Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Een Solidaristisch Avondland?

Posted by drietand op 16 oktober, 2007

Ideologie of levenshouding

De Westerse ikzucht, bewust in de hand gewerkt door wie belang heeft bij een loutere verbruikersmaatschappij, moet worden vervangen door een solidaire levenshouding.

Klinkt dit eenvoudig, dan zal de uitwerking ervan allerminst eenvoudig blijken. Omdat moet worden opgeroeid tegen vastgeroeste ideologieën. Ook omdat opgelegde solidariteit in vele gevallen wordt misbruikt, om een gever-ontvanger-stroom in stand te houden, niet gekoppeld aan verantwoordelijkheid voor de ontvanger.

Het zal dus niet eenvoudig zijn om dergelijke automatismen (verworven rechten …) te wijzigen.

De gemeenschapsordenende staat werd tot nog toe steeds ingericht volgens vooropgestelde beginselen, zoals liberalisme-kapitalisme of socialisme-communisme. Hierbij werd een reeks principes naar voren geschoven, volgens dewelke dan de staat werd georganiseerd. De mens, de burger, moest zich maar aanpassen aan die beginselen, aan die staatsleer, en aan de daaruit voortvloeiende economische doctrines.

Veel beter ware het om de mens als norm te nemen, en niet langer de ideologie.

Mensen, ongelijk maar gelijkwaardig, vormen even zovele onvervangbare uniciteiten. De persoonlijkheid van de mens, en zijn organische samenstelling, moeten een uitgangspunt en een voorbeeld kunnen zijn voor een opbouw van de volksgemeenschappen volgens organische, persoonsgerichte normen.

Deze normen kunnen een tweesnijdend doeleinde nastreven. Het recht op volledige vrije ontplooiing van ieder mens in eigen cultuurbedding, samen met het respect voor de medemens én voor de volksgemeenschap door vrijwillige beperking.

Dergelijke normering stoelt zeker niet op een voorgeschreven ideologie, maar op een personalistische levenshouding of levensbeschouwing.

Wat is een volk?

De wetenschap, als systematisch begrijpen van de realiteit, leert dat groepen mensen zich onderscheiden van andere groepen, door groepsgemeenschappelijke kenmerken. Dit onderscheid wordt in de band gewerkt door cultuur, woonomgeving, taal en raskenmerken.

Om de Europese volkeren te definiëren zullen politieke en economische gewoonten, hogere filosofische overtuigingen, beleving van en uitdrukking door kunsten, culturele parameters vormen.
De woonomgeving binnen geschiedkundig verantwoorde of natuurlijke grenzen, zal een tweede aanwijzing zijn, samen met een eventueel samenhorigheidsgevoel.

Het spreekt vanzelf dat de taaleigenheid een zekere volksbepalende factor is.

Blijven de raskenmerken. Het oogt eigentijds om al diegenen die deze kenmerken willen zien, te beschuldigen van rassenhaat, en hen zelfs te bestraffen omdat zij niet blind zijn.

Laat me duidelijk zijn: wanneer onder racisme begrepen wordt het benadelen van een mens, op grond van uiterlijke kenmerken, dan is zulks verwerpelijk, en mensonvriendelijk.

Het ziende-blind ontkennen van volksbepalende aanwijsbare kenmerken, die, de mogelijkheid bieden iedereen in eigen cultuuromgeving te laten gedijen, straalt daarentegen niet bepaald werkelijkheidszin uit, en is volksonvriendelijk.

Anekdote: wie iets afweet van de anti-Vlaamse uitlatingen van Kardinaal Mercier, zal mij niet van sympathieën voor hem kunnen verdenken. Diegenen die echter menen dat elke aanvaarding van verschillen tussen mensen en mensengroepen, een onloochenbare vorm van rassenhaat is, werp ik graag een uitspraak van deze Kardinaal voor de voeten.

In een oproep tegen de toenmalige ‘drankplaag’ schreef Mercier: “dan verdwijnt die grofheid en ruwheid die nu zo vaak onze volksgewoonten onteren, en zullen de heerlijke rashoedanigheden van ons volk in al hun luister schitteren” .

Het hanteren van deze volksbepalende kenmerken, als objectieve normeringen, zal uitsluiten dat Staten, in een semantische vervalsing van het natiebegrip, de zogenaamde ‘wilsnatie’ opdringen aan volkeren.

De volksgemeenschap

Volkeren, samengesteld volgens geschiedkundig verantwoorde gegevens, en getoetst aan de volksbepalende normen, zijn net zoals de unieke mensen die de volkeren vormen, unieke en onvervangbare gemeenschappen.

Indien de Europese volksgemeenschappen organisch opgebouwd worden zullen zij natuurlijke entiteiten vormen, die eindelijk zichzelf kunnen besturen, binnen onaantastbare grenzen. Elk volk zal het eigen territorium moeten behoeden en beheren. De grenzen van het gebied zullen samenvallen met de volksgrenzen.

Niet het smeltkroesliefhebbende staatsnationalisme zal dit verwezenlijken. Enkel een volksnationale levenshouding kan dit nastreven.

De absoluutheid van het territorialiteitsbeginsel van de Europese volkeren, moet vastgelegd worden in inter-volkse afspraken. Betutteling vanwege een bovenideologie moet worden afgewezen.

Enkel indien een geweldloze toewijzing van twistgebieden onmogelijk blijkt (cfr. Zuid-Slavië), kan de meervolkerengemeenschap een regeling afdwingen. Waarbij kan worden vastgesteld dat de betwistingen over deelgebieden ontstonden nadat voogdstaten er een vermenging nastreefden, en door gestimuleerde massa-inwijking de tolerantiedrempel van het gastvolk overschreden.

Solidarisme

Drie grote pijlers zullen een solidaristische opbouw van het Europa der volkeren ondersteunen.

Personalisme: de volle vrijheid tot zelfontplooiing moet een onvervreemdbaar recht zijn, enkel vrijwillig beperkbaar wanneer het de ontplooiing van de gemeenschap kan belemmeren.

Subsidiariteit: wat de gemeenschap zelf kan, moet niet door een bovenniveau worden uitgevoerd. Soevereiniteit in eigen kring, of de theorie van het optimale beslissingsniveau.

Solidariteit: het herleiden van mensen tot universeel uitwisselbare wezens, met enkel een economische waarde, is tegenstrijdig aan echte solidariteit. Mensen zijn immers ongelijk, met eigen natuurlijke gaven, bekwaamheden en mogelijkheden. Zij kunnen binnen de grenzen van die eigen capaciteiten tot vrijwillige solidariteit worden aangezet.

Tegelijk waarborgt een echte solidariteit het gelijke toegangsrecht van ieder mens tot alle ontplooiingsnoodzakelijke middelen, in eigen cultuuromgeving, thuis!

Wie zich echt wil inzetten voor de gemeenschap, moet kunnen rekenen op gelijke waardering en eerbied, op gelijke startmogelijkheden.

Deze gelijke vertrekkansen voor elk lid van de volksgemeenschap moeten evenwel helemaal niet leiden tot gelijk aankomen. Hiermee zou enkel een nieuwe nivellering worden in het leven geroepen, en zou elke verrijkende competiviteit worden uitgebannen.

Verwerpelijke -ismen

Aanvaarding van dit ene -isme, het solidarisme, waarbinnen het persoonsrespect, het recht op bevoegdheidsbewaring, en de solidariteit worden gebundeld, maakt dat heel wat gangbare -ismen moeten afgewezen worden.

Materialisme, liberalisme, individualisme: de enkeling, uit louter ik-zuchtige gewinzucht, zou het recht hebben om zijn daden enkel te toetsen aan eigenbelang. Wat onafwendbaar moet leiden tot de heerschappij van geld over morele waarden: kapitalisme.

Communisme, collectivisme, internationalisme: de persoonlijke vrijheid, de identiteit wordt hierbij ontnomen, en vervangen door de verheerlijking van de technocratisch gestuurde werknemersmassa.

Dit kleurloze vervangen van de eigenheid door het volkerenontkennende multiraciale waanbeeld, wordt in de praktijk aangevuld met de onderwerping aan het profitariaat van een nomenclatura.

Ook geen afleiding van deze -ismen kan me bekoren. Nazisme, Titoïsme, Maoïsme, Castrisme, bereikten alle dezelfde eindmeet: het onderwerpen van unieke wezens aan staatsdirigisme en arbeidsslavernij, en de onderdrukking van geestelijke vrijheid. Al deze -ismen waren en zijn gericht op een opgelegde integratie van volkeren binnen kunstmatige staten.

Daarom wijs ik ook een nieuw europisme af. Een europisme dat de samenstellende volkeren in Europa zou herleiden tot een bureaucratisch gedirigeerde, afgestompte en kleurloze massa, kan onmogelijk een nastreefbaar einddoel zijn.

Ik trachtte, bewust zonder essentieverhullende uitweidingen, een denkrichting in te slaan die te lang als onbegaanbare derde weg werd verworpen door de oude politieke kaste.

En indien de verwezenlijking van solidaristische samenwerking tussen de Europese volkeren, de vorming van een nieuwe maatschappelijke en politieke elite noodzakelijk maakt, dan wordt het de hoogste tijd dat daartoe de aanzet wordt gegeven.

De klaarblijkelijke minusculiteit van de huidige Europese politieke spraakmakers, vormt trouwens een extra motivering voor het inslaan van nieuwe wegen…

Uit “Europa Barst?” door Wim Verreycken, Uitgeverij Tyr v.z.w., 1994.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: