezoek vereren. AIPAC financiert de verkiezingscampagne van tientallen Amerikaanse politici en slaagt erin zijn stempel te drukken op het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid. Wij herinneren er de lezer aan dat enige tijd geleden binnen het Europees Parlement de EFI werd opgericht, de ‘European Friends of Israël’. Leden zijn voornamelijk te vinden bij de liberale politieke familie en zij die dicht aanschurken bij nationalistisch rechts (we denken aan Hugo Coveliers, Geert Wilders,…)

Finkelstein haalt ook het voorbeeld aan van het Simon Wiesenthal Centre. Toen de tot Amerikaan genaturaliseerde Oostenrijkse filmster Arnold Schwarzenegger voor de republikeinse partij een gooi deed naar het gouverneurschap in Californië, kreeg hij onmiddellijk de steun van deze pro-Israëlische lobbygroep! In het verleden had Schwarzenegger nochtans zijn bewondering voor ene Adolf Hitler en de voormalige Oostenrijkse president en VN-secretaris-generaal Kurt Waldheim (gekend om zijn nationaal-socialistisch oorlogsverleden), nooit onder stoelen of banken gestoken. Schwarzenegger had echter de stemmen van de joodse elite nodig en ontpopte zich als een grote “vriend van Israël”. “Niemand in Hollywood heeft het Simon Wiesenthal Centre zoveel geld geschonken als Schwarzenegger”, citeert Finkelstein één van de bestuursleden. Na zijn verkiezing gaf Schwarzenegger uiting “aan zijn solidariteit met de staat Israël” (aldus rabbijn Marvin Hier, de directeur van het centrum in Los Angeles). In Jeruzalem was hij aanwezig bij de eerste steenlegging van het nieuwe museum dat het Simon Wiesenthal Centre er voor tweehonderd miljoen liet bouwen. Finkelstein wijst er ook op hoe deze pro-Israëlische, joodse elite in de Verenigde Staten er vreemde bondgenootschappen op na houdt in Europa. Gabriel Schoenfeld, hoofdredacteur van het pro-Israëlische blad ‘Commentary’ en auteur van het in 2004 verschenen boek ‘The Return of Anti-Semitism’, is van oordeel dat nationalistisch rechts in Europa niet langer een gevaar is, maar juist een belangrijke potentiële bondgenoot van de joden! “In het bijzonder Jörg Haider heeft het belang van vriendschappelijke betrekkingen tussen Oostenrijk en Israël benadrukt,” aldus Schoenfeld. “Haider heeft ook al een bezoek gebracht aan het Holocaust Museum in Washington.” Hallo Filip Dewinter?

Een andere belangrijke Israëlische lobby in de VS, is de beruchte ADL (Anti Defamation League of Antilaster Liga). In 2003 ontving de voormalige Italiaanse premier Silvio Berlusconi van de ADL de ‘Onderscheiding voor Eminent Staatsman’. De corrupte bedrieger Berlusconi had de Alleanza Nazionale van de verrader Gianfranco Fini in zijn regering opgenomen. In november 2003 bracht Gianfranco Fini een bezoek aan Israël, waar de regering voor hem de rode loper uitrolde. Net tevoren had hij in Milaan voor de beweging B’nai B’rith (de moederorganisatie van de ADL) een toespraak gehouden, waarin hij de bouw van de muur in de Palestijnse bezette gebieden toejuichte! ADL-voorzitter Abraham Foxman (in 2003 auteur van het boek ‘Never Again? The Threat of the New Anti-Semitism’) zwaaide Berlusconi alle lof toe: “Deze man is de enige in Europa die zich duidelijk voor Israël uitspreekt, en hij heeft gezegd dat antizionisme gelijkstaat met antisemitisme”. En daar is het de Israëlische lobbyorganisaties uiteindelijk om te doen: tegenstanders van de staat Israël moeten gebrandmerkt worden als de ‘nieuwe antisemieten’.