Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Basisoppositie tegen het politiek en economisch systeem

Posted by drietand op 26 oktober, 2007

De politieke klasse in het onzalige België en de EU ondergraaft het democratisch Vlaams volksbewustzijn en de Europese verbondenheid ten voordele van een antidemocratisch en antisociaal internationalisme. Bijgevolg voelen we ons als identitairen, als volksnationalisten ons verplicht tegen dit systeem te reageren.

Centraal in deze uiteenzetting staan drie vragen die moeten beantwoord worden:

1. Wat verstaan we onder “het systeem”?
2. Wat willen we met dit systeem aanvangen?
3. Wat kunnen we in de plaats stellen?

Begripsdefiniëring:

Een systeem is een uit meerdere delen samengesteld en onderverdeeld geheel.

In engere betekenis is een systeem een uit verscheidene delen samengesteld geheel dat ofwel als gesloten systeem strikt van haar omgeving geïsoleerd is, ofwel ermee als open systeem in een relatie van ruil en uitwisseling verbonden is. De elementen van een systeem bezitten een zekere mate van geslotenheid, duurzaamheid en regelmaat in relatie tot elkaar. Hun samenhang is over het algemeen groter en sterker als de relatie tot de omgeving. Desondanks werken veranderingen in bepaalde elementen op andere elementen in en leiden zo tot wijzigingen in het totale systeem. Inherent aan een systeem is de tendens tot systeembehoud waarbij te sterke veranderingen afgeweerd worden of omgezet in een versterking van het eigene.

In de sociale wetenschappen wordt een systeem aangeduid als een geheel dat een relationele eenheid vormt met interactie en wisselwerking in handelen tussen individuen, groepen en organisaties. Er kan een onderscheid gemaakt worden tussen economische, sociale, culturele en politieke systemen volgens de zin en betekenis die eraan werd gegeven. Deze systemen kunnen ook als maatschappelijke subsystemen aanzien worden, die zich opnieuw laten onderscheiden in elementen en subsystemen. Zo horen bijvoorbeeld politieke partijen tot het politieke systeem, maar ook parlement en regering, drukkingsgroepen, alsook niet enkel wetgeving uit de voorbije tijd maar ook politiek geïnspireerde beïnvloeding allerhande. Het begrip politiek systeem is een basisbeginsel in politieke wetenschap die de wilsuiting en wilsdoorzetting van de ertoe behorende instituties, personen, voorgangers en hun bedoelingen t.a.v. elkaar weergeeft.

Naast het begrip politiek systeem, kunnen we een meer algemeen systeembegrip in nog twee gevallen aanwenden:

Ten eerste, wanneer het wijst op de politieke tegenstanders. Hierbij betekent systeem niet direct alle andere politieke partijen maar wel alle individuen, groepen en organisaties die ons (juridisch) het bestaansrecht willen ontnemen, ons monddood willen maken of ons met criminele handelingen wensen te bestrijden.

Ten tweede, wanneer we bijvoorbeeld de slogan “Tegen systeem en kapitaal, onze strijd is volksnationaal” gebruiken, waarbij “systeem” duidt op de noodzakelijke kritische ingesteldheid t.a.v. de politieke partijen en de parlementen in het algemeen.

Wat is basisoppositie?

Tot het zover is, dat de nationalisten het bestaande politieke systeem in een Vlaamse volksstaat verder zouden kunnen ontwikkelen, moet eerst een staatsethos uitgewerkt worden, iets wat nog steeds in z’n kinderschoenen staat. Een nieuw Vlaams volksbewustzijn is dan ook bevorderlijk omdat het huidige Belgische politieke systeem vooral gekenmerkt wordt door het niet in staat zijn tot hervormingen, en zo geconstrueerd is dat maatschappijverstorende krachten een steeds snellere dynamiek kunnen ontwikkelen. Meer dan de helft van de bevolking is tenslotte een volgzame massa en ingrijpende politieke en institutionele veranderingen zijn steeds in gang gebracht door een minderheid. De volgzame massa kan onder geschikte omstandigheden snel van politieke kant veranderen.

Deze tendenzen nopen dan ook tot een fundamentele, aan de basis beginnende oppositie, die zowel een staatspolitiek alternatief alsook een alternatief inzake politieke economie moet ontwikkelen. Een dergelijke basisoppositie kan binnen het Belgische en Europese politieke systeem tot doel hebben de maatschappijverstorende krachten te ordenen en te structureren.

Kern van de zwaktepunten in het Belgische en Europese politieke systeem zijn de tegenstrijdigheden en de onvolledigheden van de grondrechten. Indien deze niet enkel uit mensen- en burgerrechten zouden bestaan, maar ook gemeenschaps- en volksrechten omvatten, zouden maatschappijverstorende activiteiten duidelijk verminderen. Dit zou dan ook één van onze doelstellingen moeten zijn, een nieuwe ordening in gedachten die culmineert in de oprichting van een Vlaamse volksstaat en een politiek eengemaakt imperiaal Europa van vrije volkeren.

Als uitgangspunt voor dit doel, mag de nationalistische oppositie zich niet enkel als nationalistisch verzet tegen de heersende toestanden laten opvatten, maar moet het ook kiezen voor een nieuwe politiek én een meer rechtvaardige sociale ordening aannemen en ondersteunen, die aan het nationalistisch verzet doel en zin geeft. Een Vlaamse volksstaat en een imperiaal Europa van vrije volkeren kan zo geestelijk gestalte krijgen in de toekomst, en kan pas echt duidelijk worden voor het volk als dit verwezenlijkt is. Deze noodzaak, als toekomstvisie en alternatief voor de huidige Belgische en Europese toestand moet vandaag geschetst kunnen worden en in de toekomst vorm krijgen, ondermeer via een basisoppositie. Uitgangspunt van elke basisoppositie is de kritiek op het bestaande systeem vanuit revolutionair-nationalistische hoek, zodat het van egoïsme en antisociale betrachtingen zwangere Belgische politieke systeem vervangen kan worden, en misbruiken voor eigenbelangen aan banden kunnen worden gelegd. Daaruit volgt de wil om op langere termijn het Vlaamse volk en op middellange termijn Vlaamsvoelende intelligentsia een verstandig en toepasbaar alternatief aan te bieden. Daartoe is vorming in conservatief-revolutionaire inhoud een noodzaak.

Principieel geldt voor ons, gelet op de eigen politieke identiteit, dat politieke argumentatie steeds op de voorgrond moet staan: in publicaties, in scholing, bij het voeren van actie,… Algemene vorming is daarbij zeer belangrijk, maar kan uiteraard het politieke ordeningsdenken niet vervangen. Het nieuwe Vlaamse en Europese ordeningsdenken moet ontspringen aan de geest van een nieuwe Vlaamse en Europese elite.

Wat is “democratie”?

Over het begrip democratie kan men heel zeker van mening verschillen. Destijds wees rechtsfilosoof Carl Schmitt er reeds op dat zowel tijdens het interbellum, maar ook in het naoorlogse Europa democratie en liberalisme foutief gelijkgeschakeld werden en worden. Bijgevolg is het ontoelaatbaar om democratie, liberalisme en parlementarisme als een eenheid te aanzien, dat een democratie niet zonder het “moderne” parlementarisme zou kunnen en een parlementarisme niet zonder democratie. Democratie gaat uit van volkssoevereiniteit, en is tegengesteld aan vorstelijke soevereiniteit. In tegenstelling tot de vorstelijke soevereiniteit, die als staatshoofd oorspronkelijk ook alle staatsmacht bezat en waaruit alle statelijke machtsuitoefening voortvloeide, gaat bij het principe van volkssoevereiniteit alle staatsmacht van het volk uit. Elke statelijke machtsuitoefening moet bijgevolg door het staatsvolk gelegitimeerd zijn.

Het principe van volkssoevereiniteit verlangt niet dat politieke beslissingen onmiddellijk en rechtstreeks door het volk genomen worden, bijvoorbeeld via referenda. Het berust er enkel op dat alle statelijke beslissingsnemers hun machtspositie aan het volk te danken hebben. Daarbij dienen statelijke ambtsdragers conform de volkssoevereiniteit verantwoording af te leggen aan het volk of de instanties die daarvoor door het volk gemachtigd zijn.

De volkssoevereiniteit verhoudt zich in een spanningsveld tot het representatieprincipe, waarbij de volkswil niet door het volk zelf maar door vertegenwoordigers, het parlement, uitgedrukt wordt. Bijgevolg wordt dit parlement al eens aangeduid als de eigenlijke “soeverein”. Toch is er sprake van volkssoevereiniteit als de volksvertegenwoordiger zelf door het volk werd gekozen en er op geregelde tijdstippen nieuwe verkiezingen zijn.

Het principe van volkssoevereiniteit gaat niet in tegen bepaalde rechten zoals de burgerlijke en politieke rechten, of tegen bepaalde instellingen die voor een rechtstaat als onaantastbaar gelden. Volkssoevereiniteit legt enkel als hoogste en eerste in rang de legitimatie van staatsmacht vast. Een staatsmacht die juridisch begrensd is.

Liberalisme als tegenstelling aan volkssoevereiniteit

Het begrip liberalisme heeft geen betrekking op de volkssoevereiniteit maar wel op een zogenaamd belangenpluralisme zoals dit in België en de rest van Europa de gemeenschap(pen) ondermijnt. Dit omdat het de som is van alle particuliere eigenbelangen, die zich in de plaats stelt van het algemeen belang (welzijn van de gemeenschap) van het volk.

De beide begrippen “Demokratie” en “Liberalisme” moeten van elkaar gescheiden worden. Het liberalisme leidt naar een democratuur, een eenzijdig parlementarisme dat het liberalisme van de macht verzekert. Deze tendens is al bekend sinds het ontstaan van het liberalisme met John Locke.

Het leidt naar de zogenaamde parlementssoevereiniteit die zich steeds verder weg begeeft van de volkssoevereiniteit. Finaal ontstaat hieruit wat critici noemen de “partijenstaat”, de particratie. Particuliere belangen en groepsbelangen gaan dan het beleid gaan bepalen ten nadele van het algemeen belang. Daarbij mag natuurlijk niet betwist worden dat de moderne staat van vandaag economisch en sociaal zodanig gedifferentieerd is, dat de verschillende groepen op hun posities en standpunten wijzen. Bijgevolg is niet de belangenverdediging op zich het euvel, maar wel de partijpolitisering van de staat die groepsbelangen institutionaliseert. De staat werd tot een te verdelen buit gemaakt van groepen.

Welke gevolgen heeft dit ordeningsdenken voor het volksnationale / identitaire kamp?

Een “rechts front” dat de eenheid van alle rechtsen moet betekenen, kan in elk geval NIET. Het politiek en maatschappelijk systeem wordt namelijk vanuit verschillende perspectieven afgewezen door nationaal-revolutionairen, nationaal-conservatieven en nationaal-liberalen. Laat staan dat er überhaupt van enige zinvolle overeenkomsten met rechts-liberalen of conservatief-liberalen sprake zou kunnen zijn. De tegenstellingen met reactionaire krachten enerzijds en nationaal-liberalen anderzijds, zijn té groot. De volkssoevereiniteit kan onmogelijk op liberale, laat staan multiculturele principes berusten. Het verkiezen van de assimilatie-piste door nationaal-liberale krachten is een keuze die voor ons onaanvaardbaar is.

De gelijkheid der gelijken

De volksheerschappij (democratie) eist –en daar zijn politologen en specialisten in publiek recht het over eens- dat er een vrij, algemeen, gelijk kiesrecht bestaat. Het volk moet bijgevolg haar volkssoevereiniteit op bepaalde tijdstippen uitlenen. Het is evenwel niet zo, zoals sommige liberale krachten beweren, dat er (uitsluitend) een parlement moet gekozen worden. Ook de regering of het staatshoofd kunnen direct gekozen worden, of het volk kan directe beslissingen nemen via referenda die door regeringen / verkozenen omgezet moeten worden. Allerlei mengvormen zijn uiteraard goed mogelijk. Het is natuurlijk wel zo dat directe democratie, via referendum, een bijzondere aandacht verdient en voor ons van groot belang is.

Belangrijk daarbij is te stellen dat democratie uitsluitend baseren op parlementarisme fout is. Het democratie-principe ligt namelijk vervat in de inspraakmogelijkheid van de burger en niet in volksvertegenwoordiging. De voorstelling van zaken, als zou de volkswil in een parlement met volksvertegenwoordigers tot uiting komen, komt voort uit het liberalisme dat zich van haar macht wenst te verzekeren als laatste, overheersende modernistische ideologie. Het doet daarbij beroep op het vermeende “maatschappelijk pluralisme”.

Democratie stelt een staatsvolk voorop

Het democratiebegrip is in haar oorspronkelijke betekenis steeds uitgegaan van een culturele gelijkheid van het staatsvolk. Etymologisch afkomstig uit het Oud-Grieks, kan men bijgevolg er ook de betekenis van achterhalen in de Griekse oudheid. De Griekse filosoof Plato definieerde het staatsburgerschap zeer duidelijk völkisch, wat blijkt uit ondermeer de tweede hoofdzin van zijn ‘Politeia’. Plato stelt uitdrukkelijk dat het staatsvolk er gebaseerd is op de Helleense stam die bloedverwant is, ook al kunnen “Pelops, Kadmos, Aigyptos, Danaos,…” er volgens de wet toch het Helleens staatsburgerschap verwerven. Zij werden evenwel niet als volwaardige medeburgers aanzien en van de volksgemeenschap onderscheiden, omdat ze van de Helleense natuur verschilden. De visie van Plato kwam neer op een verdediging van het ius sanguinis als basis voor een verschillende behandelingswijze. Het is duidelijk dat dit democratiebegrip niet past in een “multiculturele” maatschappij. Het is dan ook noodzakelijk dat de identitaire, revolutionair-nationale krachten wijzen op de samenhang tussen enerzijds volk en natie, en anderzijds democratie. Volkssoevereiniteit is slechts mogelijk in een constitutionele, zichzelfbewust geworden natie. Die natie is op haar beurt slechts mogelijk in een ordeningsmodel van de nationale volksstaat. Het identitaire, volksnationale denken verinnerlijkt dan ook als politieke beweging het ware idee van democratie als zijnde volksheerschappij.

De niet-kritische persoon stelt liberalisme en democratie gelijk en is pleitbezorger van beide. De reactionairen daarentegen wijzen beiden af. Wie nationaal-revolutionair en volksnationaal denkt, scheidt beide begrippen van elkaar en wijst het gemeenschapsverstorende liberalisme af om tot een daadwerkelijke democratie van volksheerschappij te komen. Het hedendaagse volksnationale, identitaire streven moet in de geest van Carl Schmitt argumenteren, waarbij het geloof in het parlementarisme en in “government by discussion” tot de liberale gedachtenwereld wordt toegewezen. Liberalisme en democratie moeten van elkaar gescheiden worden.

Wij bekritiseren dan ook de scheeftrekkingen in het politieke systeem als gevolg van een eenzijdige parlementaire particratie die leidt tot heerschappij van een oligarchie van partijen, lobby’s en drukkingsgroepen over het Vlaamse volk en de Europese volkeren. Daarbij kan nog gewezen worden op het feit dat de gevestigde partijen gedegenereerd zijn en ten dienste staan van machtsgroepen op de achtergrond. Dit leidt of kan leiden tot een dictatuur van een totalitaire groep over de staat en het staatsvolk. Dit gaat gepaard met een toenemende inkrimping van fundamentele rechten die in de eerste plaats zijn gesteld om nonconformistische burgers, partijen, geschriften,… te beschermen. De heersende klasse denkt nieuwe problemen met verouderde recepten te kunnen oplossen, en wie nieuwe ideeën verkondigt wordt bedacht met boycott- en verbodsmaatregelen.

Onze kritiek op het politieke systeem

Omdat het huidige politieke systeem wijst op een acuut democratisch deficit, moeten wij ons ten dele concentreren op een diepergaande kritiek waaruit praktisch haalbare ideeën en voorstellen kunnen voortvloeien.

Het overgrote deel van de traditionele nationaal-reactionaire (en zeker de nationaal-liberale) krachten, waartoe we ons niet rekenen, heeft zich tot op heden niet of nauwelijks bezig gehouden met het uitwerken van alternatieve staatspolitieke ideeën, temeer omdat velen van hen geloven dat het mogelijk is om via dagdagelijkse politiek in domeinen als veiligheid, vreemdelingen,… alleen tot politieke alternatieven te komen. Men dient zich in de eerste plaats op de oorzaken (te vinden in het politieke systeem zelf) te concentreren, en pas in tweede instantie op de symptomen.

“Tegen systeem en kapitaal, onze strijd is nationaal!” luidt één van onze slogans. Wat op demonstraties gescandeerd wordt, moet programmatorisch en theoretisch uitgediept worden. Gelet op het feit dat we een drievoudige strategie kunnen voeren waarbij de “strijd om de koppen” er één is, naast de strijd om de straten en de strijd binnen de parlementen.

Wie of wat bedoelen we hier met het “systeem”, dat we bekritiseren en willen veranderen? En door welke alternatieven willen we veranderen? Nonconformistische denkers zouden dit systeem beschrijven met begrippen als parlementarisme, liberalisme, utilitarisme, Amerikaans pragmatisme, politieke correctheid, partijenstaat,…omdat de conformist het bestaande politieke systeem gelijkschakelt met het democratiebegrip.

Het economische systeem daarentegen, de keerzijde van de systeemmedaille, moet vanzelfsprekend als antisociaal kapitalisme (met slagwoorden als liberaal- of turbokapitalisme, roofdierkapitalisme) aangeduid en afgewezen worden. Het politieke systeem en het economische systeem horen onafscheidbaar samen. Beide kunnen samen, niet-kritisch, verdedigd worden; of gemeenschappelijk bekritiseerd worden met hervormingsvoorstellen of door het volledig af te wijzen.

Want beiden, zowel het antisociale kapitalisme als het democratie-vijandelijke parlementarisme zijn met geestelijke wortels gebaseerd op een vermeend “pluralisme”, dat niet enkel het veelvoud aan sociale belangen verwaarloost maar ook gemeenschapsverstorend inwerkt op volk en staat. In het politieke liberalisme (parlementarisme) hebben de partijen en drukkingsgroepen via een machtsverdeling op wetgevend, uitvoerend en juridisch vlak de staat tot hun buit gemaakt en onderling verdeeld. Het economische liberalisme (antisociaal kapitalisme) is gebaseerd op de voorstelling dat de concurrerende marktdeelnemers op basis van het private eigendomrecht en mogelijks zonder staatstussenkomst, het economisch handelen kunnen regelen via vraag en aanbod. In beide visies, in de liberale staats- en economische politiek, staat het primaat van de economie op de politiek centraal. Een identitaire, volksnationale opvatting daarentegen, geeft politiek voorrang op economie.

Door de eenzijdige parlementarisering van het politieke systeem die uitloopt op een oligarchisering van de maatschappij en de in bezitname van de staat door de partijen, bewerkt de economische leer van de markt de monopolieuitbouw via steeds groter wordende concerns. Dit mondt uit in de zogenaamde globalisering. Door de Duitse sociaal-wetenschapper Reinhold Oberlercher (in navolging van Marx) de “kapitalistische wereldrevolutie” genoemd. Omdat de proletarische wereldrevolutie mislukt is, door het failliet van de marxistische leer, moet op de instorting van het systeem van antisociaal wereldkapitalisme nog gewacht worden. Volgens Horst Mahler treedt die pas op, op het moment dat de “speculatie-blaas” springt, en de volkeren na de globalisering weer kiezen voor meer nationaal gerichte volkseconomieën en de miniaturisering van de economie herdacht moet worden.

Kritiek op de belgische partijenstaat

Wie op de bestaande partijenstaat gefundeerde kritiek wil geven, kan best het werk ‘Staat ohne Diener’ lezen van de Duitser Hans Herbert von Arnim. Zijn boek laat zich in vier hoofdthesen samenvatten: 1) het volk wordt onmondig gemaakt, 2) de politieke problemen die zich aandienen worden niet opgelost, 3) de partijen dringen door in de diepste vezels van de maatschappijstructuur, hollen de machtsverdeling uit en omzeilen politieke concurrentie, 4) het eigenbelang van de politieke klasse inzake macht, postjes en geld winnen steeds meer t.o.v. engagement voor politieke en maatschappelijke problemen. Als therapie biedt von Arnim aan: de activering van het volk via medewerking aan (grond-)wetgeving en –verandering, door verbetering van het kiessysteem met ondermeer rechtstreeks verkiezen van burgemeesters en andere ambten in uitvoerende macht, invoering van referenda en volksraadplegingen,…

In zijn werk ‘Das gekaufte Parlament’ beschrijft Friedhelm Schwarz hoe het primaat van de economie op de politiek functioneert in de Duitse Bondsrepubliek. Dezelfde problemen en opmerkingen gelden evenwel ook voor Vlaanderen en het onzalige belgië. Met voorbeelden toont de auteur aan hoe de Bundestag in feite gedegradeerd is tot een politieke instelling die economische belangen en wensen verdedigt en vervult. In ons land is het niet anders.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: