Het Europa der Bankiers (2)

“Wie heeft ongelijk? Wie heeft gelijk? De voorstanders van een ‘geïntegreerd Europa’ stevig vastgesjord aan het machtige Amerika? Of de Generaal [De Gaulle] die een ‘Europa van de vaderlanden’ verkiest, dat zich uitstrekt ‘van de Atlantische Oceaan tot aan de Oeral‘?

Wij laten aan de lezer de verantwoordelijkheid van de keuze. Temeer daar de oplossing op een dag zeer goed kan worden gevonden buiten die twee opvattingen.

Onze bedoeling is niet hier een mening op te dringen, maar wel om het gevaar te laten zien dat een Europa overgeleverd aan de banken en de trusts vormt voor de volkeren die er wonen en voor onze oude beschaving.

Want, en wij benadrukken in het bijzonder dit punt, het Europa dat de volgelingen van de heren Schumann en Monnet voor ons verzinnen, is in de eerste plaats dat van de financiers en zakenlui.

Onder het voorwendsel bepaalde landen, waaronder Duitsland, te onttrekken aan de sovjetverleiding – de markten van het Oosten zijn verleidelijk voor alle westerse kapitalisten – en om hen onherroepelijk vast te maken aan West-Europa, maken de ‘Europese‘ economen zich klaar om de industriële en commerciële concentratie te versnellen, waarvan het gevolg zou zijn: de proletarisering van de middenklassen van de Zes [België, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Nederland, West-Duitsland] en de versterking van de West-Europese communistische partijen.

Die leerling-tovenaars – die zich anticommunistisch noemen en het waarschijnlijk zijn op hun manier – verklaren ons in de Revue d’Economie politique […] de “redenen die vandaag degenen inspireren die de Verenigde Staten van Europa aanprijzen”.

“Europa – zegt een van hen, M. Daniel Villey – regeert niet meer over de wereld, het is niet meer het centrum van de wereld… Het ervaart een gevoel van onmacht”.

Dus: als men niet wil dat de Europese volkeren, hun jeugd in het bijzonder, ongemerkt afglijden naar het communisme, moet men hun nieuwe perspectieven openen.

Meneer Villey denkt dat Frankrijk verlamd wordt door te veel middelgrote ondernemingen, die hij “marginaal” noemt. Men moet een einde maken aan de archaïsche, ouderwetse arbeidsmethodes. De concentratie zal toelaten onze ondernemingen te moderniseren en de buitenlandse concurrentie te verdragen.

Natuurlijk houden de ‘Europese’ economen niet op als ze op zo’n goede weg zijn. Van de concentratie op nationale schaal, overigens sterk gevorderd, gaan ze over naar de concentratie op Europese schaal.

Die laatste is al vele jaren geleden begonnen, zoals we ook zullen zien bij de studie van de verschillende Europese landen. Duitse, Engelse, Italiaanse, Belgische, Nederlandse, Luxemburgse maatschappijen zijn verbonden met Franse maatschappijen of verbonden onderling. Maar bijzondere akkoorden tussen grote Europese zaken benadrukken op gevaarlijke wijze die tendens. Die akkoorden concretiseren zich onder de vorm van consortiums tussen banken of trusts van verschillende landen, waarvan de Société Européenne de développement industriel, opgericht te Parijs in september 1957, ons een typevoorbeeld levert.

[…]

Men moet zich verwachten aan een versnelling van de concentratiebeweging die van de welwillendheid zal genieten van de hoge administratie, gelieerd aan het grootkapitaal of onderworpen aan de technocratie. Het belastingsstelsel, meedogenloos voor de kleintjes, zal de groten begunstigen. De kredieten die men de eersten weigert, zullen overvloedig worden gegeven aan de tweeden, net zoals de bestellingen.

De maatschappijen van ‘gemengde economie’ zullen eveneens de grote trusts toelaten hun macht te versterken en de kleine en middelgrote ondernemingen uit te schakelen. De staat die verplicht is te handelen in weinig geschikte regio’s, zal de financiële oligarchieën nog meer begunstigen door maatschappijen voor regionale expansie of ruimtelijke ordening op te richten, waarvan de uitrusting zal worden toevertrouwd aan grote industriële ondernemingen. De technocraten, medeplichtigen en erfgenamen van de ‘200 families’ […] zullen de vereniging van publiek kapitaal en privaat kapitaal vergemakkelijken, ervan overtuigd dat zij door de uitschakeling van de minder belangrijke ondernemingen te bevorderen […] het ‘tijdperk van de organisatoren’ voorbereiden.

We zullen technocraten en kapitalisten verenigd zien tégen de traditionele en familiale onderneming en hen zien overgaan tot de geografische herverdeling van de productiekrachten. Onder het voorwendsel om tegen de minste kosten hun bevoorrading te verzekeren, zullen de fabrieken worden verplaatst in zones die al sterk geïndustrialiseerd zijn. De bedrijven die hardnekkig in benadeelde regio’s blijven, zullen aan hun lot worden overgelaten en de bevolkingen die leefden van die lokale industrieën en de arbeidskrachten ervoor leverden, zullen worden gedwongen tot ellende of verplicht om het land van hun voorouders te verlaten”.

Henry Coston, in: L’Europe des banquiers, Documents et Témoignages, 1963, pp. 23-25.