Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Wie zijn zij? Wie zijn wij?

Posted by voorhoede op 1 februari, 2008

Voorwoord van de vertaler: het laatste editoriaal van Christian Bouchet geeft een beknopte stand van zaken en een goed overzicht van wat er zoal leeft en beweegt in nationalistisch en/of identitair Frankrijk. Uiteraard is de ideologische context verschillend van de Vlaamse of de Belgische. Dezelfde ideologische termen kunnen bijgevolg soms verschillende ladingen dekken. Niettemin vinden wij het leerrijk om onze militanten en sympathisanten op de hoogte te houden van de actuele ontwikkelingen in de buurlanden.

Sedert vele jaren vraag ik mijzelf af welke identiteit onze ideeënfamilie heeft. Ik heb dat gedaan in verschillende boeken en artikels en door heel wat vergeten auteurs en versluierde historische feiten weer aan de orde te brengen.

Ik heb dat ook gedaan door de meest representatieve elementen van onze beweging te ondervragen over hun visie van de dingen.

Zo heb ik in 2001 een aantal kaderleden, activisten en militanten van de radicaalste strekking van de Franse nationale beweging “op de rooster gelegd” . Er is een werk uit gevolgd verschenen bij Deterna – Les nouveaux nationalistes [De nieuwe nationalisten] – dat zeer positief is onthaald en dat ondanks een heruitgave snel uitgeput was.

Zes jaar later heb ik opnieuw zin gekregen om een gelijkaardig experiment te proberen en zo een balans op te maken van de bestendigheden en de veranderingen die zich hebben kunnen voordoen bij de meest bewuste elementen van de nationale beweging.

Laten we duidelijk zijn: het experiment is gelijkaardig, maar niet identiek. Hoewel ik vrijwel dezelfde vragen heb gesteld, heb ik niet dezelfde personen geïnterviewd en niet exact hetzelfde representatieve staal gekozen. In 2001 was mijn selectiecriterium het militeren binnen een radicale structuur, in 2007 was het de jeugdigheid van de ondervraagden.

Om dat te doen heb ik een zeker aantal jonge militanten benaderd die verantwoordelijke posities bekleden in organisaties die representatief zijn voor de verscheidenheid in de nationale beweging.

Die zeven bijdragers vertegenwoordigen het geheel van stromingen die tegenwoordig de “nieuwe golf”, de opkomende generatie van het nationale kamp uitmaken. Daar waren bij: een links-lepenist, een nationaal-revolutionair en voorstander van Eurazië, een jong kaderlid van het Front National, een oud-lid van de GUD [Groupe-Union-Défense] dat nog altijd actief is in de universitaire strijd, een contrarevolutionair, een voorstander van het “Franse socialisme” en een identitaire journalist.

Hoewel ik erover gewaakt heb dat alle families zich uitdrukken, had ik bij het opstellen van het boek geen enkele pretentie om volledig te zijn. Men zal mij dus de afwezigheid van vertegenwoordigers van bepaalde groeperingen kunnen verwijten, mij de keuze van de ene of de andere woordvoerder kunnen verwijten. Ik geef grif toe dat ik geen onpartijdig werk heb gemaakt. Mijn ideologische genegenheden en vijandigheden hebben meegespeeld, mijn persoonlijke relaties ook.

Ondanks alles lijkt het werk mij een goede “momentopname” van wat de huidige nationale jeugd is. In dit opzicht kan wat De nieuwe golf onthult worden vergeleken met wat De nieuwe nationalisten onthulde. Hoewel er onbetwistbare constanten zijn, zijn er ook opmerkelijke verschillen.

De constanten zijn er natuurlijk op het vlak van angsten, want de belangen die tegenover onze natie staan, zijn nauwelijks veranderd: de Europese Unie, de ongecontroleerde immigratie, een te grote regionalisering. Dat zijn de onderwerpen die herhaaldelijk terugkomen in de bezorgdheden van de jonge militanten. Ze hebben unaniem de indruk dat Frankrijk in gevaar verkeert en dat hun natie aan het verwateren is onder de verenigde aanvallen, die zowel van onder als van boven komen of uit het buitenland. Zelfs de meest Europeesgezinden onder hen verwijzen naar een Franse natie die ze graag sterk willen.

Wat daarentegen 2007 onderscheidt van 2001 is de organisatorische uiteenspatting, de ideologische verdwijning van Guillaume Faye en bijgevolg de antwoorden aangevoerd voor de huidige uitdagingen.

In 2001 was één organisatie (Unité Radicale) dominant, zelfs hegemonisch bij de nationale jeugd. Zes jaar later heeft de scène zich versnipperd. Men kan schatten dat een jonge patriot die zich wenst in te zetten – buiten het Front National – de keuze heeft tussen méér dan tien groeperingen die het geheel van de ideologische caleidoscoop bedekken. Echter zonder dat een van die groeperingen komt tot een staat van ideologische of militante ontwikkeling die voldoet om haar concurrenten te domineren.

Ook in 2001 was de organische intellectueel van de beweging, degene die het meest werd beluisterd en gerespecteerd: Guillaume Faye. Zes jaar later zal men met moeite een jonge militant vinden die nog naar hem verwijst. De menselijke aftakeling en de ideologische dwaling van de auteur van L’Archéofuturisme hebben zijn toehoorders overwonnen.

In zekere zin is de vrijgekomen plaats als intellectuele referentie in toenemende mate ingenomen door Alain Soral. Hoewel men gemeenschappelijke punten kan vinden tussen die twee iconoclastische persoonlijkheden is hun oordeel over de oplossingen voor de hedendaagse problemen zeer verschillend. Tegenover het catastrofisme van een Faye, die vond dat alles verloren was en dat de convergentie van de catastrofes voor morgen was, stelt zich het optimistische voluntarisme van een Soral, die beweert dat niets beslist is en dat het nog de moeite waard is om te handelen, te militeren en zich in te zetten. Tegenover het racialisme van een Faye die niet meer dan de “Blanke mens” verdedigde, stelt zich het republikeinse nationalisme van een Soral.

Hoewel het denken van Alain Soral heftig afgekeurd wordt door sommigen (dat is het geval in het boek van Pierre Gilieth), wordt het echter door de meerderheid gewaardeerd. En de charismatische persoonlijkheid van de “marxistisch-lepenistische” socioloog maakt bij velen ideeën aanvaardbaar die totnogtoe nauwelijks buiten nationaal-revolutionaire kringen kwamen. Zo is er de nadruk op immigratie als een door het kapitalisme gewild fenomeen, het republikeinse nationalisme, enz.

Enkele adressen besluiten dit werk. Die laatste laten toe dat degenen die dat zouden wensen verder kunnen gaan dan lezen en zich kunnen inzetten, indien ze dat nog niet gedaan hebben. Eenieder weet immers dat om ideeën om te zetten van droom tot werkelijkheid nieuwe mensen nodig zijn… en dat, zoals Georges Clémenceau het kon schrijven: “Om zich de toekomst eigen te maken, het slechts aan zichzelf [is] om hem vorm te geven”.

Christian Bouchet

Bron: Vox NR

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: