Afbetalen is voor de dommen
Geplaatst door voorhoede op 29 juni, 2008
Exact een jaar geleden verscheen een krantenartikel waarin de huidige Amerikaanse kredietcrisis, die amper een goede maand later zou uitbreken, op een haast profetische wijze werd aangekondigd. De kredietcrisis is ondertussen niet langer een Amerikaanse, maar een wereldwijde crisis. Ze is niet alleen een kredietcrisis of een bankencrisis, maar vooral een beschavingscrisis. De crisis van een beschaving die aan het verdwijnen is in hebzucht en winstbejag.
Op de foto zie je de Amerikaanse student Sean Moyer die in 1998 op 18-jarige leeftijd een einde aan zijn leven maakte, nadat hij zich voor 12 000 dollar in de schulden had gestoken door het gebruik van kredietkaarten. Banken en andere kredietverstrekkers beschouwen hun beroep dikwijls als een dienstverlening. Denk maar aan de Fortis-slogan: Hoe kunnen we u helpen? Toch werden bankiers in alle grote beschavingen van de oudheid dikwijls op dezelfde rang als hoeren geplaatst. Bankiers die hun boekje te buiten gingen, werden als woekeraars beschouwd en als erger dan dieven bestraft. Sinds de Industriële Revolutie (opheffing van de laatste christelijke woeker- en renteverboden) heeft onze aftakelende moderne beschaving dus een merkwaardige “omkering van alle waarden” doorgemaakt om een omschrijving van Nietzsche te gebruiken.
Eigen schuld, dikke bult. Zo denkt men in een Amerikaanse (contract)maatschappij zonder veel sociale en nationale cohesie, zonder veel hoogstaande culturele en morele waarden. Dat dit geen kwestie van eigen (on)verantwoordelijkheid is en dat Sean geen alleenstaand geval is, bewijst het volgende artikel (Afbetalen is voor de dommen, De Groene Amsterdammer) dat het leengedrag van de banken uit de doeken doet en het levensverhaal van Sean vertelt.
