Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Posts Tagged ‘mei ’68’

Mei ’68: een eerste benadering

Posted by voorhoede op 16 mei, 2008

Dr. Frank Böckelmann was samen met Rudi Dutschke, Dieter Kunzelmann en anderen lid van de Subversive Aktion, een van de groepen (1965-1966) die in Duitsland aan het begin van de studentenrevolte stonden.

Hij werd geboren in 1941 in Dresden, studeerde in München filosofie en communicatiewetenschappen en werkte als journalist en mediawetenschapper.
Hij publiceerde verschillende boeken, waaronder Die Welt als Ort. Erkundungen im entgrenzten Dasein (Karolinger-Verlag, 2007).
Hij werd naar aanleiding van de 40ste verjaardag van mei ‘68 door het weekblad Junge Freiheit geïnterviewd (nr. 16/08, 11.04.2008).

Enkele uittreksels uit dit merkwaardige interview.
Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Posted in actua, duitsland, links-rechts, maatschappij, vraaggesprek | Getagged: , , , , , , , | Leave a Comment »

Mei ’68: een liberale revolutie

Posted by voorhoede op 15 mei, 2008

Meestal worden de schermutselingen die in mei 68 plaatsvonden omschreven als een revolutie. Het feit dat duizenden studenten op straat kwamen in de verschillende Europese grootsteden had inderdaad iets weg van een revolutionaire beweging, maar een echte revolutie – zoals de progressieve krachten die meestal omschrijven – was het niet. Achter de schermen was echter wel degelijk een revolutionaire transformatie aan de gang.

Het was de transformatie van nationaal kapitaal en nationale elite naar een supranationaal kapitaal en de daar bijhorende op internationalistische leest georiënteerde elite. De revolutionaire transformatie van nationale staten naar superstaten. In feite waren er twee verschillende machtsgroepen van de elite in de toenmalige maatschappij actief die niet meer compatibel waren met elkaar en dus onvermijdelijk met elkaar in conflict moesten komen.

Lees de rest van dit artikel »

Posted in actua, links-rechts, maatschappij, vorming | Getagged: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Het einde van links en rechts?

Posted by voorhoede op 2 januari, 2008

De Franse essayist Alain Soral – vorige maand nog samen met Eddy Hermy te gast op het “Feest van de Identiteit” – heeft het in dit filmpje over de huidige verwarring tussen “links” en “rechts” en over de opkomst en de overwinning van het “libertaire liberalisme” (dixit Cohn-Bendit) sinds mei ’68. Dat laatste heeft volgens hem zowel het historische links (gauche sociale, PCF) als het historische rechts (droite sociétale, culture maurrassienne, De Gaulle) vernietigd. Hij hanteert twee definities van links en rechts, die elkaar doorkruisen.

De eerste definitie stamt uit de Franse Revolutie, de tweede uit de Russische Oktoberrevolutie. De eerste stelt: rechts verdedigt positieve waarden als eer, moraal, respect voor de voorouders, hiërarchie en links vormt de ondermijning van al die waarden door de “amorele berekening”. De tweede stelt: arbeid = links = volk en kapitaal = rechts = burgerij. Figuren als Sarközy en Cohn-Bendit zijn volgens hem voortgekomen uit de combinatie van het slechtste van beide: een “amoreel links” en een “economisch rechts”. In Vlaanderen heet dat bijvoorbeeld “rechts progressief” (bij LDD) of “links liberaal” (bij SPIRIT). Het is de totale triomf van de consumptiemaatschappij: “cool” voor de consument, maar “hard” voor de producent. Soral wil in feite die andere (gemarginaliseerde) links-nationale en rechts-nationale krachten verenigen om de geest van de oude “Cercle Proudhon” te doen herleven. Kortom, een nationale beweging die mits de nodige actualisering de uitgangspunten van het authentieke rechts (droite sociétale) en van het authentieke links (gauche sociale) combineert.

Tussen haakjes: zou er een meer symbolisch huwelijk van “geld-rechts” en “geld-links” denkbaar zijn, dan dat van de “rechtse” nepgaullist Nicolas Sarközy de Nagy-Etc. en de “linkse” miljardairsdochter Carla Bruni Tedeschi?

Posted in frankrijk, links-rechts | Getagged: , , , , , | Leave a Comment »

Nationaal-socialisme hier, daar en overal …

Posted by drietand op 15 november, 2007

Eens te meer maakt de regimepers misbruik van het gebrek aan kennis bij het brede publiek om haar rol als steunpilaar van het systeem ten volle uit te spelen. Objectieve informatie en (pogingen tot) neutrale berichtgeving passen uiteraard niet in die rol. Maar al te vaak tracht men N-SA (verdoken) nationaal-socialistische sympathieën of standpunten toe te wrijven. Ofwel weet men dat men hierin fout is, en heeft men dus propagandistisch-politieke bijbedoelingen (het beschadigen van N-SA, N-SA in verband willen brengen met politieke partijen zoals het Vlaams Belang om deze laatste te beschadigen,…); ofwel heeft men gewoon een gebrek aan kennis van zaken. Laten we dus zelf duidelijk zijn: N-SA is niet nationaal-socialistisch! N-SA bekent zich wel tot de identitaire en nationaal-revolutionaire stroming.

Het nationaal-socialisme is een modernistische ideologie die sinds 1945 grotendeels uitgestorven is. Deze ideologie was deels gebaseerd op een – toenmalig wetenschappelijk onderbouwde – rassenkunde die ondertussen door nieuwe wetenschappelijke bevindingen achterhaald werd. Hetgeen geenszins een ontkenning van het bestaan van mensenrassen mag inhouden. De nationaal-socialistische ideologie kan onmogelijk los gezien worden van haar eigen tijdperk, de jaren ‘20 en ’30 van de 20ste eeuw. Deze ideologie bouwde voort op evoluties uit de 19de eeuw (de Romantiek en Sturm und Drang-periode, de toenmalige antropologie en wetenschappelijke bevindingen, het antisemitisme in het toenmalige Europa) en kan evenmin los gezien worden van de afloop van de Eerste Wereldoorlog en de crisis van de Weimarrepubliek. Dit maakt van de nationaal-socialistische ideologie in de 21ste eeuw een dode ideologie. Reactionaire en nostalgische visies kunnen evenwel geen oplossingen bieden voor de problemen van vandaag.

Nationaal-revolutionair, maar dan wel hedendaags …

Lees de rest van dit artikel »

Posted in Uncategorized | Getagged: , , , , , , , , , , , | 3 Comments »

De gesel van het marxisme en het gelijkheidsdenken

Posted by drietand op 26 oktober, 2007

“Eén mens doden is moord, een miljoen mensen doden is slechts een statistiek” (Jozef Stalin)

Heel wat personen menen vandaag de dag nog steeds oprecht dat de gelijkheid die zij nastreven een zegen voor de mens is of zou zijn. Hun belofte van gelijkheid is in het verleden evenwel steevast op een mislukking uitgelopen: het communisme heeft haar verraden door de meest moorddadige regimes uit de geschiedenis te installeren; het kapitalisme heeft er de spot mee gedreven door de meest beschamende economische en sociale ongelijkheden te legitimeren op grond van een puur principieel gelijkheidsbeginsel. Ondanks wat ze tegenover elkaar stelt, behoren liberalisme en socialisme fundamenteel tot dezelfde categorie, die teruggaat op de Verlichting en de Franse Revolutie: hetzelfde individualisme aan de basis, hetzelfde universele gelijkheidsdenken, hetzelfde rationalisme, hetzelfde primaat van de factor economie, hetzelfde hameren op de emancipatoire waarde van arbeid, hetzelfde vooruitgangsgeloof en hetzelfde hopen op het einde van de geschiedenis. In menig opzicht heeft het liberalisme alleen maar met méér doelmatigheid bepaalde doelstellingen verwezenlijkt die het met het socialisme gemeen had: uitroeiing van groepsidentiteiten en traditionele culturen, onttovering van de wereld, wereldwijde uniformisering van het productiesysteem.

Ter linkerzijde was men bereid zo’n radicale breuk in koop te nemen ter wille van het ideaal van “de nieuwe mens” die onbeperkt kneedbaar zou zijn door de gestage of brutale wijziging van zijn levensomstandigheden en hem te ontdoen van zijn identiteit. Vanuit dit gezichtspunt verwordt de verscheidenheid in de wereld tot een hindernis en alles wat de mensen onderscheidt wordt opgevat als iets bijkomstigs, toevalligs, verouderds of gevaarlijks. Voor zover (neo-)marxisme niet alleen bij een gedachtegoed bleef, maar zich ook uitte in daadwerkelijk handelen, zien we haar pogingen om individuen met inzet van alle mogelijke middelen los te wrikken uit hun specifieke gemeenschappen om ze alsdan te onderwerpen aan een universeel geldende wijze van samenleven. Deze utopie (ideaalidee over de inrichting van de samenleving) is uitgelopen op de totalitaire constructies en concentratiekampsystemen van de twintigste eeuw.

De mens is van nature ingebed in een identiteit die door veel factoren bepaald wordt: als eenmalig wezen is hij een eeuwige grensganger tussen het universele (zijn soort) en het particuliere (iedere cultuur, ieder tijdperk). Cultuurverschillen berusten noch op zinsbegoocheling noch zijn ze de uitkomst van tijdelijke of toevallige kenmerken van secundair belang. Culturen hebben altijd en allemaal hun eigen “zwaartepunt”: verschillende culturen geven verschillende antwoorden op de wezenlijke vragen. Daarom komt elke poging om ze één te maken neer op de vernietiging ervan. Juist daarom vormt multiculturalisme een gevaarlijke vergissing. Door het feit dat men gelijkheid als een primair na te streven doel stelt, en dit principe ingaat tegen de feitelijke natuur (geen 2 culturen en geen 2 mensen zijn gelijk, hun gedrag en hun handelen evenmin) kan het niet anders dan dat dit streven leidt tot onderdrukking en nivellering naar beneden. Dat dit bij marxisten tot geweld en terreur-excessen leidde hoeft geen betoog, een schoolvoorbeeld daarvan is Pol Pot, de communistische leider van de Rode Khmer in Cambodja.

Pol Pot wou evolueren naar een (agrarische) samenleving waarin iedereen gelijk was. Alles wat te maken had met geld, economie, religie, kunst, cultuur en emoties werd verboden. Mensen die in de stad werkten voor de regering of bijvoorbeeld bij een bank, werden beschouwd als vijanden van het regime. Dat gold ook voor studenten, mensen die gestudeerd hadden, mensen die Frans spraken en zelfs mensen die een bril of een horloge droegen, gewoon omdat de allerarmsten zich dit dikwijls niet konden veroorloven. Als iemand eenmaal bekend stond als vijand van het regime betekende dat vrijwel zeker de dood, het overkwam 2 miljoen Cambodjanen.

Maar in Cambodja waren lang niet de enige “Killing Fields” van de linkse gelijkheidsfundamentalisten:

Sovjet-Unie :48 mln. doden
China: 52 mln. doden
Oost-Europa : 1 mln. doden
Vietnam: 1 mln. doden
Cambodja: 2 mln. doden
Afghanistan: 1,5 mln. doden
Afrika: 1,7 mln. doden
Latijns-Amerika : 150.000 doden
Komintern en niet-regerende communistische partijen: 10 mln. doden

Voor Cuba en Noord-Korea zijn nog geen betrouwbare cijfers bekend omdat de terreurregimes er nog steeds bestaan.

Er zijn binnen de linkse, marxistische familie meerdere strekkingen. De meest moorddadige zijn de stalinisten-maoïsten. De “leiders” Mao en Stalin waren in hun regeerperiode verantwoordelijk voor naar schatting respectievelijk 38 miljoen en 40 miljoen doden. Een andere strekking zijn de trotskisten, de meest schijnheilige van allemaal. Zij trachten elke misdaad tegen de mensheid die voortvloeide uit de marxistische ideologie steevast op het stalinisme af te schuiven en hun voorbeelden Lenin en Trotski voor te stellen als zuivere revolutionairen die enkel het goede met de bevolking voor ogen hadden, geholpen door het feit dat Trotski werd vermoord door een agent van Stalin. Niks is minder waar!

Lenin en Trotski zijn persoonlijk verantwoordelijk voor minstens 4 miljoen doden in de voormalige USSR, zij waren ook de oprichters van de Cheka (voorloper van de KGB) en van de eerste concentratiekampen die Alexandr Solzjenitsyn later de ‘Goelag archipel’ zou gaan noemen. Trotski liet de opstand in de marinebasis Kroonstadt bloedig onderdrukken. Een bevel aan de Cheka vanwege Lenin luidde letterlijk: “Jullie moeten een voorbeeld aan deze mensen stellen. Hang, en ik bedoel publiekelijk, tenminste 100 koelakken, rijke bastaarden en andere bloedzuigers op”.

Hun slachtoffers hoorden bij een “verkeerde klasse” (adel, geestelijke, rijke lieden, landeigenaars, koelakken) of bij een verkeerde natie (Oekraïners, Kalmyken, Volga-Duitsers, Tsjetsjenen, joden(!!!)) of hadden verkeerde politieke opvattingen. Of ze waren familielid van zo iemand of ze waren leraar, schrijver, hoge militair en ze konden dus in de toekomst potentiële tegenstanders worden. Stalin verkondigde: “de koelakken moeten uitgeroeid worden, want het zijn geen menselijke wezens.” Lenin was de perfecte voorloper van Stalin: hij bedacht al concentratiekampen, collectieve deportaties, repressie van boeren met gifgas en andere technieken. Lang niet alle dode slachtoffers van het marxisme vielen als gevolg van de vervolging, maar ook door zware fouten in politieke beleidskeuzes. Door de collectivisatie van de Chinese landbouw tijdens Mao’s “Culturele revolutie” stierven 27 miljoen mensen door hongersnood. Vandaag bereiken ons regelmatig berichten over hongersnood in Noord-Korea, waar plattelandsbewoners bij wijlen hun toevlucht zoeken tot het eten van boomschors.

De hedendaagse neomarxistische “Linkse Kerk” is altijd terughoudend geweest met het veroordelen van dergelijke communistische wreedheden. De verklaring daarvoor is simpel: zij delen beiden een fundamenteel geloof in de menselijke natuur en de rol van een overheid die menselijk gedrag moet “vormen en bijsturen waar nodig”. Tot op de dag van vandaag verdedigt diezelfde Linkse Kerk de idealen van het communisme. Het lijkt er op dat de enigen die iets geleerd hebben van de volslagen mislukkingen van marxisme in de communistische landen diegenen zijn die het slachtoffer van dat experiment zijn geworden. Neomarxisten bekennen zich –terecht- tot de tegenstanders van de kapitalistische globalisering, maar plaatsen er wel een andere globalisering voor in de plaats die al minstens even vernietigend werkt voor volkeren en culturen.

Sommige van de dienaars van de hedendaagse “Linkse Kerk” staan in het onderwijs en beïnvloeden mee wat leerlingen en studenten (zowel middelbaar als hoger onderwijs) te zien, te horen en te lezen krijgen. Sinds mei-’68 hebben ze zich in het systeem ingenesteld. Nog steeds bepalen sommigen van hen vaak onopgemerkt de wijze van denken van hun leerlingen. Afwijkende stemmen die tegen het gelijkheidsdogma en de grijze one-world maatschappij ingaan worden doodgezwegen of gestraft. Zij willen de ideologische orthodoxe toestand bevriezen om zo nieuwe synthese, die hun intellectueel comfortabele positie bedreigt, lam te leggen.

Posted in Uncategorized | Getagged: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

68’ers

Posted by drietand op 26 oktober, 2007

Van Italië tot Frankrijk, van Duitsland tot Engeland, overal maakt de post-WO2 generatie het goede weer uit. In hun jeans en gymschoenen stoomden ze op naar de macht. Meer dan dertig jaar geleden zetten ze Berkeley, Parijs, Berlijn,… op hun kop; marcheerden ze tegen het Amerikaanse imperialisme in Vietnam, en steunden de Joegoslavische dictator, Josip Broz Tito, en zijn “socialisme met een menselijk gelaat”. Ze maakten pelgrimstochten naar Hanoi, Havana en Belgrado, velen van hen gekleed in Vietcong gewaden of in kledij van Mao’s stijl. Een zekere Jane Fonda bracht zelfs een beleefdheidsbezoekje aan Noord-Vietnam, waar ze poseerde gezeten op een communistische howitzer. Deze generatie protesteerde tegen hun welvarende ouders, en ze gebruikten het geld van hun ouders om hun eigen welvaartstaat te vernietigen. Een brandende joint ging van hand tot hand, terwijl Bob Dylan de woorden uitbraakte die een generatie definieerde: “Everybody must get stoned.”

Lees de rest van dit artikel »

Posted in maatschappij, vorming | Getagged: , , , , , , , , , , | Leave a Comment »