Zijn de moslims van vandaag de joden van gisteren?
Geplaatst door voorhoede op 19 september, 2008
De tekst van de Portugees-Finse blog Velhametsä hebben we maar eens vertaald voor alle idioten – rechts of links – die morgen in Keulen gaan betogen - voor of tegen. Na meer dan een jaar communautair schaduwboksen kunnen de democratische media en partijen u een nieuw schijngevecht(je) serveren. Terwijl de crisis van de Wall-Street-banken en het Amerikaanse kapitalisme voortwoedt en de weerslag ervan op ons sociale overleg binnenkort een warme herfst belooft, is zo’n mediatiek-politiek spektakel natuurlijk een welgekomen afwisseling voor de (on)verantwoordelijken van de demo-liberale regimes. Betogingen van partijloze nationalisten in Duitsland krijgen nooit zoveel aandacht, behalve als er een kans bestaat om die betogers zwart te maken natuurlijk. De tekst stelt zich de vraag: waar zijn onze Europese natiestaten, onze sociale modellen, onze identiteiten, onze culturen naartoe? Wij vullen aan: zijn die in Keulen te vinden of niet? Neen, onze strijd heeft daar niets verloren.
Iemand komt soms met het argument dat moslims vandaag worden behandeld als de Joden voor de Tweede Wereldoorlog werden behandeld.
Volgens mij is het duidelijk dat de vergelijking tussen moslims in West-Europa vandaag en Joden in het Duitsland van de jaren ‘30 niet geldig is. In de jaren ‘30 werd beweerd dat Joden decadente en corrumperende kunst, literatuur, cultuur produceerden. Met andere woorden, Joden behoorden dikwijls tot de elite van de moderne kunst, literatuur, filosofie, enzovoort. Het is een kwestie van een elite die een massa beïnvloedt.
Met moslims vandaag is het een kwestie van het recht op een nationale cultuur tegen een staatsgefinancierde multicultuur of een kunstmatige identiteit gebaseerd op “civiel” nationalisme. Moslims proberen niet de inheemse culturen in Europa te ontaarden, beïnvloeden hen amper, voorzover ze er al aan deelnemen. Ofwel beperken ze zichzelf tot kleine, gesegregeerde kalifaten, ofwel delen ze in de Amerikaans-geproduceerde globocultuur en nemen massa-geproduceerde pop-idolen als 50 Cent aan als leidende rolmodellen. Beide opties hebben weinig van doen met nationale cultuur zoals wij nationalisten haar zien. Dus is het een kwestie van fysische ruimte, kolonisering, getallen, hoeveelheid. Wanneer een Arabisch meisje dat leeft in Zwedens tweede grootste stad, Malmö, zegt dat ze het daar naar haar zin heeft omdat het “zoals elk ander Arabisch land is”, is er veel kans dat de Zweden die in Malmö leven zich alleen maar kunnen afvragen waar hun land naartoe is.
Waar worden wij [inheemse Europeanen] verondersteld te worden gesocialiseerd in onze eigen culturen? Wij worden niet gesocialiseerd. Wij hebben geen cultuur. Wij zijn cultureel neutraal, klaar om gevormd te worden naar en te beantwoorden aan de vraag van elk globalistisch project dat onze leiders produceren. Wij zijn het kind van de rekening. Ik zal het proberen uit te leggen.
De Zweedse staat [en gevestigde sociaal-politieke elite] steunt de Zweedse cultuur niet, hij ondermijnt haar actief, zoals het geval is met de meeste ex-natiestaten van Europa. Waarom? In naam van integratie, in naam van een te creëeren nieuwe identiteit voor degenen die het gebied bewonen dat nu nog beperkt is door de grenzen van de Zweedse staat. In naam van deze dingen worden onze oude etnische identiteiten ondermijnd.
Voor mij is het niet de vraag of Ahmed al dan niet gaat werken, bijdraagt tot onze maatschappij en ervan afziet Finse vrouwen te verkrachten. Het is de vraag: wanneer hebben we ons afgekeerd van de kernidee van de natiestaat, die het fundament van ons land is? Ik roep zo’n discussie niet opnieuw voor de geest, aangezien er nooit een is geweest. Het vraagstuk is gemaakt tot een van verdraagzaamheid tegen racisme, goed tegen kwaad. De begrippen zijn rechtstreeks uit Amerika geïmporteerd en kunnen dus enkel worden gezien als een Amerikaanse import in Europa. Ik denk dat het geen toeval is dat dit soort denken het verst gevorderd is in Groot-Brittannië, dat deel is van de Anglosfeer, en het krachtigst wordt afgedwongen in Duitsland, dat een sterke traditie van antiliberalisme heeft en een cultureel tegengewicht voor anglofilie is.
De vroege Zweedse sociaal-democraten beseften het voordeel van een kleine cultureel homogene bevolking. Zulke omstandigheden – zoals die in Zweden heersten tot voor enkele decennia – waren ideaal voor de vestiging van het Folkhemmet of “volkshuis”, het veelgeprezen “Zweedse” of “Noordse” model.
Uit pragmatisch oogpunt is het verlies van vertrouwen in de maatschappij, zelfs in je buren, een aanduiding van de instorting van zo’n model. Multi-etnische maatschappijen zijn minder samenhangend en meer wantrouwig, met steeds opdoemend geweld sudderend onder de oppervlakte. Uit ideologisch oogpunt hebben wij het ideaal van de natiestaat of liever het ideaal verlaten dat de natiestaat creëerde. Dat ideaal is een nationaal vaderland dat door de natie voor het wel van de natie wordt geregeerd en het is een ideaal dat ik verdedig. Geen enkele hoeveelheid nieuwspraak en etiketten kan dat feit in een doodskleed wikkelen.
Bron: Velhametsä
