Nieuw-Solidaristisch Alternatief!

Het identitair en revolutionair verzet! – Weg van de Wetstraat, op naar de Volksstaat!

Posts Tagged ‘vs’

A People’s History of American Empire by Howard Zinn

Posted by drietand op 14 augustus, 2008

Advertenties

Posted in algemeen, amerika, media, olie, vorming | Getagged: , , , , , | Leave a Comment »

Rusland voert oorlog voor Europa!

Posted by matrix1302 op 11 augustus, 2008

Sinds jaren moet Rusland verdragen dat de Amerikanen hun geopolitieke spelletjes spelen tot aan haar grenzen. Centraal-en oost-Europese regimes worden door Washington ingepakt of er worden vreedzame revoluties gepland en uitgevoerd (Oranje-Revolutie in Oekraïne, Rozenrevolutie in Georgië,…). De inmenging van Washington en haar pupil Tel Aviv is overduidelijk bewezen. Ook nu in georgië waar het door de Amerikanen aan de macht geholpen regime ondermeer de steun krijgt van minstens duizend Israëlische militaire adviseurs! Bedoeling is sinds jaren het verhinderen dat de Grote Russische Beer ontwaakt, dat Rusland opnieuw machtig wordt en samen met de rest van Europa een sterk continentaal blok zou gaan vormen die de Atlantische belangen kan schaden. Ditmaal heeft Rusland gereageerd en wat N-SA betreft valt het terecht de Georgische junta aan! De Russische bevolking in Zuid-Ossetië werd en wordt bedreigd. Maar nog veel meer dan dat, wordt Europa bedreigd door de yankee-vriendelijke regimes die als eilanden rondom Rusland en dwars doorheen Europa zijn tot stand gekomen.

Posted in actua, amerika, europa, geopolitiek, rusland | Getagged: , , , , | Leave a Comment »

Minder vetzakken gewenst

Posted by matrix1302 op 30 juli, 2008

De yanks beginnen het blijkbaar te beseffen. In een arme wijk in het zuiden van Los Angeles mogen zich het komende jaar geen nieuwe fastfoodrestaurants meer vestigen! Het zou voor het eerst zijn dat fastfoodketens hun deuren niet mogen openen op basis van gezondheidsredenen. Nog geen week na een verbod op het gebruik van schadelijke transvetten in de horeca, gooit Californië dus een nieuw wapen in de strijd tegen overgewicht. Het verbod geldt voor een gebied waar ongeveer een half miljoen mensen woont, vooral latino’s en negers. In de wijk zijn meer zieken als gevolg van overgewicht dan elders in de Californische metropool. Het stadsbestuur hoopt dat het verbod winkels en restaurants met vers voedsel populairder maakt. Nu serveert maar liefst 45 procent van alle eetgelegenheden in het district uitsluitend gemaksvoedsel! Wanneer zal Vlaanderen (en Europa in haar geheel) eveneens dergelijke maatregelen nemen en McDo, Quick,… meteen verbieden? Als de amerikanisering zo ver gevorderd is dat ook hier de helft van de bevolking zich meer over straat rolt dan wandelt als gevolg van vettigheid? Verbieden, die fastfood-viezigheid! Wedden dat de liberaal-extremisten van Lijst Dedecker ook hier weer tegen zouden fulmineren, net zoals tegen het rookverbod? Kwestie van de liberale “vrijheid” te behouden, de vrijheid om zichzelf (en anderen) dood te roken of te eten.

Posted in algemeen, amerika, gezondheid | Getagged: , , , , , | 3 Comments »

Dank u, Amerika

Posted by drietand op 22 april, 2008

Amerika, wij danken u voor uw democratische waarden, dat u ons wilt leren wat vrijheid is. Wij danken u om ons zielige leven zin te geven. God bless you, America.

Rammstein – Amerika

Posted in amerika, media | Getagged: , , , , , , | 1 Comment »

Geopolitieke implicatie van de conflicten in de Kaukasus en de Balkan

Posted by drietand op 21 maart, 2008

Al de conflicten, die voor 1914 ontstonden, werden na de ineenstorting van de Sovjetunie gereactiveerd. Alle mogelijke separatistische pogingen werden cynisch uitgebuit; niet meer door Europese mogendheden maar wel door de Verenigde Staten, die de beroemde Brzezinski-doctrine hebben aangewend; daarmee mikten ze op het fragmenteren van het oude Russische Rijk, van de Oekraïne tot aan de Chinese grens. Voor Brzezinski was het voor Amerika noodzakelijk een permanente chaos langs de vroegere Zijde-Route te creëren. De Verenigde Staten moesten daarbij de Soenni Islam, het Saoedisch-Wahhabitische geld en het Turkse pantoeranisme als instrumenten hanteren. Naast deze zuiver geostrategische wilskracht, die Brzezinski klaar heeft getheoretiseerd en geuit, moet men de eeuwige oliepolitiek van de Verenigde Staten in al onze strategische redeneringen bijvoegen: de conflicten in de Kaukasus, in Tsjetsjenië en in Daghestan, en in de Balkan met Kosovo, zijn ontstaan op de huidige of toekomstige routes van de olie- en gaspijplijnen, die de koolwaterstoffen naar Europa brengen of zullen brengen. Het doel van Washington mikt niet op de bevrijding van onderdrukte volkeren maar op de oprichting van vazalstaten die ter gelegenheid de transit van koolwaterstoffen naar Europa zouden kunnen blokkeren. Tegelijkertijd, willen de Verenigde Staten kleinschalige Staten creëren juist in het midden van landzones tussen hoog strategische zeegebieden, zoals tussen de Adriatische Zee en de Zwarte Zee, en simultaan tussen de grote waterweg Donau en de Egeïsche Zee, wat Kosovo betreft, en tussen de Zwarte Zee en de Kaspische Zee, wat Tsjetsjenië betreft. De grootste gemene deler van deze politiek is de volgende: ieder machtprojectie van Europa te beletten in de richting van de belangrijkste strategische zones van de wereld.

Robert Steuckers
Inleidende bijdrage tot het Dineerdebat van Euro-Rus.

Posted in balkan, euro-rus, geopolitiek, verslagen | Getagged: , , , , , , , , , | 29 Comments »

Kosovo, Kosova of wat anders?

Posted by drietand op 20 maart, 2008

In de kringen van de Vlaams-Nationalisten denken velen, zonder de situatie ten velde degelijk te kennen, dat Kosovo van oudsher Albanees gebied is dat dan ook terecht onafhankelijk werd. Dit is echter een absoluut foutieve voorstelling te wijten aan enerzijds een gevolg van de aversie van de (rechtse) nationalisten t.o.v. het communistische bestuur van het voormalige Joegoslavië waar de Serviërs de rol van ‘de slechten’ speelden. Slechten die de Albanese bevolking van Kosovo onderdrukten. Ocharme… Met een kinderhandje vol archeologische vondsten trachten Albaneesgezinden het gelijk aan hun kant te krijgen maar de sporen zijn zo miniem en betwistbaar dat de historici er geen rekening mee houden.

Dr. Koenraad Elst schreef het reeds in ’t Pallieterke in zijn betoog dat het steunen van de onafhankelijke staat Kosovo zowat gelijk staat met het toejuichen van het in 1830 onafhankelijk geworden misbaksel, België dus. Zo verwees hij naar het niet bestaan van een Albanees toponiem voor de Slavische naamgeving van het gebied, Kosovo tenzij door een verbastering à la Craeinhem voor Kraainem of Nivelles voor Nijvel. Algemeen genomen is de kennis van ondermeer de toestand om en rond Kosovo in de genoemde middens zo beperkt dat hierdoor verkeerde conclusies getrokken werden en worden. Wie wel weet hoe de vork aan de steel zit, zijn bijvoorbeeld de wanbestuurders zoals Karel De Bucht in ons ons land. Daarom dat zij wél Kosovo zijn onafhankelijkheid enthousiast steunen en meteen klaar en duidelijk stellen dat Vlaanderen, Schotland, Catalonië en andere volksgebieden er niet moeten aan denken zich nu ook onafhankelijk te mogen verklaren. Ah neen, hier gaat het immers om volkeren die verantwoord aanspraak maken op hun grondgebied zonder dat van een ander in te pikken en dan op te eisen met alle mogelijke volkse ontwrichting en brutaliteit van de inpikker er bovenop. Wij kennen wel onze Franstaligen (hoe groot is het percentage Vlamingen onder hen?) maar kennen we wel de internationaal Albanezen geheten die nu Kosovo in handen kregen? Zijn het wel Albanezen? Neen…

Gegen, Tosken en Skiptaren
De echte Albanezen leven sinds mensenheugenis op hun grondgebied dat ongeveer het huidige Albanië omgrenst. Het zijn de Zuid-Albanzen en Noord-Albanezen, correcter de Tosken en de Gegen. Zij spreken twee basisdialecten, Toskisch en Gegisch die samen het Albanees vormen. Pas in 1972 werd er een algemene Albanese taal opgelegd, voornamelijk gebaseerd op het Toskisch, terecht. Tegenstanders (vnl. Gegen) bestrijden dit deels omdat het een gevolg zou zijn van de communistische leiders die vooral Tosken waren. Fout echter, het is taalkundig correct gebleken. Hoe dan ook, officieel Albanees, Toskisch of Gegisch dialect, het gaat telkens om een taal die de ‘Albanese Kosovaar’ moeilijk verstaat en amper spreekt. Zij spreken wat ze zelf noemen Skip, afgeleid van hun eigennaam Skiptaren.

Wie zijn zij de Skiptaren?
Het zijn de afstammelingen van de Ottomaanse bloedlegers die de Balkan onderdrukten gedurende eeuwen. Zij islamiseerden zeer fanatiek de streek en vestigden zich massaal in het noorden van Albanië, het zuiden van Kosovo en het noordwesten van Macedonië. Skiptar komt letterlijk van ‘leger dat Skopje overwon’. Skopje werd wel degelijk overmeesterd door de Turkse huurlingenlegers (veelal Turkmeense nomadenlegers) en de heerschaar die de overwinning op het palmares schreef, dat werd de Skiptar. De Skiptaren zijn hiervan de afstammelingen die niet verdreven werden bij de ingewikkelde volksverhuizingoperatie in de jaren ‘20 van vorige eeuw toen de Turken het huidige Turkije van Grieken mochten zuiveren en dat dan ook naar hun kunnen zo grondig als mogelijk deden. Minder grondig gingen de Joegoslaven en Albanezen te werk met alle gevolgen vandien. Vandaag eisen bijvoorbeeld dezelfde Skiptaren (diegenen dus waarvan de meesten onder ons denken dat het Albanezen zijn) niet alleen half Macedonië op, maar ook het noordwesten van Griekenland en zelfs meer: de ideologen van het voormalige UÇK vragen niet meer of niet minder de restauratie van het vroegere Ottomaanse rijk (met grenzen tot in Oekraïne!) en dat zij, Skiptaren, het bewind kunnen voeren.

De officiële versie – overal lezen we dezelfde opgelegde tekstjes die geen uitwijding kennen noch bronvermeldingen – is dat Skiptar komt (zou komen) van het Albanees woord shqiponja dat adelaar betekent (het is niet de adelaar uit hun vlag). Of het zou komen van shqiptoj dat duidelijk spreken betekent. Voor dit laatse is er een argument, het is oud-Albanees (niet meer in gebruik) en het is aanneembaar dat het allochtone volk zichzelf de duidelijk sprekenden (Shqipetoi) zou noemen. Er is ook de noord-Albanese stad Shköder (Scutari in het Latijn, een oude Illirische stad) die naar de afgeleide vormen shqiptoi en Shqiptar zou kunnen verwijzen. Toch is het niet zo, het lijkt eerder een toeval van twee van elkaar losstaande begrippen die elkaar wonderwel aanvullen en in een dubbele betekenis kunnen gebruikt worden. Het is trouwens opvallend dat pas na de val van Skopje (in het Latijn Scupi) het woord Skiptar in gebruik kwam als naam van volk en streek/land. Het opent een boeiende discussie, maar geen die ze voeren wil. Omdat het verhaal van de adelaar niet klopt? Het is tenslotte het symbool van een macht die aan Albanië vreemd was, net als de Ottomanen die het zeer dun bevolkte land overrompelden en grotendeels bevolkten.

De taal van Kosovo
Welke taal is de taal van het volk dat voor Kosovaarse Albanezen door het moderne, Westers geziene leven gaat? Kosovaars? Neen, want dat bestaat niet. Albanees? Neen, want dat begrijpen ze maar gedeeltelijk. Wat dan wel? Zoals hiervoor vermeld is het Skiptaars, een mengtaal vol leenwoorden uit het Servo-Kroatisch, het Turks, het Albanees, het Macedonisch, het Grieks, het Romane (taal van de Roma die wij gemakshalve zigeuners noemen wat ook al fout is) en het Roemeens dat hen de maritieme terminologie leverde, toen de Ottomanen destijds lagen te zonnen aan de stranden van de Zwarte Zee. Het is ook logisch dat een mengelmoes nomaden die een leger vormen en zich uiteindelijk ergens settelen de plaatselijke taal of talen deels of geheel overnemen, zoals bijvoorbeeld de Joodse nomaden die het Hebreeuws overnamen van de Kanaänieten en waaruit hun huidige taal lang geleden groeide. Het Skiptaars is wel degelijk een absolute mengtaal en kan vandaag eventueel als een soort grof dialect van het Albanees beschouwd worden. Het valt trouwens op dat sommige Skiptaren beweren dat zij het juiste Albanees spreken en de Tosken en Gegen, bijna volledig uitgeroeid (er zouden er naar schatting nog een 250.000 leven in Albanië in de afgelegen dorpen in de ‘Witte Bergen’ = Albanië), zouden alleen een dialect spreken van het Kosovaarse Albanees. Ook een taalstrijd?

Wie dit laatste goed begrijpt, ziet in dat de zogenaamde Kosovo Albanezen ook Albanië opeisen als hun gebied en de echte Albanezen niet dulden (en ook omgekeerd al wil niemand dit gehoord noch geweten hebben). Net zoals ze de Serviërs niet dulden en wegpesten. Net zoals ze de Roma-zigeuners (laat met maar even deze terminologie hanteren) soms zeer gewelddadig wegjagen. Omdat Kosovo naar het schijnt multicultureel is en straks, met goedkeuring van de VS, de Navo, de EU en andere dommeriken, een etnisch Skiptaarse en islamitische staat is in Europa die het gewrocht EU met open armen versneld en koesterend zal opnemen in de EU als staat nummer zoveel. Tot plezier van de nog steeds Ottomaanse Turken die met leedvermaak gadeslaan hoe wij hier in de drek trappen en er ons zo heilzaam bij voelen. Tijd om in die drek te roeren, dat we eindelijk eens gaan ruiken hoe die stinkt…

Kauwgum
N-SA-sympathisant

Posted in Uncategorized | Getagged: , , , , , , , , , , , , , , | 45 Comments »

Economische recessie en de Russische optie.

Posted by drietand op 17 maart, 2008

In mijn betoog wil ik de correlatie aantonen tussen de neergang van een militaire en economische reus met name de Verenigde Staten, en de dreigende economische recessie die Europa zal treffen. Met dit referaat wil ik ook aantonen dat oorlogen en terreur niet noodzakelijk gewapende uiteenzettingen zijn maar dat de confrontatie zich meestal aandient via economische terreur en een economische oorlog.

De wereldmarkten en dus de economische macht zijn zich aan het verplaatsen. Als er economische machtsveranderingen zijn dan volgen ook de militaire machtsverhoudingen. Het één is gewoon het natuurlijke gevolg van het andere. De productie en afzetmarkten zijn na de verschillende delocalisatiegolven die teweeg werden gebracht door de globalisatie van het kapitalisme verschoven van Europa en de VS naar landen zoals Rusland, Brazilië, Zuid-Afrika, India en vooral naar China.

Lees de rest van dit artikel »

Posted in economie, euro-rus, geopolitiek, verslagen | Getagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Tegen het modernisme…

Posted by reteip op 5 februari, 2008

Posted in propaganda, traditie en revolutie | Getagged: , , , , , | Leave a Comment »

N-SA… National Security Alternative?

Posted by reteip op 29 januari, 2008

Posted in satire | Getagged: , , | Leave a Comment »

De pan-Arabische Baathpartij en het nationalistisch verzet in Irak

Posted by drietand op 21 november, 2007

De Baath-partij, officieel de Socialistische Partij van de Arabische Herrijzenis, werd op 7 april 1947 in Damascus gesticht, toen een basistekst werd aangenomen en een uitvoerend comité van de partij werd aangesteld. De stichters van de Baath – namelijk Michel Aflaq (een Grieks Orthodox-christen), Salah al-Din Bitar (een soennitische moslim) en Saki Arsuzi (een sji’itische moslim)- waren in de jaren ’30 westers geschoold. De basis van de Baath werd gelegd in de vroege jaren ’40 in Damascus in en rond de beweging van Aflaq en Salah die demonstraties organiseerden tegen de Britse aanwezigheid in Irak en voor de steun aan de regering van Rashid Ali al-Kailani. De belangrijkste leider werd evenwel Aflaq. De Baath-partij streeft sinds haar oprichting naar een nationale Arabische Staat, steunt vrijheidstrijd tegen kolonialisme en zionisme, en op economisch vlak verdedigt de partij een niet-marxistisch socialisme. Vooral het verzet tegen het kolonialisme, gebaseerd op een regeneratie van het gemeenschappelijk Arabisch erfgoed, bepaalde het wezen van de Baath. De Baath zou haar verspreiding buiten Syrië pas in 1948 kennen, na de stichting van Israël op Palestijns grondgebied. De Baath trok/trekt vooral mensen uit de religieuze minderheden aan, omdat de partij seculier is. Alhoewel Aflaq en Bitar het communisme verwierpen, aanvaardden ze wel het Leninistisch principe van organisatie via een voorhoede-elite. Toelating van lidmaatschap van de Baath-partij gebeurde uiterst selectief, vooral op hoger niveau. Kandidaten moesten worden voorgesteld door een lid en slagen in een rigoureuze initiatieperiode van minstens twee jaar alvorens lid te kunnen worden. De Baath-partij heeft steeds getracht het lidmaatschap te beperken tot de ideologisch gevormden en overtuigden.

Lees de rest van dit artikel »

Posted in arabië, geopolitiek | Getagged: , , , , , , , , , , , , , , | 3 Comments »

Verkiezingsfraude

Posted by drietand op 16 november, 2007

Het wordt steeds duidelijker dat zich overal ter wereld bij verkiezingen “onregelmatigheden” voordoen. Noem het maar fraude. Hoe kan het dat ook in Europa — de bakermat van deze vorm van zogenaamde democratie — zo’n fraude heerst? Het is een mythe dat enkel “bananenrepublieken” vatbaar zouden zijn voor grootschalige stemvervalsing. Integendeel: verkiezingsfraude is ook in de Westerse landen een systematisch gegeven. De vervalsing gebeurt niet sporadisch of lokaal. Niet enkele geïsoleerde individuen of gecorrumpeerde politieke partijen zijn ervoor verantwoordelijk. Het gaat om een interne uitholling van de waarden die ten grondslag liggen aan dit systeem. De Amerikaanse inlichtingendienst CIA heeft zelfs een afdeling die zich uitsluitend bezig houdt met het “bevorderen van democratische kandidaten en organisaties” in verkiezingen, vooral actief in Latijns-Amerika en Oost-Europa. Ex-CIA agent Philip Agee publiceerde hier reeds over, en haalde als voorbeelden ondermeer de inmenging in de Venezolaanse verkiezingen aan, ten nadele van de anti-Amerikaanse president Chavez.

Verkiezingsfraude werd tussen 2004 en 2006 vastgesteld bij gemeenteraadsverkiezingen in het Engelse Lancashire, Birmingham, Bristol en diverse andere Engelse steden en dorpen. Naar het voorbeeld van de memorabele Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2000, blijken ook in Engeland stemmen via de post potentiëel het meest frauduleus te zijn. Meer daarover blijkt uit dit onderzoek van het Brits Hooggerechtshof — er wordt gesproken van genoeg fraude om een volledige verkiezing ‘te stelen’. Dat schijnt ook tot delen van de Britse regering door te dringen. Door de mazen van het medianet sijpelden namelijk ook berichten dat er fraude was gebeurd bij gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. Vervalsingen spreiden als een plaag over heel het Europees continent. In 2004 spraken Roemeense NGO’s van een potentieel massieve verkiezingsfraude. Fraude in Europa bij verkiezingen blijkt systematisch te gebeuren. Iedereen herinnert zich nog het débacle in de Italiaanse parlementsverkiezingen van 2006, toen ongetelde stembiljetten bij het vuilnis belandden. Voormalig premier Berlusconi had toen stevig de teugels van de binnenlandse diensten in handen.

Net zoals in de Verenigde Staten stemmen ook de Vlamingen voornamelijk via computerstemmachines. De burgers krijgen magnetische kaarten die in de gleuf van de stemmachine moeten worden gestoken. De kaarten registreren de stemkeuze van de burger, die vervolgens de kaart weer uit de machine haalt en hem terugbrengt naar de lokale stembureaucomputer, die alle kaarten inslikt en schijnbaar hun resultaten op een floppy disk registreert. Na sluiting van het stembureau worden alle floppy disks van alle stembureaus dan gecentraliseerd in het lokale gemeentehuis om er achter gesloten gordijnen te worden ‘geprocedeerd’.

In de kleinere, landelijke streken waar met papier gestemd wordt, moeten stemresultaten per telefoon naar de (partijdige) centrale provinciegouverneur worden meegedeeld, die dan hun “correctheid verifieert” en het uiteindelijke resultaat aan de partijleden meedeelt. De keten van de stemoptelling is zo geperforeerd en ontransparant dat fraude simpelweg één van de onderdelen moet binnensijpelen om succesvol te zijn. België, kortom, is allerminst immuun voor stemvervalsing. De introductie van het automatisch stemmen doet daar weinig goed aan. Wat in het Belgisch stemhokje gebeurt is onomwonden boerenbedrog: het afdrukken van een individueel confirmatiebiljet met je stem op laat wellicht een sussende bedoeling achter bij de stemmer, maar is totaal irrelevant op controlegebied. Want het hart van de fraude gebeurt vermoedelijk daarna, op een andere plaats: daar waar de stemmen uit de stemcomputers verzameld, daadwerkelijk opgeteld en vervolgens meegedeeld worden (gewoonlijk in het gemeentehuis). Dit optelsysteem is opvallend vatbaar voor inmenging. Omdat dat systeem volledig losstaat van de eigenlijke stemcomputers: het speelt zich af achter gesloten schermen, buiten enige parlementaire controle.

Bij koninklijk besluit wordt de hele Belgische stemketen gecontroleerd door een bepaalde dienst van het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Onder het mom van “veiligheid” wordt de stemoptelling helemaal onttrokken van extern, parlementair overzicht. Het totale gebrek aan transparantie, alsmede de partijdigheid van de verantwoordelijken van dat optelprocédé, kan men persoonlijk gewaarworden als toezichter tijdens de verkiezingen. Partijafgevaardigden worden soms niet toegelaten de telling te observeren: het was strikt verboden de kamers te betreden waar zich het telproces afspeelde. Waarom? Partijleden moesten op sommige plaatsen simpelweg wachten op een blad papier met de vermoedelijke resultaten op.

De aanwezige administratie, waaronder niet op zijn minst de hoofden van de telbureaus, zijn vaak om te beginnen zo ver verwijderd van enige neutraliteit als maar kan. Soms kraaien ze zelfs victorie bij het lezen van de resultaten van de partij van hun voorkeur. Soms ziet men partijsympathisanten als “neutrale” tellers aan het werk in het tellen van de stemmen. Zogenaamde telgetuigen, officieel door een partij afgevaardigd, blijken in de praktijk gewoon mee te werken in het tellen van de vele stembrieven! Een laatste hoop voor een partijgetuige om enige impact te hebben op het stemsysteem is dat hij zijn opmerkingen kan laten noteren in een officieel document dat door de partij, indien gewenst, kan gebruikt worden om protest aan te tekenen en een hertelling te vragen. Dit officiële document is het zogenaamde Proces-Verbaal. Het is reeds gebeurd dat de verantwoordelijke in een telbureau weigerde om het document op te maken, soms vanwege de druk door tellers die zo snel mogelijk naar huis willen. Deze verbazende weigeringen om het Proces-Verbaal op te stellen zijn niet enkel in overtreding met de correcte verkiezingsprocedure, het is kortweg frauduleus. Het PV is een fundamentele vereiste om de verkiezingsdag te legitimeren. Zonder het door de partijgetuige ondertekende document kan een politieke partij onregelmatigheden in de verkiezingsprocedure niet aanvechten.

Verkiezingen: oubollig en vals!

Het organiseren van verkiezingen (stemplicht of stemrecht speelt daarbij geen rol) wordt maar al te vaak voorgesteld als een noodzakelijke voorwaarde voor een democratie. Fout! Verkiezingen zijn net als het parlementarisme niets meer of minder dan een middel, een ideologisch gekleurd middel. Democratie moet losgekoppeld worden van begrippen als verkiezingen, parlement,… Regelmatig duikt het pleidooi op ter afschaffing van de stem- of opkomstplicht en de invoering van stemrecht. Hierdoor hoopt men alle zogenaamde proteststemmers en niet-geïnteresseerden weg te houden van de stembussen. Opnieuw moeten we er op wijzen dat dit geenszins een verbetering van democratie inhoudt.

Meningen zijn niet gelijk of gelijkwaardig! De mening van een persoon die enkel begaan is met zijn eigen materiële welvaart en rijkdom, desnoods ten koste van anderen, maar niks inhoudelijks van politiek afweet; wordt in het verkiezingssysteem als gelijkwaardig beoordeeld aan de mening van een persoon die aandacht heeft voor het algemeen belang en inhoudelijk politieke en sociaal-economische problematiek kent. Reeds bij het Verdinaso wees men op dit onzinnig karakter van stemrecht in de liberaal-democratie. Het verouderd taalgebruik verandert niks aan de waarde van de inhoud(*):

“Wat is die democratie, wat hebben wij daaraan? Wij hebben vooreerst en aan de basis: het politiek algemeen stemrecht. Zijt gij met mij akkoord dat dit onzedelijk is?

Onzedelijk:
dat de stem, dat de politieke waarde even groot is van den domme als van den wijze, van den jonggezel als van den man met vrouw en zeven kinderen, van den portier als van den man die goederen beheert en honderden te werk stelt, van den moreel hoogstaande als van den man aan lager wal?! Zijt gij met mij akkoord dat dit onzinnig is?

(…)

En dat spel dat men de goede lieden dus laat spelen, noemt men dan: het uiten van den wil des volks! Zijt gij het eens met mij, dat ge, om te willen, moet weten wàt, dat ge moet kennen, dat ge moet kunnen onderscheiden, vergelijken en oordeelen? Wat liggen de bedriegers dan in dit geval nog van een wil te praten??

(…)

Maar wacht, ze maken het nóg bonter! Zij spreken van een souvereinen wil. En dat wordt al een in-gemeene grap. Een souverein die niet weet waar hij staat, wat hij kan, wat hij mag, een souverein waarmee men draait als een tol! Ik kan er niet aan doen, maar telkenmale ik aan het spektakel denk van de gewetenlooze politiekers die daar het wierookvat van den souverein voor uwen gevel zwaaien, rijst mij het beeld voor de oogen van den zwakzinnige wien een troep verwatenen met plechtig misbaar van den “Keizer” geven…
Zoo hoonend, zoo bloedig beleedigend is per slot dat spel, dat men met u, gewaande, bespogen en bedrogen souvereinen speelt!

En wie mij dan nog tegensputtert:
Jamaar, wij geven onze souvereiniteit in vertrouwen af, aan bepaalde vertegenwoordigers, dien antwoord ik: men geeft niet wat men niet heeft.

(…)

En dan dit parlement!
Mij begeeft bijna de moed over dit kakelende en palaverende negerdorp, uit te weiden… De harde karwei van dit betoog noopt er mij nochtans toe een paar elementaire constataties te doen.
Ten eerste: Ondeskundige lieden zijn verplicht, deskundige deputé’s te kiezen.
Gevolg: in den regel stellen de ondeskundigen, ondeskundigen aan om deskundig te doen: dat gaat niet;
per malheur stellen de ondeskundigen toch een deskundige aan om deskundig te doen: maar die mag dan niet of hij wordt door zijn peters niet begrepen en er de eerstvolgende maal uitgeworpen. Triestig, hopeloos geval!
Ten tweede: En deze verzameling nu, vormt, wijzigt of ontbindt de regeeringsploeg: het uitvoerend gezag. En waar men u naar Gheel verwijzen zou, moest gij ter wille van den goeden gang van zaken beweren dat een schoolklas elke 6 maand van meester moet veranderen, een onderneming elke 5 maand van bestuurder en een legereenheid elke 4 maand van overste; daar wijzigt men per seizoen een ministeriebezetting hier of een ministeriebezetting daar, of gewoon de heele zaak “en bloc”. En wie vandaag begenadigd is de boeren uit hun nood te helpen, moet morgen maar begenadigd zijn de zwarten te beschaven. Allertriestigst, allerhopeloost geval!!
Ten derde: Eén beroep is werkelijk en wettelijk georganiseerd: de corporatie van de parlementariërs, die zelf haar eigen rechten en privilegieën heeft geschapen en verbeten met alle middelen des regimes verdedigt.
Ziedaar de Staat:
een collectiviteit van: ter zake veelal onbevoegden, van onverantwoordelijken, van alle waar gezag verbeurenden, van alle natuurlijke rechten aan de familiale en corporatieve gemeenschappen ontkennenden: de brutale, onwaardige, volksvernietigende dictatuur der souvereine parlementariërs. Catastrofaal geval!

(…)

En de wil van het volk?
Die verandert niet naar kleur of partij. Die spreekt niet uit een vierljaarlijksch stembiljet. Die is, die leeft over alle geslachten en alle eeuwen, éénig, één. En die luidt: arbeiden, menschwaardig arbeiden, menschwaardig leven, in rechtvaardigheid, in veiligheid, in grootheid, in sterke, natuurlijke, in eigen grond en wezen gewortelde ORDE!”

(* Uit: LE ROY, P., Orde in België. Uitgave van het Verbond van Dinaso-Corporaties, 48p.)

Posted in Uncategorized | Getagged: , , , , | Leave a Comment »

De Mohamed Cartoons – Neocons recruteren Europa voor Amerikaanse geopolitiek

Posted by drietand op 12 november, 2007

Een Atlantistische neoconservatieve provocatie in de vorm van cartoons over de profeet Mohamed? In elk geval heeft de publicatie van de cartoons in het neoconservatieve blad Jyllands Posten uit Denemarken (en gevolgd door een serie andere Europese publicaties) stevig bijgedragen tot het mobiliseren van legers, basissen en schatkisten in Europa ten voordele van de imperialistische politiek van het Witte Huis, uitgedokterd door de neocons. Met inbegrip van een agressieve politiek jegens Iran. De voorbije jaren richtte het protest van moslims tegen “het westen” (een verouderd concept uit de Koude Oorlog) zich vooral tegen het triumviraat Washington-Londen-Tel Aviv. Door de crisis die ontstond na de publicatie van de cartoons werden de landen Denemarken, Noorwegen, Frankrijk en Duitsland eveneens doelwitten van de moslimhaat. Dit terwijl Londen en Washington rustig konden achterover leunen en zelfs op hypocriete wijze de cartoons veroordelen! Het eindresultaat was/is een gevoelige vooruitgang van de neoconservatieve denktrends binnen het ideologisch klimaat in Europa. Het leidde er ondermeer toe dat de EU niet langer hulp wenste te verschaffen aan de Palestijnse regering. De Palestijnen hadden een vermetele democratische fout gemaakt door in de stembus massaal voor het antizionistische Hamas te kiezen…

Lees de rest van dit artikel »

Posted in geopolitiek, islam, vorming | Getagged: , , , , , , , , , , , , , | 4 Comments »

Culturele globalisering

Posted by drietand op 26 oktober, 2007

Twee voorbeelden: “Coca-lisation” en “Political Correctness”

Samengaand met de zgn. “coca-lisation” van de wereld en de politieke dominantie van de VS is het Engels het Latijn van de Middeleeuwen geworden. In vele internationale instellingen is het de enige voertaal.

De economische verhoudingen zijn inderdaad niet zonder gevolgen voor de cultuur. Het leidt tot hegemonie in de communicatiesector, zoals het voorbeeld van het wereldwijd medianet van de VS aantoont. Amerikaanse televisieseries beschikken over een ruime markt en hun productie is derhalve goedkoper; ze zijn al afgeschreven in de VS en kunnen tegen spotprijzen in Europa worden verkocht. Daarom zijn ze overvloedig op de Europese televisies aanwezig. Zo neemt de invloed van het Engels nog toe.

In Amerika zijn media en cinema uitsluitend door commerciële belangen beheerst. Hun hoofddoel: een publiek vinden voor de uitgezonden directe en indirecte reclame. De consumptie dient te verhogen! De aangeprezen wegwerpmentaliteit draagt bij tot de vervuiling van het milieu. De gepropageerde en gestroomlijnde wancultuur bedreigt het cultuurleven. De Europese media volgen het voorbeeld.

Ook in de EG zijn er problemen. Hoewel theoretisch gelijk, zijn de diverse culturele groepen in feite niet gelijk. George Orwell zei het al: “some animals are more equal than others”. De culturele prestaties van kleine gemeenschappen zijn dikwijls even belangrijk als die van grotere gemeenschappen, maar hun productie is weer duurder (in economenjargon: ze missen schaaleffecten). De kleine cultuurgemeenschappen hebben het veel moeilijker: cultureel protectionisme is dan ook gewettigd om niet door andere culturen te worden overspoeld.

Een vorm van mondialisering is het politiek correct denken. Een Amerikaanse publiciste(1) definieert het als volgt: “de inspanning van de VS om opvoeding, taal, gedrag en wetgeving zodanig te wijzigen dat ze multiculturalisme en feminisme weerspiegelen”. De Amerikaanse invloed leidt in Europa tot wetten die racisme verbiedt. Daarbij wordt zelfs aan privaatrechtelijke personen het recht verleend om initiatieven te nemen!

Welk gevaar is er verbonden aan de betwisting van een “officiële” waarheid (die alleen maar wantrouwen wekt)? Zoals een bekend Engels weekblad(2) het zegt: “de regering kan en zou het racisme moeten laken, maar het is haar taak niet racisten te vervolgen, wier enige overtreding hun opinie is”. Godfried Bomans zei het al: “Je bent tegenwoordig fascist voor je ’t weet”.

De pers wijkt in alle geval niet af van het correct politiek denken. Geen wanklanken bijvoorbeeld inzake buitenlandse politiek. Belgiës slaafse adoptie van Amerikaanse (en EG) standpunten is mede te verklaren door de belangstelling van zijn ministers voor internationale functies, bv. bij de NAVO en de EG.

Commentatoren en columnisten die de conventionele waarheden niet verkondigen, is geen lang journalistiek leven beschoren. Zo worden waarschuwingen voor de multiculturele maatschappij schaars: één van de laatste – van wijlen rector Aloïs Gerlo – dateert van 1993: “…het multiculturalisme… staat haaks op het wezen en de verworvenheden van de Vlaamse beweging…”(3).

Migratie

De Verenigde Staten willen een multiculturele samenleving zijn: immigranten moeten de smeltoven in. Spaanssprekende immigranten ondervinden een sterke weerstand als zij hun taal willen behouden. Toch is van integratie geen sprake. Na tweehonderd jaar vormen de zwarten nog altijd een aparte groep. In verscheidene steden vormen zij de meerderheid (70 procent in Washington). Binnen een tiental jaar heeft Californië een niet-blanke meerderheid. De “clash” tussen de culturen neemt toe(4).

Europa bestaat uit diverse, afzonderlijke, maar cultureel homogene entiteiten. Belangrijke internationale lobby’s zijn erin geslaagd dit model in gevaar te brengen door overeenkomsten op te dringen die immigratie op grote schaal bevorderen. Wetten waarover het volk nooit werd geraadpleegd, maken een toestroom van zogezegde asielzoekers mogelijk. Er wordt jaarlijks meer geld aan besteed dan aan de eigen, armste gepensioneerden.

Waarom zou er een einde komen aan de immigratie? In de emigratielanden verdient men door te werken veel minder dan wat men in de immigratielanden krijgt voor niets te doen! Sommige Amerikaanse auteurs waarschuwen: Europa creëert een samenleving bestaande uit diverse rassen (“racialisation of society”) en zal weldra de sociale spanningen kennen die historisch verbonden zijn met de VS, waar de rassen – zo schrijven zij – toch “separate and unequal” blijven(5).

Voor de kosmopolieten is de strijd voor de handhaving van “kleine” talen en homogene cultuurgemeenschappen een uiting van nationalisme(6) , dat zelf als een uiting van barbaarsheid wordt beschouwd. Voor hen is materiële welvaart het enige behartigswaardige doel. Vandaar hun spirituele leegheid en hun misprijzen voor de kleine cultuurgemeenschappen.

Conclusie

De mondialisering bedreigt de identiteit van de diverse naties via haar invloed op cultuur en beschaving. Ook cultureel protectionisme is niet zonder meer af te wijzen.

Klagen over het overwicht van de VS heeft weinig zin: het is onze eigen schuld. Tijdens de 19de eeuw domineren de Europese volken de wereld: economisch, politiek, cultureel.

Thans is de EG een enorme en bemoeizieke bureaucratie. Ze looft het subsidiariteitsbeginsel, maar hoe meer ze dat doet, hoe meer ze het miskent. Het principe is nochtans vrij eenvoudig: wat een kleine eenheid doeltreffender doet, is niet de taak van een groter ensemble. Wat Vlaanderen efficiënter verricht dan België, mag Belgiës opdracht niet zijn. Wat de staten beter doen, is niet de bevoegdheid van de Gemeenschap. Maar in werkelijkheid houdt de Gemeenschap zich bezig met materies, zoals de cultuur, die duidelijk tot de bevoegdheid van de lidstaten behoren.

Precies op cultureel vlak doet Europa bitter weinig om de invloed van het stompzinnige materialisme van een gelijkgeschakelde “transatlantische” cultuur te beperken. Amerika is nochtans op vele gebieden geen voorbeeld.

(1) Margot Hornblower, Politiquement correct?, Time, 13 juni 1994.
(2) Free speech and Europe, The Economist, 16 dec. 1995.
(3) Aloïs Gerlo, Onze culturele eigenheid, Trends, 19 aug. 1993.
(4) Samuel Huntington, The clash of civilisations, New York, 1996.
(5) C. Sidanius, Immigrants in Europe. The rise of a new underclass, The Washington Quarterly, herfst 1998.
(6) Onder nationalisme verstaat men de voorliefde voor het eigen volk, voor eigen aard, tradities en cultuur. De nationale identiteit impliceert het gevoelen tot dezelfde gemeenschap te behoren en wordt bepaald door een gezamenlijk verleden en het besef dezelfde belangen en dezelfde toekomst te hebben.

Posted in Uncategorized | Getagged: , , , , , , , | Leave a Comment »

Manifest tegen globalisering

Posted by drietand op 26 oktober, 2007

Inleiding

Verscheidene nationalistische militanten hebben besloten zich te groeperen in een actiecomité onder de naam “Nationalisten tegen globalisering”. Daarmee heeft het de bedoeling een aantal legale, vreedzame acties te voeren in de rand van de Europese vergaderingen, die in België zullen doorgaan, en dit naar aanleiding van het Belgische voorzitterschap van de Europese Unie.

De samenwerking tussen de personen onderling voor dergelijke acties beperkt zich strikt tot de strijd tegen globalisering. Daarbuiten behouden eventueel deelnemende groepen en organisaties hun volledige onafhankelijkheid, en kunnen ze niet verantwoordelijk worden geacht voor de daden, en/of ideologische posities van andere groepen en individuen wat betreft andere onderwerpen.

De deelnemende personen / organisaties aan het comité steunen en onderstrepen enkel de volgende platformtekst:

Waarom zijn wij tegen de globalisatie?

Als nationalistische militanten, die de strijd voor identiteit niet opgeven, willen wij oppositie voeren tegen de globalisering.

Wij zijn van mening dat onze nationalistische visie op de wereld in strijd is met de mondialisering van de economie, die op termijn zal leiden tot iemand zonder cultuur, die tegelijk overal en nergens nog thuis is, en die heel makkelijk beïnvloedbaar is zowel ideologisch, maar ook als consument.

De globalisering is het ultieme middel om de economische machten, en zij alleen, de politieke agenda te laten bepalen. Wij zijn echter van mening dat het de politiek zelf moet zijn die de economie dient te dirigeren en dat op basis van de grondwet en democratische verkiezingen.

Wij kunnen principieel niet aanvaarden dat multinationals zomaar het recht hebben zich te delocaliseren wanneer ze maar willen met als enige doel meer winst te maken en dit zonder enige controle of respect voor het menselijke individu.

Het liberale model beweert dat grenzen schadelijk zijn voor de handel; dat het systeem van sociale en syndicale maatregelen de markten ontregelen; en dat zonder staatsinterventie de economie een evenwicht zou vinden dat ten goede komt aan alle landen.

In werkelijkheid is dit een zinsbegoocheling. De vrije markt veroorzaakt enorme ongelijkheden tussen arme en rijkere landen. Het kapitalisme weet deze situatie uit te buiten. De armste landen leveren namelijk volop en overvloedig goedkope arbeidskrachten, die overgeleverd worden aan de willekeur om tegen een hongerloon in de illegaliteit te gaan werken. Ook is er de invoer van de grondstoffen uit de ontwikkelingslanden, die tegen een spotprijs worden aangekocht. In de rijke landen wordt deze massa goedkope arbeidskrachten gebruikt om de lonen van de eigen arbeiders te drukken. Zo beschikt de directie over twee troeven, wanneer werknemers om loonsopslag vragen. Ofwel kan men nieuwe immigranten laten overkomen, die bereid zijn tegen een lager loon te werken. Ofwel kan men dreigen met delocalisatie.

Maar evengoed dulden we niet langer de hypocrisie van aanhangers van de mondialisering die zich tegen racisme verzetten maar wel toelaten dat bepaalde multinationale ondernemingen duizenden mensen aan de andere kant van de wereld uitbuiten (toestanden die doen terugdenken aan de 19e eeuw in Europa), en dat dit alles gebeurt onder het mom van “vrije markt”.

Wij hebben ook onze bedenkingen bij de globalisering omdat ze in onze ogen niet meer is dat een aangepaste, modernere versie van het internationalisme. Deze tendens betekent namelijk in de eerste plaats het verdwijnen van de nationale grenzen, om in een volgende fase de identiteit van de verscheidene volkeren te laten vervagen. Wij willen niet verworden tot wat vandaag vaag wordt omschreven als een wereldburger, iemand zonder identiteit of ziel. Als nationalisten zijn we trots Vlaming te zijn en wensen die ook in de toekomst te blijven.

Maar onze strijd mag niet verward worden met die van extreem-links, veelal een groepje beroepsbetogers die zich over enkele jaren toch inpassen in het sociaal-democratische systeem.

Dit vermeende verzet van extreem-links tov de globalisering is immers niet meer dan een poging om de gevoelens van afkeer bij de bevolking te kanaliseren en op termijn te neutraliseren.

De enige ware tegenstanders van de globalisering zijn de nationalisten, die al sinds jaar en dag het aan de gang zijnde proces aan de kaak stellen dat ertoe geleid heeft dat vandaag de mondialisering een feit is.

Tien alternatieven voor de globalisering:

De Europese landen moeten de financiering stopzetten van internationale organisaties zoals de VN, IMF,… Het zijn namelijk deze instellingen die de ideologie concreet vorm geven en er de verdediging van opnemen.

Europa dient meer aandacht te besteden en meer middelen vrij te maken voor de verdediging en promotie van de Europese talen en culturen.

Behoud van de nationale munten, wat tegelijk betekent dat het project Euro dient gestopt te worden.

Verdere samenwerking van de Europese landen in een confederaal verband om zo tot een economische grootmacht uit te groeien die in staat is het hoofd te bieden aan de VSA en Japan.

Opdrijven van de productie in Europa in cruciale sectoren (bvb. landbouw) om zo minder afhankelijk te zijn van andere economische machten zoals Japan en VSA.

Ontmoediging van delocalisering door het uitvaardigen van boetes en concrete sancties voor multinationals die de regels overtreden.

Op nationaal vlak moet een eind komen aan de fiscale verstikking van de KMO’s, zodat deze aan een herstel kunnen werken. Importproducten die de nationale economie bedreigen, kunnen wel zwaarder belast worden.

Hernemen van de controles aan de Europese en nationale grenzen tegenover niet-Europese onderdanen en het minder eenvoudig maken van de voorwaarden om hier te verblijven.

Een halt toeroepen aan het afhankelijk maken van Europa’s beleid aan dat van de VSA.

Opheffing van de NAVO die niet langer meer een defensie-organisatie is, maar een manier om de VSA in Europa militair te vertegenwoordigen.
Welk alternatief stellen wij voor?

Om een eind te maken aan het globaliseringsproces, stellen wij ook een alternatief voor. In plaats van de wereld voor te stellen als een immense eenheidsmarkt, moet men tenderen naar zogenaamde kernen. Deze geopolitieke gehelen zullen bestaan uit landen die in eerste instantie voorkeur geven aan interne handel, vervolgens aan handel met landen uit haar omgeving en tenslotte aan landen uit een andere kern. Concreet zien we drie van dergelijke kernen: de Europese Unie, de NAFTA (VSA, Canada en Mexico) en Japan, aangevuld met de Aziatische ontwikkelingslanden. Om iets van invloed te verwerven, mogen deze kernen zich niet louter beperken tot economische samenwerking, maar is ook een politieke structuur noodzakelijk. Deze moet hen de nodige middelen geven om diplomatiek en militair tussen te komen, maar ook de nodige technische en financiële steun te verschaffen.

Deze verschillende kernen moeten in de eerste plaats voldoende groot zijn om te beschikken over voldoende primaire grondstoffen om niet te moeten afhangen van andere grootmachten. Het is immers zo dat diegene die de ontginning van primaire grondstoffen en energiebronnen controleert, indirect ook de prijs van haar concurrenten kan bepalen (cf. OPEC). Het is in dat geval dan ook mogelijk haar wil op te leggen aan andere landen. Een einde hieraan brengen, kan in de toekomst meteen ook heel wat oorlogen vermijden.

De globalisering vandaag heeft als enige doel het cumuleren van een steeds groter kapitaal. Het is daarom nodig om een dergelijk uitgangspunt te verlaten en te ijveren voor een economie die de mens terug centraal stelt.

Een nationalistisch economisch beleid is niet blind voor het winstprincipe, maar schuift ze echter op de tweede plaats. Belangrijker is dat eerst wordt nagegaan of een bepaald product ter plaatse kan worden gemaakt, zelfs als dit duurder blijkt dan deze te importeren. Op die manier verzekert men zich van werkgelegenheid en van het feit dat de kennis terzake hier blijft.

Eveneens komt dit onze onafhankelijkheid ten goede. Wie toegeeft om meer winst te maken of om competiviteitsredenen en voor een deel van zijn behoeften aangewezen blijft op het buitenland, wordt zonder het te weten verplicht verder te blijven importeren, gezien hijzelf niet meer over de mogelijkheid beschikt het zelf nog te doen. Wat meer “economisch nationalisme” kan dan ook de vrijheid en onafhankelijkheid van een natie enkel maar ten goede komen.

Een nationalistisch economisch beleid is erop gericht om hetgeen in een land beschikbaar is aan potentieel (ook menselijk) zoveel mogelijk te ontwikkelen. In een op winst gerichte economie, heeft een ondernemer er soms baat bij om de productie in te krimpen of nieuwe technieken uit te stellen. Voorbeelden als Microsoft tonen aan dat het voor bedrijven met een monopolie soms voordeliger is de prijzen kunstmatig hoog te houden en innovatie te vertragen om zo hun gunstige positie in stand te houden.

Vandaar dat het aangewezen is dat de economie ook op nationaal vlak deels gecorrigeerd wordt. Een economie is namelijk meer dan het maximaliseren van winst. Ze heeft namelijk voor alles de taak om de mens te helpen zich te ontplooien. De economie kan daarvoor de middelen vrijmaken, de mens kan dan zien wat hij ermee doet. In plaats van louter materieel genot is het ook belangrijk dat de mens zijn creativiteit en vrijheid kan botvieren. Samenvattend kunnen we stellen dat de economie de nationale belangen dient te laten primeren boven zuiver winstbejag. Vandaar dat een derde weg moet worden gevonden tussen het communisme, dat bewezen heeft een gruwelijke utopie te zijn, en het liberalisme.

Posted in Uncategorized | Getagged: , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Revoluties ten dienste van … de VSA

Posted by drietand op 21 oktober, 2007

Otpor in Servië, Pora en Znayu! in de Oekraïne, zonder de rozenrevolutie te vergeten in Georgië, al deze bewegingen werden door de westerse pers voorgesteld als spontaan verzet en vooral als heroïsche verdedigers van democratie ten dienste van hun volk. Nochtans, het weekblad ‘l Express heeft reeds in haar editie van 31 januari 2005 onthuld dat ze uitdrukkelijk en structureel zijn “geholpen” en geenszins spontaan waren. Zo is de in Servië actieve organisatie Otpor 26 keer in de Oekraïne geweest tussen de lente van 2003 en de lente van 2004 voor raadgevingen aan Pora, maar vooral om de beweging Znayu! uit de grond te stampen! Het ging hem hierom zowel een negatieve campagne (door Pora) te kunnen voeren als een positieve campagne door Znayu!. En men zou trachten de presidentsverkiezingen om te vormen en in de plaats te komen tot een referendum voor of tegen het regime. Meer nog, de huidige Georgische president Mikheïl Saakashvili zou toen hij nog in de oppositie zat, clandestiene ontmoetingen hebben gehad met Servische politici om uitleg te krijgen over de achtergronden van het van de macht verwijderen van Milosevic.

Maar de belangrijkste informatie in het artikel van ‘l Express is de financiering van de activiteiten van deze bewegingen door een Amerikaanse vereniging, genaamd “Freedom House”, die aanwezig was in Servië in het jaar 2000, het jaar dat Slobodan Milosevic de macht verloor. Deze NGO “is er niet om politieke regimes te veranderen” bevestigt ze zelf. Ze verschaft enkel de nodige middelen opdat de kiezers zouden begrijpen dat hun stem telt en zij hun angst voor de machthebbers aan de kant kunnen schuiven. Juist daarom zouden al meermaals leden van Otpor, maar ook anti-apartheidsmilitanten en vele andere organisaties meetings georganiseerd hebben, zoals bijvoorbeeld op 9 maart 2004 in Washington, om hun ervaringen uit te wisselen.

De Amerikaanse film ‘Bringing Down a Dictator’ van Jack DuVall werd bijvoorbeeld gebruikt in Georgië om de machtsverwijdering van Edouard Chevarnadze voor te bereiden. Ook hier hadden de manifestaties niks spontaans in zich. Zo heeft Zoran Djindjic, de toekomstige Servische eerste minister een aanval gepland tegen het Servisch parlement en de televisie. Of deed de kabinetchef van Victor Joesjtsjenko in de Oekraïne de officieren van de Oekraïense veiligheidsdiensten van kamp veranderen in de coulissen. En vooral, alles was voorzien om het gewenste resultaat op te leggen, zelfs indien de verkiezingsurnes het tegengestelde toonden. Jack DuVall is de voorzitter van het ‘International Center on Nonviolent Conflict (ICNC), een organisatie die zich ondermeer al meermaals propagandafilms heeft geproduceerd die op PBS en op universiteitscampussen in gans de VSA werden vertoond. DuVall werkte eerder samen met James Woolsey, ex-directeur van de CIA, in het stichten van ‘The Arlington Institute’ alsook met de politiek-militante Peter Ackerman die als producer optrad van ‘Bringing down a dictator’. Deze film was bedoeld om de mogelijkheden van niet-gewelddadig verzet te illustreren met z’n verondersteld succes in het verdrijven van Slobodan Milosevic als Joegoslavisch president in oktober 2000. De filmmakers stellen het voor alsof een groep revolutionaire studenten de “slachter van de Balkan” verjoegen met als wapens humor, internet, studentengrappen en vreedzame studentenacties.

De “democratisch” (lees: Amerikaanse vrienden) geworden landen Oekraïne, Servië en Georgië zijn nu eerder obstakels geworden voor de Europese Unie voor een toenaderingspolitiek naar Moskou. Nu er regeringen zijn geïnstalleerd die zich eerder vijandig opstellen t.a.v. Moskou, of op z’n minst uiterst kritisch, houden ze Europa vast in z’n politiek nanisme. Het “jonge Europa” dat zich ten dienste van het westen stelt en –denkend aan Donald Rumsfeld- tegen het “oude Europa”. Een “oud Europa” dat verblind werd door de vreedzaamheid van de activisten. Hoewel het slechts een element was uit de perfect geplande en voorbereide propaganda. Deze nieuwe Atlantistische spil midden in Europa brengt ook meer klaarheid over de verklaringen van Condoleezza Rice die Wit-Rusland bij de zeven tirannieën plaatst die door de VSA moeten bestreden worden. Leden van Otpor zijn er al geweest ondanks een verblijfsverbod. En leden van Pora willen hun actieterrein uitbreiden. “Rusland staat bovenaan de lijst, gevolgd door Wit-Rusland” heeft één van hun verantwoordelijken verkondigd aan AFP.

De jonge leiders van Pora die zich als de “special forces” van de democratie voorstellen, hebben een belangrijke rol gespeeld in de Oekraïense Oranjerevolutie en willen nu hun kennis en ervaringen verspreiden in de rest van de ex-USSR. Een idee dat Moskou zorgen baart.

“U kan ons de spetzsnaz van de democratie noemen”, lacht Vladislav Kaskiv, één van de leiders van Pora (wat betekent: ‘Het is tijd’), gebruik makend van de Russische en Oekraïense term voor elite-eenheden. Het Oekraïense scenario heeft dat van de Rozenrevolutie in Georgië in 2003 herhaald. Het heeft in Moskou, dat zoekt naar het herstellen van z’n invloed in de ex-Sovjet gebieden, de nodige aandacht gewekt. De oud-chef van de Russische Nationale Veiligheidsraad, Vladimir Rouchaïlo, heeft al gewaarschuwd dat herhalingen van dergelijke scenario’s zowel binnen als buiten de lidstaten van de CIS (= ex-USSR zonder de Baltische staten). Kaskiv heeft alvast getracht om met gelijkgezinden en hulp van vrienden uit Servië, Georgië en Slovakije een centrum uit te bouwen die aan dergelijke bewegingen de nodige steun kan verlenen binnen de ex-USSR. “We hebben gepraat met praktisch alle leiders van democratische bewegingen in de regio, en ze staan achter het idee voor 120%”, stelde hij aan AFP. De groep heeft ook beloftes tot financiële steun op zak en hoopt met het centrum in 2005 te kunnen starten. In tegenstelling tot het Centrum voor geweldloos verzet dat gestart werd in Belgrado door de Otpor-jongeren, heeft het centrum in Kiev de ambitie om alle landen te verenigen die “geslaagd zijn in hun democratische transitie: Slovakije, Polen, Tsjechië, Servië, Georgië en de Oekraïne, om de democratische bewegingen in gans de regio te ondersteunen”, zo vervolgt de militante Kaskiv. “Rusland staat bovenaan onze lijst, gevolgd door Wit-Rusland, Moldavië, Azerbeidjan en Kazakstan, zo bevestigd hij. Zijn lijst moet als een nachtmerrie lijken in het Kremlin en enkele leiders van oude Sovjetrepublieken reageerden geïrriteerd. De overheden van Kirgizië en Oezbekistan hebben de mogelijkheid van een Georgisch of Oekraïens scenario in hun landen alvast geen kans op slagen gegeven.

Maar andere politici zijn minder zeker. De gebeurtenissen in de Oekraïne hebben heel wat jonge Russen gepolitiseerd in een zodanige mate die al jaren niet meer was voorgekomen, bevestigde de Russische liberaal Egor Gaïdar aan de Financial Times in december 2004. “Het is de eerste steen gelanceerd tegen het bouwsel van de door Rusland gecontroleerde democratie”, zo stelde Gaïdar. Tijdens de manifestaties in Kiev was het tentendorp dat gedeeltelijk door Pora was opgebouwd, in belangrijke mate gevuld met democratie-militanten uit Azerbeidjan, Armenië en Wit-Rusland. “Oekraïne zal winnen, en wij daarna”, verklaarde een Wit-Russisch militant aan AFP tijdens een manifestatie. “De overwinning van de Oekraïne zal voor ons een bron van inspiratie zijn.” En dat is net wat Kaskiv en z’n kameraden hopen. “Het eerste wat die mensen nodig hebben is een psychologische basis, een voorbeeld die je ondersteunt en door overtuigd wordt dat een verandering mogelijk is”, alsnog de militant, “voor mij had hetgeen gebeurd is in Georgië een grote psychologische impact. Het bevestigde dat alles mogelijk was. En indien Moskou lastig had gedaan, we hadden de steun van de ondernemers, intelligentsia, ambtenaren, wat het proces enkel maar zou versneld en versterkt hebben.”

Posted in Uncategorized | Getagged: , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a Comment »