Vlaamse ondernemers behoren tot de Belgische kaste

De invulling van het begrip “Vlaamse soevereiniteit” heeft voor de Vlaamse tak van de Belgische machtskaste, verzameld in de koepel van Vlaamse werkgevers, een heel andere betekenis dan menige nationalistische partij openlijk wil toegeven. De steun die de economische en financiële elite bij monde van deze werkgeversorganisaties voor een verregaande autonomie (let wel: geen onafhankelijkheid) geeft, is louter ingegeven door eigenbelang en winstbejag. Dit blijkt overduidelijk uit de standpunten die de drie belangrijkste Vlaamse werkgeversorganisaties (Unizo-Voka-VKW) innemen in verband met de eis voor de regionalisering van de vennootschapsbelasting.

Voor iedereen die deze voorstellen leest, is het duidelijk dat de belangenkaste van de werkgevers eigenlijk puur neo-Belgische en onversneden liberale doeleinden nastreeft. Het enige Vlaams-nationale dat in hun voorstellen te ontdekken valt, is de regionalisering op zich. Maar de transfer naar de Belgische staat die zij daarnaast voorstellen maakt van deze pro-Vlaamse eis eigenlijk een karikatuur. Zo buigen ze die regionalisering gewoon om in een neo-belgicistisch mechanisme. De o zo Vlaamse patroons hebben voor Vlaanderen bijzonder weinig over, want uit hun voorstellen over hoe de vennootschapsbelasting er moet uitzien als ze geregionaliseerd is, blijkt dat het Vlaamse volk de pineut van de rekening zal zijn.

Laat ons de (Vlaamse) eisen van de patroonsfederaties nader bekijken. Het ideaal dat hen voor ogen staat, is dat er nog steeds een bassistaks blijft die federaal (Belgisch) geïnd wordt. Volgens hen is 20% een voldoende hoge basis waar de huidige vennootschapsbelasting nu 33,99% bedraagt. De clou van het verhaal zit hem in het gewestelijk geïnde gedeelte, want elke procent die men meer dan die 20% basistaks zou moeten betalen wordt bepaald en geïnd door de respectieve gewesten. Voor de onnozele zielen en de liberaal verdwaasden die denken dat Vlaanderen op die manier meer inkomsten en dus autonomie zal verwerven moet de rest van de werkgeversvoorstellen als een koude douche aanvoelen. Want wat stellen onze Vlaamse werkgevers voor wat betreft de ontbrekende 13,99% die aan de gewesten zou toekomen? De werkgevers doen eerst een genereus voorstel. Ze willen zelf nog 5% bovenop de 20% betalen aan het gewest waar ze actief zijn. Zij zullen vanaf dan 25% vennootschapsbelasting in plaats van de vroegere 33,99% betalen. Dat is een cadeau van 9% minder belastingen waarop ze zichzelf willen trakteren. Voor Outer en Heerd als het ware.

De Vlaamse (sic) ondernemers willen de goede oude Belgische staat echter niet in de kou laten staan. Tenslotte behoren ze tot de Belgische machtsgroep die nu al jaren Vlaanderen leegzuigt. Om de Belgische staat te vergoeden voor het verlies aan inkomen is er een origineel trucje bedacht (echt origineel is het niet volgens ons, want ze passen die trucjes nu al meer dan 178 jaar toe). Het trucje heet transfer. Vlaanderen moet de Belgische staat de ontbrekende 13,99% uit eigen zak gaan vergoeden. Met andere woorden: het Vlaamse volk mag het geld dat de heren en dames ondernemers in hun zak steken gewoon gaan ophoesten aan de Belgische staat. Dus: de nepfederalisering moet hier dienen om belastingsvermindering voor de rijke Vlaamse elite te organiseren en de rest van het volk te laten betalen voor het grapje. Als dat de Vlaamse zelfstandigheid is die de ondernemers willen, dan mogen ze die gerust in hun zak steken wat ons betreft. Hun eis om de RVA te splitsen heeft ook een verdacht geurtje dat stinkt naar groepsbelang en eigendomsegoïsme.

Voor de liberale politici zijn de eisen van het patronaat legitiem, maar ook de nationalisten van het VB eisen dat er overdracht van bevoegdheden komt. Tegelijkertijd bepleiten die nationalisten minder belastingen voor het patronaat. Partijvoorzitter Valkeniers van het VB zei op zijn 1-mei-toespraak laatsleden dat meer Vlaanderen betekende dat er “meer loon, minder belastingen en hogere pensioenen” voor het volk zouden komen. Kameraad Dewinter zei zelfs dat de liberale partijen alleen maar bezorgd waren om de financiële belangen van het grootkapitaal. Als het VB dat meent en de 1-mei-toespraken niet louter waren bedoeld om de overgebleven solidaristen in de partij te paaien, dan mogen we verwachten dat het VB met alle kracht tegen de voorstellen van de Vlaamse werkgeversorganisaties zal strijden. Morel kan misschien de VB-vakbondsleden actie laten voeren tegen de egoïstische groepsbelangen van de werkgeverssyndicaten? Als het VB echt sociaal en solidaristisch is, dat het het dan bewijst door voorstellen te doen die echt sociaal en solidaristisch zijn! Wat doet het anders in die Belgische parlementen? Het geld dat de werkgevers in hun dikke zakken willen steken moet aangewend worden om de vergrijzingen aan te pakken. Dat zijn echte sociale noden die door Vlaanderen aangepakt moeten worden.

Het N-SA is voorstander van een onafhankelijke Vlaamse staat, maar wij willen niet dat die nieuwe staat gedomineerd en uitgebuit wordt door de vroegere Belgische elite die zich uit eigenbelang en zelfverrijkingsdrang nu Vlaams gaat noemen. De huidige collaborateurs van de Belgische staat hebben niet te denken dat ze zo maar onze Vlaamse staat zullen kunnen kapen, overnemen en er een vrijhaven voor asociale praktijken van te maken. Aan de solidaristische kameraden die in het VB actief zijn en die beweren dat de partij een hernieuwd solidaristisch elan heeft gevonden en die ons bezweren dat het Nieuw-Solidaristisch Alternatief overbodig is geworden willen wij zeggen: duw jullie afgevaardigden in de richting van solidaristische tussenkomsten in de parlementen en zorg ervoor dat de partij niet toegeeft aan de belangen van het grootkapitaal. Als we daar ooit signalen van opvangen, dan hebben jullie gelijk en zijn wij overbodig. Maar dat zal nog niet voor morgen zijn, vrees ik.

E. Hermy
Algemene coördinator