Citaat

“Ik heb niet gekozen Vlaming te zijn, evenmin als ik gekozen heb geboren te worden. Maar omwille van twee omstandigheden ben ik het, zelfs al moest ik, zeg maar, liever Zaïrees of Chinees zijn.
De eerste omstandigheid is biologisch, waardoor ik van mijn voorouders, meestal ook Vlamingen, een aantal kenmerkende eigenschappen heb geërfd.
De tweede is socio-cultureel: mijn groei tot volwassenheid en mijn verder leven worden beïnvloed door de ervaringen, de tradities (dat zijn gestolde ervaringen), de taal, de cultuur, de manier van wonen, eten, spelen, eigen aan het volk waartoe ik behoor.
Zo ben ik het dubbele product van mijn ouders en de samenleving.
Uiteraard ben ik niet onveranderlijk binnen dit gegeven kader. Daarin ligt precies de essentie van het mens-zijn, dat men door reflexie en actie kan inwerken op zijn eigen lot en op dat van zijn medemensen.
Het is mogelijk zowel het biologisch als het beschavingselement te vernietigen, zodat men elke affiniteit tot een volk verliest. Dat is in grote mate het lot geweest van ons Vlaamse volkin de negentiende eeuw (ook in de zestiende eeuw). De kapitalistische uitbuiting vernietigde ten gronde een ontheemde bevolkingslaag, samenhokkend in onbeschrijflijke wantoestanden in cité’s en woonkazernen, met kinderarbeid, alcoholisme, ongeletterdheid, in totale onwetendheid over het eigen verleden.
(…)
De foutieve opvatting dat solidariteit slechts mogelijk is binnen een eenheidstructuur is nog altijd kenmerkend voor een meerderheid van communisten.
In feite is het juist het omgekeerde: solidariteit kan slechts ten volle tot uiting komen wanneer er sprake is van autonome delen met zelfbeschikking. Solidariteit die complexe structuren en reglementen vereist wordt al vlug herleid tot een formeel verschijnsel.”

(Jef Turf, ex-boegbeeld van de K.P. in Vlaanderen, ex-politiek directeur van De Rode Vaan)