Kali Yuga

“Welnu, met betrekking tot de weg waarop wij net gezinspeeld hebben, gaat het erom te zien tot op welk punt men voordeel kan halen uit de vernietigende omwentelingen; om te zien tot op welk punt het onmenselijke karakter van de activistische en realistische wereld, dankzij een innerlijke standvastigheid en een oriëntering naar de transcendentie, niet een weg naar het ondermenselijke – het geval voor het merendeel van de meest recente vormen – zou kunnen begunstigen, maar de ervaring van een hoger leven en een hogere vrijheid.

Dat is alles wat men kan zeggen voor een zekere categorie van mensen, op de drempel van de vervulling der tijden: een categorie die slechts een minderheid zou kunnen zijn. Die gevaarlijke weg kan ook worden geprobeerd. Hij is een beproeving. En opdat die beproeving volledig en beslissend zou zijn, moet men bij zichzelf zeggen: de bruggen zijn opgeblazen, er zijn geen steunpunten meer, er zal geen ‘terugblik’ meer zijn, er kan slechts worden vooruitgegaan.

Het is eigen aan een heroïsche roeping om alleen de meest wervelende golf te trotseren en te weten dat twee lotsbestemmingen op gelijke afstand zijn: het lot van degenen die zullen eindigen met de ontbinding van de moderne wereld en het lot van degenen die zich zullen terugvinden in de centrale en royale as van de nieuwe stroom.

Voor het visioen van het ijzeren tijdperk riep Hesiodus uit: “Dat ik er nooit in geboren moge worden!” Maar Hesiodus was in de grond alleen maar een geest gekenmerkt door de mentaliteit van de Pelasgen, afgesloten van een hogere roeping. Voor andere naturen geldt een andere waarheid, die van de lering kort geleden in herinnering gebracht en ook in het Oosten gekend: als het laatste tijdperk, het kali yuga, een tijd is van verschrikkelijke verwoestingen, dan kunnen degenen die erin leven en die toch overeind blijven vruchten verwerven die voor mensen in andere tijden moeilijk toegankelijk waren”.

Julius Evola, in: Révolte contre le monde moderne. L’Age d’Homme, Lausanne, 1991, pp. 426-427.