Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Culturele globalisering

Posted by drietand op 26 oktober, 2007

Twee voorbeelden: “Coca-lisation” en “Political Correctness”

Samengaand met de zgn. “coca-lisation” van de wereld en de politieke dominantie van de VS is het Engels het Latijn van de Middeleeuwen geworden. In vele internationale instellingen is het de enige voertaal.

De economische verhoudingen zijn inderdaad niet zonder gevolgen voor de cultuur. Het leidt tot hegemonie in de communicatiesector, zoals het voorbeeld van het wereldwijd medianet van de VS aantoont. Amerikaanse televisieseries beschikken over een ruime markt en hun productie is derhalve goedkoper; ze zijn al afgeschreven in de VS en kunnen tegen spotprijzen in Europa worden verkocht. Daarom zijn ze overvloedig op de Europese televisies aanwezig. Zo neemt de invloed van het Engels nog toe.

In Amerika zijn media en cinema uitsluitend door commerciële belangen beheerst. Hun hoofddoel: een publiek vinden voor de uitgezonden directe en indirecte reclame. De consumptie dient te verhogen! De aangeprezen wegwerpmentaliteit draagt bij tot de vervuiling van het milieu. De gepropageerde en gestroomlijnde wancultuur bedreigt het cultuurleven. De Europese media volgen het voorbeeld.

Ook in de EG zijn er problemen. Hoewel theoretisch gelijk, zijn de diverse culturele groepen in feite niet gelijk. George Orwell zei het al: “some animals are more equal than others”. De culturele prestaties van kleine gemeenschappen zijn dikwijls even belangrijk als die van grotere gemeenschappen, maar hun productie is weer duurder (in economenjargon: ze missen schaaleffecten). De kleine cultuurgemeenschappen hebben het veel moeilijker: cultureel protectionisme is dan ook gewettigd om niet door andere culturen te worden overspoeld.

Een vorm van mondialisering is het politiek correct denken. Een Amerikaanse publiciste(1) definieert het als volgt: “de inspanning van de VS om opvoeding, taal, gedrag en wetgeving zodanig te wijzigen dat ze multiculturalisme en feminisme weerspiegelen”. De Amerikaanse invloed leidt in Europa tot wetten die racisme verbiedt. Daarbij wordt zelfs aan privaatrechtelijke personen het recht verleend om initiatieven te nemen!

Welk gevaar is er verbonden aan de betwisting van een “officiële” waarheid (die alleen maar wantrouwen wekt)? Zoals een bekend Engels weekblad(2) het zegt: “de regering kan en zou het racisme moeten laken, maar het is haar taak niet racisten te vervolgen, wier enige overtreding hun opinie is”. Godfried Bomans zei het al: “Je bent tegenwoordig fascist voor je ’t weet”.

De pers wijkt in alle geval niet af van het correct politiek denken. Geen wanklanken bijvoorbeeld inzake buitenlandse politiek. Belgiës slaafse adoptie van Amerikaanse (en EG) standpunten is mede te verklaren door de belangstelling van zijn ministers voor internationale functies, bv. bij de NAVO en de EG.

Commentatoren en columnisten die de conventionele waarheden niet verkondigen, is geen lang journalistiek leven beschoren. Zo worden waarschuwingen voor de multiculturele maatschappij schaars: één van de laatste – van wijlen rector Aloïs Gerlo – dateert van 1993: “…het multiculturalisme… staat haaks op het wezen en de verworvenheden van de Vlaamse beweging…”(3).

Migratie

De Verenigde Staten willen een multiculturele samenleving zijn: immigranten moeten de smeltoven in. Spaanssprekende immigranten ondervinden een sterke weerstand als zij hun taal willen behouden. Toch is van integratie geen sprake. Na tweehonderd jaar vormen de zwarten nog altijd een aparte groep. In verscheidene steden vormen zij de meerderheid (70 procent in Washington). Binnen een tiental jaar heeft Californië een niet-blanke meerderheid. De “clash” tussen de culturen neemt toe(4).

Europa bestaat uit diverse, afzonderlijke, maar cultureel homogene entiteiten. Belangrijke internationale lobby’s zijn erin geslaagd dit model in gevaar te brengen door overeenkomsten op te dringen die immigratie op grote schaal bevorderen. Wetten waarover het volk nooit werd geraadpleegd, maken een toestroom van zogezegde asielzoekers mogelijk. Er wordt jaarlijks meer geld aan besteed dan aan de eigen, armste gepensioneerden.

Waarom zou er een einde komen aan de immigratie? In de emigratielanden verdient men door te werken veel minder dan wat men in de immigratielanden krijgt voor niets te doen! Sommige Amerikaanse auteurs waarschuwen: Europa creëert een samenleving bestaande uit diverse rassen (“racialisation of society”) en zal weldra de sociale spanningen kennen die historisch verbonden zijn met de VS, waar de rassen – zo schrijven zij – toch “separate and unequal” blijven(5).

Voor de kosmopolieten is de strijd voor de handhaving van “kleine” talen en homogene cultuurgemeenschappen een uiting van nationalisme(6) , dat zelf als een uiting van barbaarsheid wordt beschouwd. Voor hen is materiële welvaart het enige behartigswaardige doel. Vandaar hun spirituele leegheid en hun misprijzen voor de kleine cultuurgemeenschappen.

Conclusie

De mondialisering bedreigt de identiteit van de diverse naties via haar invloed op cultuur en beschaving. Ook cultureel protectionisme is niet zonder meer af te wijzen.

Klagen over het overwicht van de VS heeft weinig zin: het is onze eigen schuld. Tijdens de 19de eeuw domineren de Europese volken de wereld: economisch, politiek, cultureel.

Thans is de EG een enorme en bemoeizieke bureaucratie. Ze looft het subsidiariteitsbeginsel, maar hoe meer ze dat doet, hoe meer ze het miskent. Het principe is nochtans vrij eenvoudig: wat een kleine eenheid doeltreffender doet, is niet de taak van een groter ensemble. Wat Vlaanderen efficiënter verricht dan België, mag Belgiës opdracht niet zijn. Wat de staten beter doen, is niet de bevoegdheid van de Gemeenschap. Maar in werkelijkheid houdt de Gemeenschap zich bezig met materies, zoals de cultuur, die duidelijk tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren.

Precies op cultureel vlak doet Europa bitter weinig om de invloed van het stompzinnige materialisme van een gelijkgeschakelde “transatlantische” cultuur te beperken. Amerika is nochtans op vele gebieden geen voorbeeld.

(1) Margot Hornblower, Politiquement correct?, Time, 13 juni 1994.
(2) Free speech and Europe, The Economist, 16 dec. 1995.
(3) Aloïs Gerlo, Onze culturele eigenheid, Trends, 19 aug. 1993.
(4) Samuel Huntington, The clash of civilisations, New York, 1996.
(5) C. Sidanius, Immigrants in Europe. The rise of a new underclass, The Washington Quarterly, herfst 1998.
(6) Onder nationalisme verstaat men de voorliefde voor het eigen volk, voor eigen aard, tradities en cultuur. De nationale identiteit impliceert het gevoelen tot dezelfde gemeenschap te behoren en wordt bepaald door een gezamenlijk verleden en het besef dezelfde belangen en dezelfde toekomst te hebben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: