Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

De gesel van het marxisme en het gelijkheidsdenken

Posted by drietand op 26 oktober, 2007

“Eén mens doden is moord, een miljoen mensen doden is slechts een statistiek” (Jozef Stalin)

Heel wat personen menen vandaag de dag nog steeds oprecht dat de gelijkheid die zij nastreven een zegen voor de mens is of zou zijn. Hun belofte van gelijkheid is in het verleden evenwel steevast op een mislukking uitgelopen: het communisme heeft haar verraden door de meest moorddadige regimes uit de geschiedenis te installeren; het kapitalisme heeft er de spot mee gedreven door de meest beschamende economische en sociale ongelijkheden te legitimeren op grond van een puur principieel gelijkheidsbeginsel. Ondanks wat ze tegenover elkaar stelt, behoren liberalisme en socialisme fundamenteel tot dezelfde categorie, die teruggaat op de Verlichting en de Franse Revolutie: hetzelfde individualisme aan de basis, hetzelfde universele gelijkheidsdenken, hetzelfde rationalisme, hetzelfde primaat van de factor economie, hetzelfde hameren op de emancipatoire waarde van arbeid, hetzelfde vooruitgangsgeloof en hetzelfde hopen op het einde van de geschiedenis. In menig opzicht heeft het liberalisme alleen maar met méér doelmatigheid bepaalde doelstellingen verwezenlijkt die het met het socialisme gemeen had: uitroeiing van groepsidentiteiten en traditionele culturen, onttovering van de wereld, wereldwijde uniformisering van het productiesysteem.

Ter linkerzijde was men bereid zo’n radicale breuk in koop te nemen ter wille van het ideaal van “de nieuwe mens” die onbeperkt kneedbaar zou zijn door de gestage of brutale wijziging van zijn levensomstandigheden en hem te ontdoen van zijn identiteit. Vanuit dit gezichtspunt verwordt de verscheidenheid in de wereld tot een hindernis en alles wat de mensen onderscheidt wordt opgevat als iets bijkomstigs, toevalligs, verouderds of gevaarlijks. Voor zover (neo-)marxisme niet alleen bij een gedachtegoed bleef, maar zich ook uitte in daadwerkelijk handelen, zien we haar pogingen om individuen met inzet van alle mogelijke middelen los te wrikken uit hun specifieke gemeenschappen om ze alsdan te onderwerpen aan een universeel geldende wijze van samenleven. Deze utopie (ideaalidee over de inrichting van de samenleving) is uitgelopen op de totalitaire constructies en concentratiekampsystemen van de twintigste eeuw.

De mens is van nature ingebed in een identiteit die door veel factoren bepaald wordt: als eenmalig wezen is hij een eeuwige grensganger tussen het universele (zijn soort) en het particuliere (iedere cultuur, ieder tijdperk). Cultuurverschillen berusten noch op zinsbegoocheling noch zijn ze de uitkomst van tijdelijke of toevallige kenmerken van secundair belang. Culturen hebben altijd en allemaal hun eigen “zwaartepunt”: verschillende culturen geven verschillende antwoorden op de wezenlijke vragen. Daarom komt elke poging om ze één te maken neer op de vernietiging ervan. Juist daarom vormt multiculturalisme een gevaarlijke vergissing. Door het feit dat men gelijkheid als een primair na te streven doel stelt, en dit principe ingaat tegen de feitelijke natuur (geen 2 culturen en geen 2 mensen zijn gelijk, hun gedrag en hun handelen evenmin) kan het niet anders dan dat dit streven leidt tot onderdrukking en nivellering naar beneden. Dat dit bij marxisten tot geweld en terreur-excessen leidde hoeft geen betoog, een schoolvoorbeeld daarvan is Pol Pot, de communistische leider van de Rode Khmer in Cambodja.

Pol Pot wou evolueren naar een (agrarische) samenleving waarin iedereen gelijk was. Alles wat te maken had met geld, economie, religie, kunst, cultuur en emoties werd verboden. Mensen die in de stad werkten voor de regering of bijvoorbeeld bij een bank, werden beschouwd als vijanden van het regime. Dat gold ook voor studenten, mensen die gestudeerd hadden, mensen die Frans spraken en zelfs mensen die een bril of een horloge droegen, gewoon omdat de allerarmsten zich dit dikwijls niet konden veroorloven. Als iemand eenmaal bekend stond als vijand van het regime betekende dat vrijwel zeker de dood, het overkwam 2 miljoen Cambodjanen.

Maar in Cambodja waren lang niet de enige “Killing Fields” van de linkse gelijkheidsfundamentalisten:

Sovjet-Unie :48 mln. doden
China: 52 mln. doden
Oost-Europa : 1 mln. doden
Vietnam: 1 mln. doden
Cambodja: 2 mln. doden
Afghanistan: 1,5 mln. doden
Afrika: 1,7 mln. doden
Latijns-Amerika : 150.000 doden
Komintern en niet-regerende communistische partijen: 10 mln. doden

Voor Cuba en Noord-Korea zijn nog geen betrouwbare cijfers bekend omdat de terreurregimes er nog steeds bestaan.

Er zijn binnen de linkse, marxistische familie meerdere strekkingen. De meest moorddadige zijn de stalinisten-maoïsten. De “leiders” Mao en Stalin waren in hun regeerperiode verantwoordelijk voor naar schatting respectievelijk 38 miljoen en 40 miljoen doden. Een andere strekking zijn de trotskisten, de meest schijnheilige van allemaal. Zij trachten elke misdaad tegen de mensheid die voortvloeide uit de marxistische ideologie steevast op het stalinisme af te schuiven en hun voorbeelden Lenin en Trotski voor te stellen als zuivere revolutionairen die enkel het goede met de bevolking voor ogen hadden, geholpen door het feit dat Trotski werd vermoord door een agent van Stalin. Niks is minder waar!

Lenin en Trotski zijn persoonlijk verantwoordelijk voor minstens 4 miljoen doden in de voormalige USSR, zij waren ook de oprichters van de Cheka (voorloper van de KGB) en van de eerste concentratiekampen die Alexandr Solzjenitsyn later de ‘Goelag archipel’ zou gaan noemen. Trotski liet de opstand in de marinebasis Kroonstadt bloedig onderdrukken. Een bevel aan de Cheka vanwege Lenin luidde letterlijk: “Jullie moeten een voorbeeld aan deze mensen stellen. Hang, en ik bedoel publiekelijk, tenminste 100 koelakken, rijke bastaarden en andere bloedzuigers op”.

Hun slachtoffers hoorden bij een “verkeerde klasse” (adel, geestelijke, rijke lieden, landeigenaars, koelakken) of bij een verkeerde natie (Oekraïners, Kalmyken, Volga-Duitsers, Tsjetsjenen, joden(!!!)) of hadden verkeerde politieke opvattingen. Of ze waren familielid van zo iemand of ze waren leraar, schrijver, hoge militair en ze konden dus in de toekomst potentiële tegenstanders worden. Stalin verkondigde: “de koelakken moeten uitgeroeid worden, want het zijn geen menselijke wezens.” Lenin was de perfecte voorloper van Stalin: hij bedacht al concentratiekampen, collectieve deportaties, repressie van boeren met gifgas en andere technieken. Lang niet alle dode slachtoffers van het marxisme vielen als gevolg van de vervolging, maar ook door zware fouten in politieke beleidskeuzes. Door de collectivisatie van de Chinese landbouw tijdens Mao’s “Culturele revolutie” stierven 27 miljoen mensen door hongersnood. Vandaag bereiken ons regelmatig berichten over hongersnood in Noord-Korea, waar plattelandsbewoners bij wijlen hun toevlucht zoeken tot het eten van boomschors.

De hedendaagse neomarxistische “Linkse Kerk” is altijd terughoudend geweest met het veroordelen van dergelijke communistische wreedheden. De verklaring daarvoor is simpel: zij delen beiden een fundamenteel geloof in de menselijke natuur en de rol van een overheid die menselijk gedrag moet “vormen en bijsturen waar nodig”. Tot op de dag van vandaag verdedigt diezelfde Linkse Kerk de idealen van het communisme. Het lijkt er op dat de enigen die iets geleerd hebben van de volslagen mislukkingen van marxisme in de communistische landen diegenen zijn die het slachtoffer van dat experiment zijn geworden. Neomarxisten bekennen zich –terecht- tot de tegenstanders van de kapitalistische globalisering, maar plaatsen er wel een andere globalisering voor in de plaats die al minstens even vernietigend werkt voor volkeren en culturen.

Sommige van de dienaars van de hedendaagse “Linkse Kerk” staan in het onderwijs en beïnvloeden mee wat leerlingen en studenten (zowel middelbaar als hoger onderwijs) te zien, te horen en te lezen krijgen. Sinds mei-’68 hebben ze zich in het systeem ingenesteld. Nog steeds bepalen sommigen van hen vaak onopgemerkt de wijze van denken van hun leerlingen. Afwijkende stemmen die tegen het gelijkheidsdogma en de grijze one-world maatschappij ingaan worden doodgezwegen of gestraft. Zij willen de ideologische orthodoxe toestand bevriezen om zo nieuwe synthese, die hun intellectueel comfortabele positie bedreigt, lam te leggen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: