Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Jacob

Geboren in 1889, overleden in 1947. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog vlucht de atheneumleraar Jacob naar Amsterdam. Hij werkt er mee aan het blad De Vlaamsche Stem, waarvan hij vanaf 1 juli 1915 samen met René de Clercq de redactie waarneemt. Vanwege de activistische stellingnames van het blad worden Jacob en De Clercq bij KB geschrapt als atheneumleraar. Jacob keert nog vóór eind 1915 terug naar Antwerpen. Hij wordt medewerker van het activistische blad Het Vlaamsche Nieuws, was eerder links gericht en trachtte het activisme in socialistische kringen te verspreiden. Antoon Jacob was een Vlaams filoloog en doceerde vanaf oktober 1916 aan de vernederlandste universiteit van Gent. Hij behoorde in 1917 tot de zogenaamde unionistische fractie binnen de Raad van Vlaanderen (stelde het bestaan van de Belgische staat niet in vraag). Hij zou er begin 1918 uit treden omdat de Raad de Vlaamse onafhankelijkheid had uitgeroepen. Na de Wapenstilstand gaf Jacob zichzelf aan. Hij werd tot tien jaar hechtenis veroordeeld. Deze straf werd in 1921 in vijf jaar omgezet. Vanuit de gevangenis probeerde hij de politiek van de Frontpartij te beïnvloeden en stimuleerde hij de amnestiebeweging. Op 21 november 1923 werd hij vrijgelaten en voerde een felle campagne voor de vrijlating van August Borms. Jacob raakt gebrouilleerd met de Frontpartij en ontwikkelt zich tot een radicale Vlaams-nationalist en Groot-Nederlander in de jaren ‘20.

Dr. Jacob onderhield na de Eerste Wereldoorlog contacten met kringen rond het avant-gardetijdschrift ‘Ruimte’, dat was gericht tegen het “anarchistisch-individualisme”, en sympathiseerde met alle “kollektieve kultuurwaarden”: de arbeidersorganisatie, de politieke partij, de staat, de kunst, in functie van de “ethiese waarden”, het “moderne gemeenschapsleven”: ‘De steeds zich zelf realiserende tegenstelling individu-gemeenschap is ook in onze tijd werkzaam. Het is in deze kring van intellectueel en artistiek vooruitstrevende en links gerichte jongeren dat Jacob ondermeer de jonge Marnix Gijsen, Victor J. Brunclair, Wies Moens, Gaston Burssens, Karel van den Oever, Paul van Ostaijen, Eug. de Bock, de uitgever, en grafici als Paul Joostens, Jos Léonard, Jan Cantré, Prosper de Troyer, Joz. Peeters, Floris Jespers, Karel Maas leerde kennen.

Gelukkig kwam het wonderjaar 1928. Door het overlijden van het Antwerpse liberale kamerlid Kreglinger werden tussentijdse verkiezingen uitgeschreven om een opvolger aan te duiden. De traditionele partijen (socialisten, katholieken en liberalen) waren akkoord om de liberale kandidaat te steunen. Het meest opvallende was weliswaar de lijst van de Frontpartij die werd getrokken door de gevangen en dus onverkiesbare August Borms. Prof. Dr. Antoon Jacob was de initiatiefnemer van deze stunt. Borms kreeg een overweldigend aantal stemmen. Op 2 november 1934 werd Jacob benoemd tot lector voor Nederlandse taal en cultuur aan de universiteit van Hamburg. Samen met prof. Borchling en prof. Teske, beide Germanisten, trachtte hij een betere samenwerking tussen de studentengeneratie in Vlaanderen en Duitsland te bewerken. Hij keerde op 2 februari 1941 terug, na zijn benoeming tot hoogleraar aan de RUG, als een fervent aanhanger van de Rijksgedachte en de nationaal-socialistische ideologie. In november 1942 volgt hij Cyriel Verschaeve op als voorzitter van de Vlaamsche Cultuurraad. Eind oktober 1944 is hij in Duitsland aanwezig op de eerste algemene vergadering van de Vlaamsche Landsleiding, de Vlaamse regering in ballingschap. De Vlaamse Landsleiding in ballingschap vond een onderkomen in een kasteel in Bad Pyrmont en werd bijna geheel uit DeVlaggers samengesteld. De Landsleider Jef Van de Wiele werd bijgestaan door onder meer Rob Van Roosbroeck, Edgar Delvo, René Lagrou en oud-Dinaso Pol Le Roy. Ook Dr. August Borms, prof. Dr. Antoon Jacob en Cyriel Verschaeve zaten vast in Bad-Pyrmont en hoopten op betere tijden. In 1945 werd prof. Jacob in België gevangengezet. Hij werd ziek uit de gevangenis ontslagen. Als Jacob stervend uit de gevangenis naar het ziekenhuis wordt overgebracht, is Herman Vos, die toen minister van Onderwijs was, hem een laatste bezoek gaan brengen en de hand gaan drukken. Vos werd samen met o.a. Jacob veroordeeld wegens activisme na W.O.1. Prof. Dr. Jacob stierf op 27 februari 1947 en liet belangrijke literair-historische publicaties over de Vlaamse letterkunde in de 19de eeuw na.

 
%d bloggers liken dit: