Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Nationale onafhankelijkheid = monetaire soevereiniteit

Posted by matrix1302 op 30 september, 2008

De crisis in de financieel-economische wereld breidt zich uit. Met dank aan de heren en dames van het groot-kapitaal. Dat er een ernstige crisis moest van komen stond in de sterren geschreven. Enkele krantenkoppen en titels in de pers liegen er niet om:

“Overheden pompen 6,4 miljard euro in Dexia”
“Fortis kost begroting ruim 200 miljoen per jaar”
“Belgische staat pompt 4,7 miljard in Fortis”
“Oprotpremie voor ex-CEO Fortis irriteert regering”
“Beleggers betalen gelag in crisis Fortis”
“Nood aan meer controle op financiële instellingen”
“Amerikaans reddingsplan sneuvelt, olieprijs in vrije val”
“Maatregelen nodig om speculatie te stoppen”
“Ook Russische overheid pompt geld in banken”
“Ook zwarte dag voor Latijns-Amerikaanse beurzen”
“Centrale banken pompen miljarden in de markten”
“Euro en pond vallen stevig terug door bankencrisis”

Dit alles met dank aan de Amerikanen, dit alles met dank aan de noeste ijveraars voor meer (kapitalistische) globalisering, dit alles met dank aan de propagandisten voor deregulering/vrijhandel/liberalisering. De gewone man is weer eens het slachtoffer en terwijl er her en der gestaakt wordt (Carrefour, gevangenissen,…) of jobs verloren gaan (Volvo-Gent, Bekaert-Textiles,…) zitten de vakbonden mee in dit perverse systeem om het in stand te houden. Het schoolvoorbeeld: het ACW (de koepel waar de ACV-vakbond onder schuilt) is medeaandeelhouder van de bank Dexia. Politici uit de vakbondswerking werden en worden CEO’s in dienst van het grootkapitaal (zie de CEO-functies van bijvoorbeeld oud-ACW’er Jean-Luc Dehaene). Hoe kan een gewone in loondienst werkende Vlaming dan gaan verwachten dat de vakbond zijn economische belangen gaat verdedigen?

De interdependentie van de geliberaliseerde financiële markten, het véél te vrije verkeer van kapitaal eisen ondertussen hun tol. Alweer treffend is het voorbeeld van de Venezolaanse beurs die lichte winst boekte in tegenstelling tot de andere Latijns-Amerikaanse landen die met handen en voeten aan de politiek van Washington gebonden zijn. Eens te meer mogen de Staat en de belastinggelden als reddende engel optreden om dit systeem in stand te houden, waarbij de systeempolitici van de traditionele partijen zich alweer de voeten vanonder het lijf lopen om de meubels van het grootkapitaal te redden. Plots blijkt nationalisering van een bank geen taboe of vloek meer te zijn. Plots wordt er een gigantische hoeveelheid overheidsgeld gevonden.

N-SA sprak reeds van in den beginne dat er werk moet gemaakt worden van echte monetaire soevereiniteit en dat de Staat bijgevolg controle moet hebben over de bankwereld en de gelduitgifte. De privatisering van de geldcreatie is dé boosdoener, de renteslavernij sleurt zowel de overheden als de gewone man mee de dieperik in. Velen denken nog steeds dat regeringen beslissen over de geldvoorzieningen in hun land. Niets is minder waar, die rol werd overgenomen door de commerciële banken. Zij hebben het geld als oorspronkelijk ruilmiddel omgetoverd in een bijzonder winstgevend handeltje om door middel van rente een permanente belasting op het volk te leggen.

Waarom hechten we als N-SA zoveel belang aan deze problematiek, zeker in tegenstelling tot andere verenigingen die zich nationalistisch noemen? Omdat het zowel aan de solidaristische sociaal-economische visie raakt als aan de nationalistische betrachting om volksnationale soevereiniteit te baseren op ondermeer monetaire soevereiniteit. Wie geen baas is over zijn geld, heeft geen echte onafhankelijkheid! Geld wordt nu gecreëerd door het uitgeven van leningen waarop rente moet betaald worden. Banken lenen véél meer geld uit dan ze in kas hebben. Het kleine, wettelijk bepaalde percentage wordt daarom een fractionele reserve genoemd. Zo ontstaat een leningencarrousel. Alle banken samen geven steeds meer leningen uit zodat ze ook steeds meer rente kunnen innen. Dit doet de hoeveelheid geld in omloop explosief toenemen. De banken mogen niet als gewone ondernemingen beschouwd worden. Ze hebben zichzelf tot eigenaars van al het geld verklaard en verhuren dit in feite aan ons. De huurprijs (rent in Engels) is de rente.

Omdat er steeds meer geld in omloop komt, moet er ook permanente economische groei in productie van goederen diensten zijn, want anders ontstaat inflatie (meer mensen hebben meer geld ter beschikking bij gelijkblijvende hoeveelheid goederen en diensten) en dus prijsstijgingen. Gevolgen zijn ondermeer de eisen tot meer koopkracht en verhoging van werkdruk. Ondertussen leidt concurrentie tussen de private banken ertoe dat er steeds meer leningen (dus geld) in omloop komen. Onderpand die gevraagd wordt bij het afsluiten van leningen leidt tot een toename van de dualiteit (kloof tussen rijk en arm) in de maatschappij. De schrikwekkende stijging in het aantal aanvragen om collectieve schuldbemiddeling bij de OCMW’s liegt er niet om, en alweer is het de overheid die via het OCMW het gelag mag betalen. Omdat de private banken en niet de overheid beslist over leningen, kunnen de traditionele politici hoogstens de sociale breuken maskeren, maar ze niet voorkomen of herstellen.

Prijsstijgingen betekenen dat ons geld minder waard wordt, prijsinflatie dus, en deze schommelt doorheen de tijd. De klassieke economische theorieën – die meestal van liberale signatuur zijn – leggen voornamelijk de prijsschommelingen tussen de producten en diensten uit, maar leggen niet uit waarom inflatie in wezen permanent is. Om de gevolgen van prijsinflatie te maskeren hebben de systeempolitici de zogenaamde “Index”, een korf met een aantal consumptiegoederen waarbij prijsstijgingen ervan leiden tot een aanpassing van de lonen. In feite is ook dit niets anders dan maskerade van het probleem door de traditionele politici.

Door het toenemende aantal uitstaande leningen ontstaat er monetaire inflatie en dit doet de prijzen over langere termijn permanent stijgen. Inflatie is dus in feite een onderdeel van het heersende banksysteem. De Centrale Banken spelen daarbij rol van regulator die het verstrekken van leningen wat losser of strakker kan maken, ondermeer via het verhogen of verlagen van de rentevoet. Inflatie is evenwel niet enkel een noodzaak voor het voortbestaan van het banksysteem, maar ook een middel om invloed uit te oefenen op de gebruikers van geld, wij allen dus. De inflatiepolitiek van de Centrale Banken schuift in feite gewoon een deel van de rentelast bij de leners door naar de gebruikers. Inflatie is een rente die de gebruikers van geld moeten betalen. Via het manipuleren van inflatie, rentevoet,… kunnen de banken de gewone man aanzetten tot meer sparen of meer consumeren, speculeren, investeren, en altijd maar harder laten werken.

Niet enkel de binnenlandse sociaal-economische politiek hangt hier dus stevig aan vast. Ook de vaak aangehaalde schuldenproblematiek van het “arme Zuiden”! Zo verstrekken de Wereldbank en het IMF al decennia lang steeds meer goedkope leningen in dollars aan deze landen, zodat ze de schuld nooit meer kunnen aflossen. Deze landen raken eeuwig vast aan leningen en groeiende schuldenlasten. Totnogtoe was de politiek van het banksysteem er steeds op gericht om samen te gaan met een groeiende economie. Maar ondermeer voor Europa zit die groei zowat tegen haar limieten (uitgeputte grondstofvoorraden bij ons, verouderende en krimpende bevolking,…). Vandaar de pleidooien voor ondermeer invoer van vreemde arbeidskrachten, verhoging van de werkdruk en flexibiliteit,… Economische groei is net als het principe van rente zelf een heilig huisje waar niet aan geraakt wordt. Zelfs de linkse “andersglobalisten” en kapitalisme-critici weigeren te spreken over afschaffing van de renteslavernij. Ze zijn dan ook gedoemd in de coulissen en zijlijnen te blijven staan… De huidige crisis toont daarentegen aan dat onze visie van bewegingen als N-SA en gelijkgezinden in Europa de toekomst voor zich hebben.

Advertenties

Eén reactie to “Nationale onafhankelijkheid = monetaire soevereiniteit”

  1. voorhoede said

    Dit is ook en vooral het gevolg van de beursgang van de Europese (groot)banken begin de jaren ’90, opnieuw het resultaat van deregulering.

    Ze wilden allemaal het voorbeeld van de Wall-Street-zakenbanken – die in feite loutere beurshuizen zijn – volgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: